கண்ணீர் மொக்கு

 

இரண்டு நாட்களாக அண்ணன் கந்தசாமி தன்னுடன் பேசாதது பெரும் வேதனையாயிருந்தது முருகேஸ்வரிக்கு.

‘அப்படியென்ன…ஊரு உலகத்துல யாருமே செய்யாத தப்பை நான் செஞ்சிட்டேன்?…ஒருத்தரை மனசுக்குப் பிடிச்சிருந்திச்சு…அவரே புருஷனாக் கெடச்சா வாழ்க்கை ரொம்ப சந்தோஷமாயிருக்கும்னு தோணிச்சு…அதை அப்படியே எந்தவித ஒளிவு மறைவுமில்லாம அண்ணன்கிட்ட வெளிப்படையாச் சொன்னேன்…அது தப்பா?…மத்தவங்க மாதிரி ஒளிஞ்சு மறைஞ்சு காதல் பண்ணிக்கிட்டு…சினிமா…பார்க்குன்னா சுத்தினேன்?’

தனக்குத்தானே முணுமுணுப்பாய்ப் பேசிக் கொண்டிருந்த தங்கையைத் திரும்பிப் பார்த்த கந்தசாமி அவளின் உள் மன வேதனையைப் புரிந்து கொணடவனாய் எழுந்து அவளை நெருங்கி அவள் தோளைத் தொட்டு ‘சாப்பிட்டியா முருகு?’ கேட்டான்.

அவள் இட, வலமாயத் தலையாட்ட,

‘ஏன்?’

‘நீ சாப்பிடலையல்ல?…அதான்’

‘ஓ…’என்றவன் ‘சரி வா…ரெண்டு பேருமே சேர்ந்து சாப்பிடுவோம்’

இரண்டு நாட்களாக அந்த வீட்டினுள் அமர்த்தலாய் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த இறுக்கம் அந்த நிமிடமே காணாமல் போய் பழைய சந்தோஷம் திரும்ப வந்து குடியேறியது.

அமைதியாய் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவன் நிதானமாய்த் தலையைத் தூக்கி தணிவான குரலில் சொன்னான்.

‘முருகு…நான்தான் படிக்கற காலத்துல ஒழுங்காப் படிக்காம, இப்படி ஒரு ஆட்டோ டிரைவராகி அம்பதுக்கும் நூறுக்கும் லோ…லோ…ன்னு சவாரி அடிச்சுக்கிட்டிருக்கேன்!……உன்னைய ராணி மாதிரி வெச்சுக் காப்பாத்தணும்னு ஆசையிருக்கு…ஆனா வருமானம் அதுக்குத் தோதா இல்லையேம்மா’

‘ப்ச்…இப்ப சாப்பிடும் போது எதுக்குண்ணா இந்தப் பேச்சு,…சாப்பாட்டைப் பாத்து சாப்பிடுண்ணா…’

‘இல்ல முருகு…அதனாலதான்… உன்னைய ஒரு படிச்ச…ஆபீஸர் உத்தியோகம் பார்க்கற…கை நெறைய சம்பாதிக்கற…நல்ல மாப்பிள்ளைக்குக் கட்டிக் குடுக்கணும்னு பிரியப்படறேன்… .ஆனா…நீ…போயும்….போயும்… ஒரு ஓட்டல் சமையல்கட்டுல எடுபிடி வேலை பார்க்கற ஆளைப் பிடிச்சிருக்கு…கட்டிக்கறேன்கறியெ…எப்படிம்மா?’

அண்ணனின் அந்தக் கனிவான பேச்சையும் அதில் பொதிந்திருந்த ஆழமான…உண்மையான பாசத்தையும் புரிந்து கொண்ட முருகேஸ்வரி ‘அண்ணா…என்னோட மனசுல பட்டதை நான் மறைக்காம ஒரு உரிமையோட சொன்னேன்…அவ்வளவுதான்…அதுக்காக எந்தச் சூழ்நிலையிலும் …உன் பேச்சை மீறவோ…உன்னை வற்புறுத்தவோ மாட்டேன்’ வெகு நாசூக்காக பதிலளித்தாள் அவள்.

‘இருந்தாலும் நீ வாய் விட்டுக் கேட்டுட்டே…அதான்…தர்ம சங்கடமாயிருக்கு’

‘அய்யய்ய…இதுக்காக நீ இவ்வளவு வருத்தப் பட வேண்டியதேயில்லை….மறந்துடு…நான் கேட்டதையே சுத்தமா மறந்துடு…அதே மாதிரி நானும் மறந்திடறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு ‘விருட்’டென அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றாள்.

மறுநாள் காலை பதினோரு மணியிருக்கும்.

