கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: February 2015

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கண்ணதாசனின் கல்லறை

 

 முகுந்தனும் அவன் நண்பர்களும் சென்னை புத்தக கண்காட்சிக்கு வந்திருந்தனர். அவர்கள் பள்ளியில் கட்டாயம் கண்காட்சிக்கு செல்லவேண்டும், சென்றதற்கு அடையாளமாக நுழைவு சிட்டை வகுப்பாசிரியரிடம் காட்டவேண்டும் என்று அறிவித்திருந்தனர். அதனால் அவ்வளவாக விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும் வந்திருந்தனர். முகுந்தனின் குடும்பம் குடிசை வீட்டில் இருந்து தளம் போட்ட வீட்டிற்க்கு வந்த முதல் தலைமுறையை சேர்ந்தது. அப்பாவிற்கு குடிநீர் வாரியத்தில் தொழிலாளி. அவருக்கு எழுத படிக்க தெரியும்.முகுந்தனை ஐந்தாம் வகுப்பு வரை தனியார் பள்ளியில் படிக்க வைத்தவர், ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து அரசாங்க


பேஸ் புக்!

 

 ரமேஷூவுக்கு பேஸ் புக், என்றால் உயிர். பேஸ் புக்கில் அவனுக்கு ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட நண்பர்கள்! பேஸ் புக்கை ஓபன் செய்து விட்டால், பக்கத்தில் இடி விழுந்தால் கூட அவனுக்குத் தெரியாது! ‘பிளஸ் டூ’ பரிட்சையை போன மாதம் தான் ரமேஷ் எழுதி முடித்தான். கடந்த மூணு மாசமாக அவனுடைய அப்பா பேஸ் புக் பார்ப்பதற்கு தடை போட்டு விட்டார். இன்டர் நெட் வசதியுள்ள செல் போனையும் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டு, பேசப் பயன்படும் ‘ஆகா வழி’ செல்போன்


குருதட்சணை

 

 கல்விக் கூடத்தில் தன்னை மறந்து விழுந்து விழுந்து படிக்கும் போதெல்லாம், பகீரதியின் மனத்திரையில் கண்களையே எரிக்கும் ஒரு காட்சி அவலமாய் தோன்றுவதெல்லாம் வறுமையில் தீக்குளித்து எரிந்து கருகிப் போன நிழல் தட்டி வெறிச்சோடியிருக்கும் அம்மாவின் இருண்ட முகம் தான். அதில் ஒளிமயமான ஒளிக்கீற்றை என்றைக்குமே அவள் கண்டதில்லை அவள் சிரிப்பது கூட எப்போதாவது அபூர்வமாய்த் தான் நிகழும் அப்படித் தான் சிரித்தாலும் மனம் விட்டுச் சிரிக்கிற மாதிரித் தெரியாது ஏதோ பிள்ளைகளுக்குப் போக்குக் காட்டப் போலியாகச் சிரிப்பது


நெடுஞ்சாலையில் ஒரு பயணம்

 

 ஒங்களுக்கு எதையாவது ஒழுங்கா பண்ணத் தெரியுதா? கண்ணுக்கு எட்டியவரை நீல வானும், நீலக் கடலுமாக அழகு கொப்பளித்தது அந்த இடத்தில். அந்த இனிமையைக் குலைப்பதுபோல், அபஸ்வரமாக ஒலித்தது விசாலியின் கட்டைக் குரல். தன்னைத் தாக்கிய மனைவியின் குரல் காதில் விழுந்தும், தற்காலிகமாகச் செவிடாகி விட்டதுபோல் வாளாவிருந்தார் பராங்குசம். எல்லாம் முப்பது வருட இல்லற வாழ்வில் பெற்ற விவேகம்தான். ஆரம்பத்தில், `ஏன் தெரியாது? ஒன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலே?` என்று வீராவேசமாகக் கேட்டுவிட்டு, அந்த வார்த்தைகளால் தோன்றிய பூரிப்பை மறைக்க


பட்டாசுக் கூளங்கள்

 

 ஞாயிற்றுக் கிழமை, காலைநேரம். பாலவாக்கம் கடற்கரையை ஒட்டியிருந்த .அந்த மைதானத்தின் விளிம்பில், வாதுமை மர நிழலிலுள்ள சிமெண்ட்பெஞ்சில், ரொம்ப நேரமாய் உட்கார்ந்துக் கொண்டிருக்கிறேன் . வங்காள விரிகுடாவின் உப்புக் காற்று தலையை கலைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.. எதிரே பலதரப்பட்ட மனிதர்கள் ஏறக்குறைய பெரும்பாலும் என்னைப் போல குறிக்கோள்களோ,பொறுப்புகளோ இல்லாமல் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கும் வயோதிகர்கள். நிறைய பேர் கிரிவலம் போல மைதானத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி நடைப் பயிற்சியில் இருந்தார்கள். இளைஞர்களில் கொஞ்சம் பேர் ஜாக்கிங் பண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாகள். தென் மூலை