அவன் மட்டும் இல்லாதிருந்தால்?

 

கதவைத் தட்டினேன். அழைப்பு மணி பார்வையில் படவில்லை. தட்டியபிறகு தோன்றியது. இத்தனை வேகம் காட்டியிருக்கவேண்டாமென்று.

சுசீலாதான் வந்து கதவைத் திறந்தாள். என்னைப் பார்த்ததும் திகைப்பு.

“உள்ளே வரலாமா”

“வா..ங்க”

சுதாரித்துக் கொண்டு அழைத்தாள். உள்ளே புழுக்கம் இன்னும் அதிகமாய்த் தெரிந்தது.

“தினு ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கானா”

தலையசைத்தாள். கூடவே குழப்பமும். நான் ஏன் இந்த வேளையில் வந்திருக்கிறேன் என்று.

“எதுவும் சாப்பிடுகிறீர்களா”

அவளை நேராகப் பார்த்தேன். ‘நீ போ.. நீ போ’ என்று கடைசியில் என்னைப் பிடித்துத் தள்ளி விட்டார்கள். எப்படி சொல்லப் போகிறேன்.

“கொஞ்சம் நாம இப்ப வெளியே போகணும். கிளம்பலாமா” என்றேன்.

“எ..துக்கு”

“நத்திங். வந்து.. சரவணன்”

சுசீலாவுக்கு எதுவோ புரிந்திருக்க வேண்டும்.

“இருக்காரா.. இல்லே”

என் மௌனம் அவளை உலுக்கியது. அதைவிட அவளின் நிதானம் என்னை ஆச்சர்யப்படுத்தியது.

“போ..லாம்”

உள்ளுக்குள் விசும்ப ஆரம்பித்து விட்டாள்.

“தினுவையும் கூட்டிகிட்டு போயிரலாம்” என்றாள் காரில் ஏறும்போது.

ஹாஸ்பிடலில் போஸ்ட்மார்டம் முடிந்து இறுதிச் சடங்குகளும் முடிய இரவு எட்டு மணியாகிவிட்டது.

என் மனைவியுடன் கோபியின் மனைவியும் சேர்ந்து சுசீலாவுக்குத் துணையாக இருந்தார்கள்.

நாங்கள் மூவரும்தான் ரொம்ப வருஷமாய் சிநேகிதம். எங்களில் சரவணன் மட்டுமே வித்தியாசப்பட்டவன். பழக்கங்களுக்கு அடிமையாகிப் போனவன்.

“நீங்களாச்சும் அவருக்கு புத்தி சொல்லக்கூடாதா?” என்றாள் என் மனைவி ஒருமுறை.

“சொல்லாமலா.. நோ அட்வைஸ் பிசினஸ். அப்புறம் உங்க நட்பே வேணாம்னு போயிருவேன்னான். வேற வழி.. பேசாம விட்டுட்டோம்”

“எனக்கு என்னவோ சரின்னு படலீங்க. வீட்டுக்கு பணமே தரலியாம். பாவம். அவங்க ஒரு தடவை ரொம்ப அழுதுட்டாங்க.”

“என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றே.. அவன் புத்திமதி கேட்கிற ஆள் இல்லை. மீறி சொன்னா.. இப்ப பேசறதும் போயிரும். அதனால திருந்தப் போறதில்லே. அட்லீஸ்ட் இப்ப எங்க மேல ஒரு மரியாதையாவது வச்சிருக்கான்”

சுசீலாவுக்கு எங்கள் அலுவலகத்திலேயே வேலை கிடைத்துவிட்டது. நானும் கோபியும் மிகவும் முயற்சித்தோம். பலன் கிடைத்தது.

அவ்வப்போது அவளைப்போய் பார்த்துவிட்டு வருவோம். தினு நன்றாகப் படிக்கிறான் என்பது தெரிந்து சந்தோஷப்பட்டோம்.

அன்றும் போயிருந்தோம்.

“தினு.. பிராகிரஸ் ரிப்போர்ட்டைக் காட்டு.. அங்கிள்கிட்டே”

முதல் ரேங்க்! கையைப் பற்றி குலுக்கினேன். லேசாய் வெட்கப்பட்டான். அப்படியே சரவணன் ஜாடை.

எனக்குள் பெருமூச்சு.

“ஹூம்.. அவன் இருந்தா.. சந்தோஷப்பட்டிருப்பான்”

சுசீலாவிடமிருந்து நிதானமாய் பதில் வந்தது.

“இல்லீங்க. இவனும் அவரைப் பார்த்து கெட்டுப் போயிருப்பான். இப்ப அந்த அதிர்ச்சில பொறுப்பு வந்து என் பேச்சை முழுசாக் கேட்கறான். நிச்சயமா இவன் முன்னுக்கு வருவான். எங்களுக்கும் இழந்து போன சந்தோஷம் கிடைச்சுரும்.”

சில சமயங்களில் யதார்த்தம் விடுகிற அறை பளீரென்றுதான் விழுகிறது! 