நேற்றைய நிகழ்வுகளை அசை போட்டவாறே ஆட்டோவை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த கந்தசாமி பின் சீட்டில் அமர்ந்து வரும் அந்த இரண்டு நபர்களின் உரையாடலில் அந்தப் பெயர் அடிக்கடி வந்து வந்து போக யோசித்தான். ‘மு…ர….ளி’…..முருகேஸ்வரி சொன்ன ஆளோட பேரும் இதுதானே?’

‘நானும் அந்த முரளிப்பயலை இழுத்துப் போட ஒரு தடவ…ரெண்டு தடவ இல்லை…பல தடவ முயற்சி பண்ணிப் பார்த்துட்டேன்…ம்ஹூம்…முடியவே மாட்டேங்குதுப்பா’ வழுக்கைத் தலை மனிதர் சொல்ல,

‘காசைக் கொஞ்சம் தாராளமா வீசிப் பார்க்க வேண்டியதுதானே?’

‘அட..நீ வேறப்பா…நானும் ஏகத்துக்கு ஆசை காட்டிப் பார்த்திட்டேன்…பயல் காசு…பணத்துக்கெல்லாம மசியற ஆளில்லை…நேத்திக்குக் கூட அந்த ‘ப்ளு ஸ்டார் ஹோட்டல்’ போய் அந்த முரளிப்பயல் கிட்டப் பேசிட்டுத்தான் வர்றேன்…பச்…பிரயோஜனமில்லே’

நிச்சயம் அவர்கள் பேச்சில இடம் பெறும் அந்த முரளி தன் தங்கையின் மனம் கவர்ந்த அதே முரளியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட கந்தசாமி மெல்ல விசாரித்தான்.

‘சார்…நீங்க அதிகப் பிரசங்கித்தனம்னு நெனைக்கலேன்னா நான் ஒண்ணு கேட்கலாமா?’

‘என்னப்பா?…என்ன கேட்கப் போறே நீ?’

‘நீங்க…இப்ப பேசிட்டிருந்தது….அந்த ப்ளு ஸ்டார் ஹோட்டல் கிச்சன்ல வேலை பாரக்கற முரளியைப் பற்றித்தானே?’

‘அட…உனக்கும தெரியுமா அவனை?’

‘ம்ம்ம்…தெரியம்….ஆனா…அவ்வளவா பழக்கமில்லை…ஏன் சார் உங்களுக்கு அவனோட ஏதாச்சும் பிரச்சினையா?’

‘பிரச்சினையெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை….பயல் ரொம்ப நல்ல பயல்தான்…வேலைல அசகாய சூரன்’

‘அப்படி என்ன சார் வேலை அங்க?’

‘வேலை என்னவோ காய்கறி நறுக்கற வேலைதான்…ஆனா…அதை அவன் செய்யற விதமிருக்கே….அப்பப்பா….அற்புதம்’

கல…கல…வெனச் சிரித்த கந்தசாமி ‘காய் நறுக்கற வேலைல என்ன சார் அற்புதம் இருந்துடப் போவது?’

‘ம்…ம்…ம்…அப்படிச் சொல்லிடாதப்பா…ராத்திரி பத்து மணிக்குத்தான் அவனொட டியூட்டி ஆரம்பம்…சரியாப் பத்து மணிக்கு வருவான்…விடியறதுக்குள்ளாற நூறு கிலோ வெங்காயம்…நூறு கிலோ தக்காளி…அப்புறம்…அறுபது…எழுபது கிலோ காய்கறிகள் எல்லாத்தையும் வெகு வேகத்துல…துளிக்கூட வேஸ்ட் ஆகாம…கச்சிதமா வெட்டி விடியறதுக்கு முன்னாடி சமையல்காரங்களுக்குக் குடுத்துட்டு…அவன் பாட்டுக்குப் போயிட்டே இருப்பான்… இதுல முக்கியமான சமாச்சாரம் என்னன்னா…உதவிக்குக் கூட ஆளுங்களை வெச்சுக்க மாட்டான்…ஒண்டி ஆளாவே ஜமாயச்சிடுவான்…அதிலும் அவன் காய் நறுக்கற நேர்த்தியையும…அழகையும் பார்க்கணுமே’ வழுக்கைத் தலைக்காரர் மானாவாரியாய்ப் புகழ்ந்து கொண்டே போக,

சட்டென்று இடையில் புகுந்தார் அந்த இன்னொருவர் ‘ஆமாம் தம்பி..இதுவே வேற ஆளாயிருந்தா கூட மூணு பேர்த்த உதவிக்கு வெச்சுக்கிட்டு …அவங்களுக்கும் சேர்த்து கூலி வாங்கிக்குவாங்க…சொல்லப் போனா மூணு ஆள் வேலைய அவன் ஒரே ஆள் பார்க்கறான்’

கேட்கக் கேட்க பிரமிப்பாயிருந்தது கந்தசாமிக்கு.

