கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: December 2016

100 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

யார் நீ?

 

 இரண்டு நாள் outstation branch ஆடிட்டுனா கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டா இருக்கும். ருடீன் போர் அடிச்சு போச்சு “I will start tomorrow itself, Sir”னு ரீஜனல் மானேஜர் கிட்ட சொன்னேன் நான். நான்? வெங்கடேஷ், வங்கி அதிகாரி, வயசு 48. லக்னோவில் போஸ்டிங். மனைவியும் பெண்ணும், அவள் பக்க உறவுல ஏதோ கல்யாணத்துக்காக சென்னை போயிருக்காங்க. நான் தனியா லக்னோல போர் அடிச்சிகிட்டு. அது தான் சரின்னு உடனே சொல்லிட்டேன். ஆனா branch எதுன்னு தெரிஞ்சப்பறம் கொஞ்சம்


இது கதையல்ல நிஜம்…

 

 இந்த பத்தாம்தேதி சம்பளம் கொடுக்கற வழக்கத்த யாரு பழக்கபடுத்தியது, என்று எனக்கு தெரியல, அவன் மட்டும் கையில கிடைச்சான் ஒங்கி ஒரு குத்து குத்தலாம் போல இருந்தது எனக்கு, பத்து தேதிய அதிகம்தான் பத்து தேதிக்கு மேல் ஆகியும் சம்பளம் கொடுக்காம டேக்கா கொடுத்துட்டுருந்தார் என்னோட ஓனர், சார் அம்மா பத்து தடவை மேல போன் பண்ணிட்டாங்க சார், குழுவுக்கு பணம் கட்டணும்மா, ரொம்ப கஷ்டம் சார்… என்றேன்.. நான் என்ன வச்சிகிட்ட வஞ்சனம் பண்றேன், இருந்த


ஹம்பி

 

 அந்த இரயில் வண்டி மைசூரிலிருந்து ஹூப்ளி சென்றுகொண்டிருந்தது. முன்னிரவில் புறப்பட்ட வண்டி அடுத்த நாள் காலைதான் செல்லுமிடம் சேரும். நானும் எனது மனைவியும் ஒரு அலுவலக நண்பரின் திருமணத்திற்குச் சிர்சி (Sirsi) சென்றுகொண்டிருந்தோம்… அலுவலக நண்பர்களின் திருமணங்களுக்குச் செல்வது என்பது ஒரு கடமையாகவே கொண்டிருந்த காலம்.. அந்தப் பழக்கதினால்தானோ என்னவோ இன்றும் வேலை ஓய்வு பெற்று பலவருடங்கள் பின்னும், என்னைவிட மிக வயது குறைந்தவர்கள் நண்பர்களாகத் தொடர்கின்றனர். அதிர்ஷ்டவசமாக மைசூரிலும் ஒரு முன்னாள் அலுவலக நண்பரின் திருமணம்..


நான்கு கால் உலகம்

 

 திருவல்லிக்கேணி காவல் நிலையம். ஒரு மாதத்திற்கு முன்னர் நள்ளிரவில் சேப்பாக்கம் கிரிக்கெட் மைதானம் அருகே ஒரு பெரியவரை யாரோ மர்மநபர் ஒருவன் அரிவாளால் வெட்டி கொலைச் செய்துவிட்டான். அவனை பற்றிய முக்கிய தகவல் கிடைக்கப்பெற்ற போலீசார், சில தடயங்களை வைத்து மும்முரமான ஆலோசனையில் ஈடுப்பட்டிருந்தார்கள். காவல் நிலையம் அருகே நடைப்பெற்ற இந்த படுகொலையால் பலதரப்பட்ட கட்சிகளிடமிருந்தும் அரசிடமிருந்தும் மிகுந்த கண்டனத்தை பெற்றமையால் ஒருவிதமான நெருக்கடி மனநிலையோடு இருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர். அந்த நேரம் பார்த்து சந்துரு காவல் நிலைய


வடக்கு வீதி

 

 அலமேலு என்று யாழ்ப்பாணத்தில் ஒருவரும் பெயர் வைப்பதில்லை. அது காரணமாயிருக்கலாம். அவருக்கு அந்தப் பெயரில் அப்படி ஒரு மோகம். இறுக்கிப் பிடித்துக் கட்டிய இரட்டைப் பின்னல்களோடு அவள் காணப்படுவாள். அன்ன நடை என்று சொல்வதுண்டு; பிடி நடை என்றும் வர்ணிப்பதுண்ட. ஆனால் அலமேலுவின் நடை என்றால் மத்து கடைவது போன்ற ஓர் அழகு. இடைக்கு கீழே நேராக இருக்க மேலுக்கு மாத்திரம் இடமும் வலமும் அசைந்து கொடிபோல வருவாள். அந்த நேரங்களில் சோதிநாதன் மாஸ்ரர் மனசை என்னவோ


சுருக்கும் ஊஞ்சலும்

 