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
கொல்கத்தா காளி ரொம்ப ஃபேமஸ் என்று நண்பர் சொன்னார். வேறு ஒன்றும் இல்லை. நான் அலுவலக விஷயமாய் கொல்கத்தா செல்வதாகச் சொன்னேன் அவரிடம். "போயிட்டு வாங்க. நாலு ஊருக்குப் போயிட்டு வந்தாத்தான் உங்களுக்கும் அனுபவம் கிடைக்கும்" என்றார். ஆகக் கிளம்பி வந்தாச்சு. அலுவலக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வழக்கமாக வரும் காய்கறி வண்டியை எதிர்பார்த்து வாசலில் நின்ற ஜானகிக்கு எதிர் வீட்டு வாசல் பார்வையில் பட்டது. 'மீனாட்சி இன்றைக்கு ஆபீஸ் போகவில்லையா?' என்று யோசித்தாள். அதே நேரம் மீனாட்சியும் ஜானகியைப் பார்த்துவிட்டு, சோகையாய்ப் புன்முறுவலித்தாள். "லீவா இன்னைக்கு..." என்று கத்தினாள் ஜானகி. "ஆமா மாமி!... உடம்பு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
'உன்னைப் பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன்' ஒற்றை வரியில் ஒரு கார்டு. எழுதிய நபரின் பெயர் கீழே 'ரகு'. 'லெட்டர் ஏதாவது?' என்ற வழக்கமான கேள்விக்குப் பதிலாக இன்று ஒரு கார்டு. "ஏம்பா வேற எதுவும் எழுதலே?" என்றாள் ராஜி. "இன்னும் என்ன எழுதணும்?" "நிறைய எழுதலாம்" "என்னன்னு சொல்லேன்" புவனா கொண்டு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பினாள். "பார்த்து நடந்துக்குங்க! கோபப்பட்டுராதீங்க!" எனக்குள் சுள்ளென்றது. "எனக்குத் தெரியாதா?" என்றேன் எரிச்சலுடன். கையில் கனத்துக் கொண்டிருந்த பை உள்ளே எவர்சில்வர் சம்படத்தில் இனிப்பும், முறுக்கும். அவ்வளவும் சித்தப்பா வீட்டுக்கு. மூன்று நான்கு வருடங்களாய்ப் பேச்சு வார்த்தை அற்றுப் போன குடும்பங்கள். என்னவோ ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கிழவி பஸ்ஸில் ஏறியதிலிருந்து அத்தனை பேரின் கவனமும் அவள் மீதுதான். ஒரு பித்தளை அண்டா, எவர்சில்வர் குடம் இரண்டையும் என்ஜினுக்கு அருகில் காலியாயிருந்த இடத்தில் பத்திரப்படுத்திவிட்டு தானும் மருமகளும் அமர இடம் தேடினாள். டிரைவர் இருக்கைக்குப் பின்புறம் மூ‎ன்று பேர் அமர்கிற சீட்டில் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தகவல் தொடர்புக்கு அப்புறம் என்ன பண்ணுவீங்க.. என்னைப் பார்த்து என் நண்பர் கேட்ட கேள்வி இது. வேறு ஒன்றும் இல்லை. நகராட்சிப் பூங்காதான் கதி என்று ஆகிவிட்ட விஆரெஸ் ஆத்மா நான். ஓய்வு பெற்ற நாளில் எனக்கு மலர்க் கிரீடம் என்ன.. மாலைகள் என்ன.. ...
மேலும் கதையை படிக்க...
எட்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்கும்போது என்னென்ன உணர்வுகள் வருமோ? சந்தோஷமும் சில சங்கடங்களும் சந்திராவைப் பார்த்த்போது. உண்மையில் சந்திராதான் என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டாள். "பாலா.. நீதானே.. ஸ்ஸ்.. நீங்க" என் கணிசமான தொந்தி.. மூக்குக் கண்ணாடி.. முன் வழுக்கை.. காதோரம் மட்டுமின்றி ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தலைப்பே வினோதமாய் இருக்கிறதா? நாம்தானே பேசுவோம். தொலைபேசியே பேசுமா? எனக்கும் ஆச்சர்யம். ஒரு முக்கிய நண்பர். எழுத்தாளர். அவருக்கு ஒரு சிறுகதைப் போட்டியில் பரிசு என்று முடிவகள் பார்த்ததும் நானே பரிசு வாங்கிய உற்சாகம். அழைத்துப் பாராட்டுவோமே என்று ரிசீவரைத் தொட... "ஹலோ.." ...
மேலும் கதையை படிக்க...
“குஞ்சம்மா’ சாருமதி சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளை யாரோ கூப்பிட்ட மாதிரி. அப்புறம்தான் ஞாபகம் வந்தது. அந்தப் பெயரில் அழைக்கிற ஒரே ஒருத்தரைப் பார்க்கத்தான் இன்று ஸ்ரீரங்க விஜயம். ரயில்வே ஸ்டேஷனில் சிறு பெட்டியுடன் தனியே இறங்கியவளை அந்த அதிகாலை இபுருட்டில் யார் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
என்னை ஏமாற்ற முடியாது
இரவல் தீர்வுகள்!
கனவாகி!
உறவு சொல்ல வேண்டும்
செங்கிப்பட்டிக்கு ரெண்டு டிக்கெட்
தகவல் தொடர்பு
பரிசு
ஒரு தொலைபேசி பேசுகிறது
குஞ்சம்மா!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)