கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: April 2013

124 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மய்யம்

 

 சித்திரை மாதத்து வெயிலை மார்கழியில் உமிழ்ந்த ஒரு மத்தியானப்பொழுதில், முகம்மத் ஜலீல் அஹமத் ரப்பானி, ‘மௌத்‘தாகிப் போனார். முக்கியவேலைகளைத்தாண்டி, வீட்டைவிட்டு வெளியில் எங்கும்போகாத அவர், கழுதையும் ஒதுங்கிநிற்கும் பகலின் கடும்வெயிலையும் கம்பளிகளையும் ஊடுருவி நடுமுதுகைத் தாக்கும் இரவின் கொடும்பனியையும் தாங்கமுடியாமல், உடல் நலிவுற்றிருந்ததாகச் சொன்னார்கள். மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அவர், இரண்டுநாட்களுக்கு முன்னால்தான் சுகமாகி, வீடு திரும்பியிருந்தார். இன்று முற்பகலின் உச்சியின்போது, தினந்தந்தி நாளிதழின் ‘உலகச்செய்திகள்‘ பகுதியில் வெளியாகியிருந்த, இயற்கைமுறையில் வாழும் அர்ஜென்டைனா நாட்டின் 113 வயது மூதாட்டி


சுற்றிச்சுழலும் தட்டைப்பாம்புகளும் புளிபோடாத உளுவைமீன் குழம்பும்

 

 ஜூம்ஆவில் பயான் (பிரசங்கம்) செய்துகொண்டிருந்த ஹஜரத் பிர்லோடி தாயம்கான் ரஹ்மானியின் பேச்சு, காட்டுப்புதர்களிடையே மகுடி ஊதும் பிடாரனின் குரலாக வசியம் கொண்டிருந்தது. ஆலவிழுதுகளாய் முறுக்கிக்கொண்டு புற்றிலிருந்து வெளிக்கிளம்பும் பாம்புகளின் உடல்களாய்ச் சொற்கள் வளமும் செறிவுமாகத் தெறித்து விழுந்தன. சொற்களின் ஓசையில், பாம்புகளுக்கான இசை அலையாடியது. வார்த்தைகளை வெளியேற்ற வாய்த்திறக்கும்போது அவர் நாக்கு, தடித்த மலைப்பாம்பாய் எட்டியெட்டிப் பார்த்தது. புழுபூச்சிகளைப் பிடித்து உணவாய் உட்கொள்ள ஏதுவாக இருக்கும் நாக்குப்பசை, அவர் வாயிலிருந்து எச்சிலாக சிதறித் தெறித்தது. எதிரே இருந்தவர்கள்


சாருபாலா

 

 (இந்தக்கதை பற்றிய ஒரு முக்கிய குறிப்பு. இருக்கிறது. அதை இப்போது சொல்லலாமா அல்லது கடைசியிலா என்று யோசித்ததில், கடைசியில் சொல்வது நல்லது என்று படுகிறது) இன்றைய ஹிந்து பேப்பரில் அந்த போட்டோவில் அது கணபதியே தான். அந்த உருண்டை முகம், பட்டையான விபூதிக்கு நடுவில் குங்குமம், அசௌகரியமாக அணிந்த பாண்ட். இந்த முப்பத்திச்சொச்சம் வருஷத்தில் முகம் மாறவே இல்லை, அந்த குழந்தைத்தனம் அப்படியே உறைந்தார்போல இருந்தது. SSLC படிக்கும்போது எப்போதும்போல் விவேகானந்தன் சார் கிளாசுக்காக ஆவலோடு காத்திருந்தோம்.


ஜாய்ஸ் அரவாமுதன்

 

 Cream Center இல் நாகராஜனை எதேச்சையாக சந்தித்தேன். கூடவே ஒரு பதினேழு வயது பெண். அழகாக இருந்தாள். நாகராஜின் மனைவி சாயலாக இருக்கவேண்டும். கொஞ்சம் மூக்கில் கொஞ்சம் மோவாயில் மட்டும் நாகராஜ். அவனைப்பார்த்து கிட்டத்தட்ட 15 வருடங்களுக்கு மேல் இருக்கும். நாங்கள் ஒன்பதாவது படிக்கும்போது நாகராஜ் எங்கள் கிளாசில் சேர்ந்தான். நாங்கள் கேள்விப்பட்டிராத ஏதோ பெசன்ட் நகர் என்றான். எங்களுக்கு தெரிந்ததெல்லாம் பெசன்ட் ஸ்கூல், அப்புறம் வீட்டில் தனியா அனுப்பவே அனுப்பாத எலியட்ஸ் பீச். “அங்கே தினோம்


பார்வை

 

 பரிணாம வளர்ச்சி என்ற சித்தாந்தம் தமிழனுடைய விஷயத்தில் பொய்த்துப் போயிருக்கிறது. எப்படி என்கிறீர்களா?.நம் இனம் மிகமிகத் தொண்மையானதுதானே?. ஆமாம். யார் இல்லேன்னா?. கல் தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடிகள் நாம். சரி அப்படியானால் பரிணாம வளர்ச்சி தத்துவத்தின்படி சிந்தனைகளில், அறிவு நுணுக்கங்களில், ஒரு கெட்டிக்காரத்தனத்தில், இன்று உலகத்திற்கே நாம்தான் வழிகாட்டுபவர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். இல்லையா?. ஆமாம். இருக்கிறோமா?. இல்லையே ஏன்? நம் அறிவு குன்றிப்போனது எவ்வாறு?. இல்லையில்லை நாம் அறிவாளிகள்தான் நம்மில் எத்தனையோ


கோடி!

