கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஜே.வி.நாதன்

57 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அம்மாவின் பெட்டி

 

 அம்பத்தூரில் வசிக்கும் தங்கை கலாவிடமிருந்து ராகவனுக்கு அலைபேசி அழைப்பு. “அண்ணே, அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் ஒடம்பு அதிகமா இருக்கு. ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னா வரமாட்டேன்னு அடம்…” “என்ன ஒடம்பு அவங்களுக்கு? நல்லாத்தானே இருந்தாங்க…” “ஆமாண்ணே. போன வியாழக்கிழமை வீட்டுல பூஜை வெச்சிருந்தேன். நிறைய டெவோட்டீஸ் வந்திருந்தாங்க. சுவாமிக்கு அலங்காரம், புஷ்ப ஜோடிப்பு எல்லாம் அவங்கதான். வழக்கம்போல வந்தவங்க சிலர் கிட்டே மூஞ்சியைத் தூக்கி வெச்சிகிட்டு, எரிஞ்சு எரிஞ்சு விழுந்தாங்க. வழக்கமா கூட்டு வழிபாட்டுக்கு வர்றவங்க எல்லோரும் என் மேல


தர்மம்

 

 ஒரு தீர்மானத்துடன் ஆரம்பித்தாயிற்று. இன்று ஐந்தாவது நாள். தலையிலிருந்து கால்கள் வரை கறுப்பு நிற புர்கா உடை அணிந்து ஆஸ்மி காட்சியளித்தாள். அருகில் மூன்று இளம் பெண்கள் அவளுக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ‘இந்த ஏழை ஜனங்கள் மறுபடியும் வேலைக்குப் போய் சம்பாதிக்க ஆரம்பிக்கும் வரை இவர்களுக்கு உதவுவதற்கு வேண்டிய சக்தியை அல்லாஹ் எனக்கு அளிப்பானாக!’ என்று மனதில் ‘துவா’ சொல்லியபடி, விளங்கியம்மன் கோயிலை ஒட்டிய திடலில் நின்றாள் ஆஸ்மி. திடலுக்கு சற்றுத் தொலைவில் ஒரு குறுகிய


பர்ஸன்டேஜ்!

 

 (1980ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) சர்மா கடத்த அரை மணி நேரமாகத் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தார். மானேஜர் நல்ல மூடில் இருப்பதாக அவர் அறையிலிருந்து வந்த ‘ஓஹோ …ஹோ..” என்ற சிரிப்பொலி தெரிவித்தது. உள்ளே பேசிக் கொண்டிருக்கும் ஆசாமிகள் வெளியேறியதும் போய் விஷயத்தைச் சொல்லி விடவேண்டும். பொறுமைக்கும் ஓர் எல்லை உண்டு அல்லவா? இத்தனைக்கும் அவர் யார்? எத்தனை வருஷ சர்வீஸ் அவருக்கு நேற்றைக்கு வத்தவனெல்லாம் அவரைக் கிள்ளுக் கீரையாக


பாவத்துக்கு ஒரு பரிகாரம்

 

 (1980ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அலட்சியமாகப் பத்து ரூபாய் நோட்டைச் சரளா நீட்டியபோது, ”முப்பது பைசாவா இருந்தால் கொடும்மா – இல்லாட்டி இறங்கிடு!” என்று கறாராகச் சொன்னான் கண்டக்டர். அவன் எழுப்பிய விசில் ஒலியில் பஸ்ஸின் வேகம் குறையலாயிற்று. சரளா தன் அடிவயிற்றில் ஒருவிதக் கலக்கம் தோன்றி நொடியில் உடல் முழுவதும் பரவுவதாக உணர்ந்தாள். இததனை பேர் பார்க்கும் போது. பஸ்ஸிலிருந்து இறங்குவது எத்தனை அவமானம் என்னும் உணர்வு


உறவு சொல்ல ஒரு கடிதம்!

 

 ‘என் இனிய தோழருக்கு, நான் உங்களை பலமுறை பார்த்தும், பேசியும் இருக்கிறேன்… ஆனால், கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை சந்தித்தது என் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரியதொரு திருப்பம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால் நான் பல குழப்பங்களும், பிரச்சனைகளும் சந்தித்திருந்த தருணம் அது. மேலும் ஒரு வாரமாக உங்களிடம் நான் பேசாததால் நீங்கள் என்னிடம் கோபமாக இருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன். ஆனால், அதற்கு பதிலாக உங்களிடம் இருந்து நான் எதிர்ப்பார்க்காத பதில் வந்தது. நீ வருவாய் என்று எனக்கு முன்னாடியே தெரியும்


பசி

 