‘அப்புறம்…இதுல இன்னொன்னும் இருக்கு தம்பி….இதெல்லாம் ராத்திரி நேரத்துல நடக்கற வேலையானதினால…நாம் இருந்து நேரடியாப் பாக்க முடியாது…அதனாலேயே சில ஆளுங்க என்ன பண்ணுவாங்கன்னா…வெட்டக் குடுக்கற காய்கறில பாதிய ஆட்டையப் போட்டுடுவாங்க…ஆனா..இந்த முரளி மட்டும் அப்படியில்லை…நாணயஸ்தன்…திருட்டு பெரட்டு எதுவும் கெடையாது……இந்த மாதிரி ஆளுங்க கெடைக்கறதே கஷ்டம்…அதனாலதான் அவனை எப்படியாவது எங்க ஹோட்டலுக்கு தள்ளிட்டுப் போய்டலாம்னு நானும் ஆறுமாசமா வலைய வீசறேன்…சிக்க மாட்டேங்குறான்’

கந்தசாமிக்கு பேச்சே எழவில்லை.

‘ஹூம்.. நாங்க மட்டுமில்லை..எங்க மாதிரி பல ஹோட்டல்காரங்க அவனுக்காக முயற்சி பண்ணிட்டிருக்காங்க…கூலி கூட இப்பக் கெடைக்கறத விட மூணு மடங்கு அதிகம் தர்றதுக்குக் காத்திட்டிருக்காங்க…ம்ஹூம்…யாராலும் அவனைக் கவிழ்க்கவே முடியலை…பணத்தாசை சுத்தமா இல்லாதவன்.’

அவர்கள் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்து விட ஆட்டோவை நிறுத்தி அவர்களை இறக்கி விட்டான் கந்தசாமி.

போகிற போக்கில் அந்த வழுக்கைத் தலை மனிதர் ‘ஏதோ…இந்த மாதிரி ஒண்ணு ரெண்டு பேரு இருக்கறதினாலதான் தம்பி நாட்டுல அப்பப்ப இந்தக் கலி காலத்துல கூடக் கொஞ்சம் மழையும் வந்திட்டிருக்கு’ என்று சொல்லி விட்டுச் செல்ல,

ஆட்டோவை நேரே வீட்டிற்கு ஓட்டினான் கந்தசாமி.

‘என்னண்ணே…இன்னிக்கு இவ்வளவு சீக்கிரத்துல மதிய சாப்பாட்டுக்கு வந்திட்டே,’ முருகேஸ்வரி வியப்புடன் கேட்டாள்.

‘முருகு…நீ ஆசைப்பட்ட அந்த முரளியையே உனக்குக் கட்டி வைக்கறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்’