 

 ஒலிக்கலவையின் உஷ்ணத்தை மீறி ஒரு பனித்துளி மௌனம் சாவித்ரியின் நெஞ்சைக் குளிர்வித்தது. அந்த மௌனத்தில் அவளுடன் சத்யன் மட்டுமே இருந்தான். சடங்குகளின் தீவிரம் அவற்றின் அர்த்தத்தையும், அர்த்தமின்மையையும் தாண்டி எங்கோ போய்க் கொண்டிருந்தது. உறவு ஜனம், புரோகிதர், நட்புவட்டம் என்று யார்யாரோ பொறுப்பெடுத்துக் கொண்டு அவற்றை வழி நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். இப்படியொரு கணம் வாழ்வில் சம்பவிக்கும் என்று நன்கு உணர்ந்து அது பற்றி உரையாடிய நாட்களில் இருவருமே பதறியதில்லை. சாவைப் பற்றி இப்போ ஏன் அமங்கலமாக…” என்று


காதல் ரேடியோ!

 

 கடைவாசலில் அந்தப் பெரியவர் வந்து நிற்பது தெரிந்தது. அவர் மேல்துண்டால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்வதையும் கவனித்தேன். ரிப்பேருக்கு வந்த ரேடியோ ஒன்றை ஊன்றிக் கவனிப்பது போல நடிக்க ஆரம்பித்தேன். ரேடியோ, ட்ரான்சிஸ்டர், டூஇன்ஒன், டி.வி. போன்ற எலெக்ட்ரிகல் மற்றும் எலக்ட்ரானிக்ஸ் பொருட்களை சரி செய்யும் கடை நடத்தி வருகிறேன். போனமாதம்தான் இந்தக் கிழவர் என் கடைக்கு வந்தார். வெள்ளை வேட்டி, சட்டையில் ஐந்தரை அடி உயரத்தில் இருந்தார். எழுபது வயது இருக்கலாம். வயதின் காரணமாகவோ, இல்லை, உடலின்


என் தவறுகளும் அவள் கேட்கும் மன்னிப்புகளும்

 

 “ஐ அம் கோயிங் டு கெட் மேரீட்…. ப்ளீஸ் டோன்ட் ட்ரை டு காண்டக்ட் மீ…. பை பார் எவர்…. சாரி” யாருக்கு வேண்டும் இவளது மன்னிப்பு. என்னை பிரிவதற்கான காரணம் சொல்லாமல் என்னை விட்டு பிரிகிறேன் என்பதை மட்டும் சொல்லி கடைசியில் மன்னிப்பு கோரினால் எல்லாம் முடிந்துவிடுமா இல்லை நான் தான் அவளை மன்னித்து விடுவேனா. ஒருவேளை இதை முகத்திற்கு நேராய் சொல்லியிருந்தாலோ அல்லது அலைபேசியில் பேசி புரிய வைத்திருந்தாலோ மன்னித்திருக்க கூடும் ஆனால் அவள்


ஏன் இந்தச் சந்திப்பு?

 

 ஸ்ரீஜாதம் இருக்கையிலிருந்தபடி ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக இந்த பஸ்ஸில் பயணம் செய்யும் எல்லோரும் நாளை காலை வரை ஒன்றாக இருப்போம். விடிந்ததும் எல்லோரும் பிரிந்து, வெவ்வேறு பாதையில் சென்றுவிடுவோம். நம்மில் பலர் இனி ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கவே மாட்டோம். அப்படி இருக்கும் பட்சத்தில் நாம் எதற்காக ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கிறோம்? ‘பிறகு ஏன் ஒருவருக்கொருவர் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் வெவ்வேறு பாதையில் பிரிகிறோம்?’ என்ற கேள்வி ஏனோ புதிதாய் அவள் புத்தியில் தோன்றி


நின்னை சரணடைந்தேன்…

 

 என்மகள் மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். என்றும் போலவேதான் இன்றும் தன் வகுப்பிற்கு சென்று வந்தாள். அவள் அருந்துவதற்கு கொஞ்சம் பாலை, அவள் எழுதிக்கொண்டிருந்த மேஜையில் வைத்துவிட்டு, அவளை நோக்கினேன். நிமிர்ந்து சில நொடிகள் என்னை பார்த்தவள், புன்னகைத்துவிட்டு மீண்டும் எழுதுவதில் ஆழ்ந்து போனாள். அவளெதிரில் உள்ள சோபாவில் அமர்ந்து கொண்ட நான், அவளுடன் கொஞ்சம் விளையாடவிரும்பி, “என்னம்மா, இன்னைக்கு இவ்ளோ சீக்கிரம் எழுத ஆரம்பிச்சிட்டீங்க? அம்மாக்கு எதுவும் ஹெல்ப் பண்ணவே இல்லையே….” என்றேன். எழுதுவதை நிறுத்தாமலேயே… “நாங்கள்லாம்