 வெயில் கொளுத்துகிறது. ஆனிமாதத்து வெயில். மூச்சு விடவே சிரமமாக இருக்கிறது. இங்கே, கல்லாப் பெட்டியில் இருந்துகொண்டு பார்த்தால் கிட்டத்தட்ட கால்மைல் தூரத்துக்கு முன்னால் ‘கண்டிவீதி’ விரிகிறது. வீதியின் இடது ஓடத்தில், கடை வாசலிலிருந்து சுமார் நூறுஅடி தூரம் தள்ளி இந்த ஊரின் பெயரைத்தாங்கிய சிமெந்துப் பலகை ஒன்று வெள்ளையாகத் தெரிகிறது. அதன்மேல் இந்த வெளியிலிலும் இரண்டு காக்கைகள் உட்கார்ந்து கொண்டு கரைகின்றன. அந்தக் காக்கைகளின் சத்தம் சன்னமாக, காதுக்கு சிரமந்தருவதாக இருக்கிறது. சுறுசுறுப்பாக, அங்குமிங்கும் பறந்து திரிந்து,


காத்திருப்பு

 

 கடற்கரையில் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். எத்தனை காலமாகி விட்டது இப்படி ஏகாந்தமாக கடற்கரையில் அலைவது. எப்படி வந்தேன் இங்கே? எங்கே யார் அழைத்து வந்தார்கள்? ஒன்றும் புரியவில்லை. இதுவரை எவ்வளவு நேரமாயிற்று? ஏன் பசிக்கவே இல்லை? எந்த கேள்விக்கும் விடை தர ஆளில்லை. அவரவர் கடல் அலைகளில் குழந்தைகுட்டிகளுடன் அலையில் கால் நனைத்து விளையாடுகிறார்கள். பார்த்து எத்தனை நாளாயிற்று. எனக்கும் அப்படி வாழத்தான் ஆசையாக இருந்தது. ஹூம் , எல்லாம் விதி. எனக்கு அந்தக் கொடுப்பினை இல்லை. திடீர்


இராமர் பதித்த அம்பு!

 

 காரை ஷெட்டில் விட்டுவிட்டு ஆனந்தர் மெல்ல நடந்து பங்களாவுக்குள் நுழைந்தபோது, பாலகாண்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது. சோபாவில் அமர்ந்து மெய்மறந்து செவியுற்றுக் கொண்டிருந்த அவர் மனைவி பாலம்மாளையோ, அடக்க ஒடுக்கமாக நாற்காலியில் அமர்ந்து மிகவும் இலயிப்போடு எஜமானியம்மா வுக்கு இராமாயணம் படித்துச் சொல்லிக் கொண்டிருந்த ரஞ்சிதத்தையோ அவரது வருகை சிறிதும் பாதித்ததாகத் தெரிய வில்லை. அப்படியே ஓசையெழுப்பாமல், ஓரமாக நின்றார். இந்த ரஞ்சிதத்தின் குரலில்தான் எத்தனை இனிமை! தெளிவான உச்சரிப்புடன், ஏற்ற இறக்கம், நெளிவு சுளிவுகளோடு, உணர்ச்சி ததும்ப


பறிகொடுத்த பணம்

 

 கோயமுத்தூர் அவினாசி சாலையில் அமைந்துள்ள அந்த தேசியமாக்கப்பட்ட வங்கியில் காலை நேர பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது, வாடிக்கையாளர்கள் உள்ளே வரத்தொடங்கிவிட்டனர். பத்துமணிக்கு வங்கி சேவைகள் ஆரம்பிக்க வேண்டும்.மணி 9.45, தன்னுடைய நாற்காலியில் உட்காரப்போன காசாளர் கணேசன் மனதுக்குள் “அப்பனே கணேசா” இன்னைக்காவது கணக்கு வழக்குல எந்த பிரச்னையில்லாம, கள்ள நோட்டு எதுவும் வராம என் வேலய ஐஞ்சு மணிக்குள்ள முடிச்சுக்கொடுப்பா!வேண்டிக்கொண்டு தன் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான்.அவன் அங்கிருந்தவாறே வங்கியின் வாசலை பார்க்க முடியும், அவினாசி சாலையையும் ஓரளவு பார்க்கமுடியும். கணேசன்


நூலகம்

 

 ஆவுடையப்பன் சாரை எனக்கு கடந்த பதினைந்து வருடங்களாக பழக்கம். அவருக்கு தற்போது வயது எழுபத்தி ஒன்பது. ஆனால் பார்ப்பதற்கு ஆறு அடி உயரத்தில் அறுபது வயதுக்குண்டான திடகாத்திரத்தோடு இருப்பார். இந்த வயதிலும் திம்மராஜபுரத்திலிருந்து பாளையங்கோட்டைக்கும், நெல்லை ஜங்க்ஷனுக்கும் அடிக்கடி சைக்கிளில் சென்று வருவார். அவருக்கு பி.பி., ஷுகர் போன்றவைகள் கிடையாது. தினசரி ஷேவ் செய்துகொண்டு, தலையை நேர்த்தியாகவாரி, பான்ட்ஸ் பவுடர் போட்டுக்கொண்டு மணக்க மணக்க இருப்பார். எப்போதும் வெள்ளை நிறத்தில்தான் உடைகள் அணிவார். புன்னகையுடன் இருப்பார். கணீரென்று