அண்ணனின் திடீர் மனமாற்றத்திற்கு காரணம் புரியாத முருகேஸ்வரி மலங்க மலங்க விழித்தபடி நிற்க, விழியோரம் பூத்த கண்ணீர் மொக்கு அவள் சார்பில் ‘நன்றி அண்ணா’ என்றது. 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
அறைக்கதவு 'தட…தட” வெனத் தட்டப்பட படுக்கையில் படுத்தவாறே செல் போனில் பேசிக் கொண்டிருந்த சுரேஷ், அவசரமாய் அதைத் துண்டித்து விட்டு பாய்ந்து சென்று கதவைத் திறந்தான். கண்ணன் நின்றிருந்தான் கலவர முகத்துடன். 'டேய்…கண்ணா…என்னடா?…என்னாச்சு?…ஏன் ஒரு மாதிரி பதட்டமாயிருக்கே?” சட்டென்று உள்ளே நுழைந்து கதவைத் தாழிட்டவன் தன் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தான் அமர்ந்திருந்த அந்த சேரை உடகார்ந்தவாறே, அப்படியும் இப்படியுமாக இடுப்பை அசைத்து சோதித்துப் பார்த்தார் கேஷியர் வரதராஜன். ‘லொடக்…லொடக்” என ஒரு பக்கமாய் ஏறி இறங்கியது. குனிந்து பார்த்தார். அதன் அடிப்பகுதியில் ஒரு புஷ் மட்டும் இல்லாமலிருந்தது. ‘அடப்பாவி!…எல்லாச் சேருக்கும் புது வயர் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காலை 6.10-க்கு சென்னையிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் கோவையை நோக்கி தன் சக்கரங்களை அசுர வேகத்தில் உருட்டிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வந்த நான் சிறிது நேரத்திலேயெ அதுவும் சலித்துப் போய் விட ...
மேலும் கதையை படிக்க...
திரைப்படங்களில் கதாநாயகி மழையில் நனைந்தபடி ஓடிச் சென்று ஒரு குடிசையில் ஒதுங்குவதையம் குடிசைக்குள் அமர்ந்திருக்கும் கதாநாயகன் நனைந்த நிலையில் நிற்கும் அவளின் மேனியழகில் சொக்கிப் போய் காதல் வயப்பட்டு நெருங்கி வந்து அணைப்பதையும், அவளும் அவன் அணைப்பில் மயங்கிச் சாய்வதையும், பார்க்கும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“டெய்லர் ப்ளவுஸ் தைச்சிருப்பான்...ஈவினிங் வரும் போது மறக்காம வாங்கிட்டு வந்திடுங்க!” டிபன் காரியரை நீட்டியபடியே சொன்னாள் சுசீலா. “ஏண்டி இதையெல்லாம் என்கிட்ட சொல்றே!...ஆபீஸ் டென்ஷன்ல மறந்தாலும் மறந்துடுவேன்..” சலித்துக் கொண்டான் ஜெயபால். “அதெப்படி பொண்டாட்டி சொன்னது மட்டும் மறந்து போகுமா?..அப்ப யார் சொன்னா மறக்காது?” ...
மேலும் கதையை படிக்க...
'கலி முத்திப் போச்சுங்க!… ச்சே;… இப்படியெல்லாமா ஒரு அக்கிரமம் நடக்கும்?… படிச்சவங்களே இப்படி இருக்காங்களே!” மருத்துவமனையின் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருந்த அந்த உடல் தடித்த மனிதர் தன் கருத்தை உடனிருப்பவரிடம் சொல்ல, 'என்னத்தைப் பண்றது… இப்பத்தான் ஜனங்க புத்தியே சின்னப் புத்தியாவல்ல போச்சு…” அவர்களது பேச்சை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
பஸ்ஸிலிருந்து கண்ணீருடன் இறங்கிய கண்ணன் பஸ் நகrந்ததும் 'ஹா..ஹா..” வென்று உரத்த குரலில் வாய் விட்டுச் சிரித்தான். 'டேய்... டேய்… என்னாச்சுடா உனக்கு? இப்பத்தான் பஸ்ல செல்போனை யாரோ அடிச்சிட்டதாச் சொல்லிக் கத்திக் களேபரம் பண்ணி… ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணி அழுதே… இப்பக் கீழே ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கோவிலுக்கு ஐந்து டியூப் லைட்டுகளை அன்பளிப்பாகக் கொடுத்த சாமிநாதன், குருக்களிடம், 'சாமி…இதை உடனே மாட்டிடாதீங்க!...‘உபயம் - சாமிநாதன்‘னு பேர் போடணும்!... பெயிண்டர் நாளைக்கு வருவான்!”;. சொல்லி விட்டுக் கிளம்பிய சாமிநாதன் வரிசையாய் வைக்கப்பட்டிருந்த சில்வர் குடங்களைப் பார்த்து விட்டு, 'என்ன சாமி… ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அரசு விருந்தினர் மாளிகையின் பால்கனியில் நின்று கொண்டு தனக்கு அளிக்கப் பட்டிருந்த காவல் துறை பந்தோபஸ்தைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் மத்திய மந்திரி தேவநாதன். கீழே பந்தோபஸ்துக் குழுவினருக்கு வெகு தீவிரமாய் கட்டளைகள் பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்த அந்த உயரதிகாரியைச் சில நிமிடங்கள் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அறை வாசலில் நிழலாட 'யாரது?" படுக்கையிலிருந்தவாறே கேட்டார் ரங்கசாமி அய்யா. நடுத்தர வயதுக்காரனொருவன். 'அய்யா நீங்கதானே ரங்கசாமி அய்யா. தமிழாசிரியர்?" கேட்டபடி உள்ளே வந்தான். 'ஆமாம் நீ யாரு?" 'நான் கலெக்டர் ஆபீஸ்ல இருந்து வர்றேன், கலெக்டர் கோபிநாத் அய்யா அனுப்பிச்சார். போன வாரம் அவர் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
என் சாவுக்கு நாலு பேர்!
தலைமுறைக் கடன்
யார் ஆசிரியர்…?
அது ஒரு வரம்
விழுதுக்குள் வேர்
ஞானோதயம்
போடா பைத்தியக்காரா…!
உபயம்
காவல்
நேரில் கடவுள்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)