 எப்போதாவது அத்தி பூத்தாற்போன்று சொர்ணபுரி என்ற பெயர் கொண்ட அந்தக் கிராமத்துக்குக் கார்கள் வருவதுண்டு. சின்னக் கிராமம் என்றாலும் கிழக்கே சிவன் கோயில், மேற்கே பெருமாள் கோயில் ஊர் எல்லையில் அன்ன பூர்ணேஸ்வரி என்று ஒருகாலத்தில் பிரசித்திபெற்ற மூன்று கோயில்கள் அங்கு உண்டு. இந்தக் கோயில்களுக்கு விவரம் தெரிந்த பக்தர்கள் சுவாமி தரிசனம் செய்ய வெளியூர்களிலிருந்து வருவார்கள். அந்த மாதிரி வந்த வெள்ளைக் கார் ஒன்று சிவன் கோயில் கோபுரம் முன் நின்றது. சிவனுக்கு கால பூஜை,


பிணைப் பூக்கள்

 

 வாசலில் நிழலாடியது. “யம்மோவ்…” என்று குரல் கேட்டது. பரிச்சயமான குரல். சமையல் வேலையாய் இருந்த நான் வெளியே வந்தேன். “என்ன பர்வதம்! இந்த நேரத்துல வரமாட்டியே? என்ன விஷயம்?” பர்வதம் எங்கள் வீட்டில் வேலை பார்ப்பவள். கணவன் ஏதோ ஒரு வங்கி ‘ஏ.டி.எம்.’மில் ‘வாட்ச்மேன்’. மாதம் ஐயாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் என்று சொல்லி இருக்கிறாள். இரண்டு மகள்கள். மாலை ஐந்தரை மணிக்கு பர்வதமோ… அவளுடைய மகள்களில் ஒருத்தியோ வந்து வாசல் பெருக்கி, கோலம் போட்டு, பாத்திரங்கள் துலக்கி,


வீரன் மகள்

 

 பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வேலை முழ்்து திரும்பிய நளினா காபி கூடச் சாப்பிடாமல் தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் சாய்ந்ததில் தாய் பங்கஜத்துக்கு மனம் தாளவில்லை; பதைத்துப் போனாள். “என்னம்மா நளினா, தலை வலிக்குதா? தைலம் வேணாத் தடவி விடட்டுமா?” என்று அருகில் சென்றாள். நளினாவின் நெற்றியில் கனிவுடன் கை வைத்துப் பார்த்தாள். “வலியெல்லாம் இல்லம்மா… கொஞ்சம் மனசு சரியில்லை அதான்!” “படுத்திட்டிரு. இதோ வரேன்!” என்று திரும்பி அடுக்களைக்குப் போன நளினாவின் தாய். சூடாகக் காபி போட்டு எடுத்து


ஒரு வித்தியாசமான சிரிப்பு!

 

 “மிஸ்டர் குப்புசாமி, நீங்க செய்றது உங்களுக்கே நல்லாயிருக்கா? நினைச்ச நேரத்துக்கு வர்றதுக்கு இது ஒண்ணும் சத்திரம் இல்லை, ஆபீஸ். தெரிஞ்சுதா?” காலையில் அலுவலகத்துக்குத் தாமதமாக வந்தவனை ஹெட்கிளார்க் முறைத்துப் பார்த்தார். அவன், பொங்கும் வியர்வையோடு, உடம்பைக் குறுக்கிக் கொண்டு பயபக்தியோடு நின்றான். தன் கஷ்டங்களைச் சொல்ல வாயெடுத்து, பின் ஒரு ஒடுங்கலில், விரக்தியில், “பஸ் கிடைக்கலை, இனிமே ஒழுங்கா வந்திடறேன் ஸார்!” என்றான், வழக்கம் போல். “இதோட நூறு தடவை ஆயிடுத்து. இனியொரு தரம் லேட்டா வந்தீர்னா,


அந்த ரெயில் வண்டியில் ஒரு விபரீதம்…

 

 “ஸார்!” ஜன்னலோரமாக உட்கார்ந்திருந்த கார்த்தியை பிளாட்பாரத்தில் நின்ற ஓர் இளைஞன் அழைத்தான்: “ஸார் ட்ரிச்சினாப்பள்ளி போறாப்பிலியா?” “நோ, நோ!… மயிலாடுதுறை!” “அடடே, மாயவரத்துக்கா… ரொம்ப நல்லதாப்போச்சு! சுமதி! ஸார் மாயவரம் போறாராம்.. உன் கவலை எனக்கு விட்டுச்சு!” என்றான் இளைஞன். இவன் பக்கம் திரும்பி, “கைக் குழந்தையோடு ராத்திரி வேளையிலே என் ஒய்ஃபைத் தனியா அனுப்பறோமேன்னு கவலயா இருந்துச்சு. இப்ப நிம்மதியா இருக்கு. அவ சித்தே கண்ணசந்து தூங்கற டைப். சீயாழியில எழுப்பி, இறக்கி விட்டுடறீங்களா ஸார்,