கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஸ்ரீ.தாமோதரன்

375 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நடை முறை சிக்கல்

 

 இன்று “ஒன்றரை ஷிப்ட்” வேலை பார்த்து விட்டு கிளம்பியதால் மணி பத்துக்கு மேல் ஆகி விட்டது. இருளில் இரு பக்கமும் புதர்களாய் இருந்த பாதையில் சைக்கிளை அழுத்தி வந்து கொண்டிருந்த ‘ஸ்டீபன்’ சல சல வென சத்தம் வரவும், பயந்து போய் திரும்பி பார்த்தான். புதரின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து அடுத்த புதருக்கு ஒரு உருவம் நடந்து போவது இவனது அறிவுக்கு அந்த இருளிலும் புலப்பட்டது. யாரு? குரலில் பயம் இருந்தாலும் வீராய்ப்பாய் சைக்கிள் பெடலின் மேல் ஒரு


லேப்டாப் எனும் பொட்டி

 

 நடு இரவை தாண்டி இரண்டு மணி நேரம் ஓடியிருக்கும், அந்த இருளில் “திக்”திக்” மனம் துடிக்க கையில் ஒரு பெட்டியை எடுத்து கொண்டு வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தான் மாரி. அப்பா..இதை எடுக்க மாலையிலிருந்து காத்திருக்கிறான். “பாவி பயல்” இந்த பொட்டியை விரித்து வைத்து என்னனென்னவோ செய்து கொண்டிருக்கிறான். மூடி வைக்க காணோம். அவன் அறைக்கு நேர் எதிர்புறம் இருந்த பள்ளத்தில் படுத்து படுத்து இவனையே பார்த்து கொண்டிருந்ததில் கழுத்து வலிதான் வந்தது. அடச்சே போ என்று அந்த


மனம் தேடும் ஆசை

 

 ஹலோ சார் எப்படி இருக்கீங்க? ஏதோ நினைவுக்குள் மூழ்கியிருந்த பங்காரு கண் விழித்து கேட்ட மருத்துவரை பார்த்தார். அப்படியே தான் இருக்கேன் டாக்டர்.. நோ..நோ.. இப்ப நீங்க வேற யோசனையில இருந்தீங்க, நான் கேட்ட பின்னால இந்த பதிலை சொல்றீங்க. உண்மைதானே, சிரிப்புடன் டாக்டர் கேட்டார். உண்மைதான் டாக்டர் வெட்கத்துடன் தலையாட்டினார். குட், இப்படி ஸ்போர்ட்டிவா எடுத்துக்கணும், உங்களுக்கு இதை பத்தி எல்லாம் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லைன்னு நினைக்கிறேன். அப்படி சொல்ல முடியாது டாக்டர், எவ்வளவுதான், இந்த


அக்கரைக்கு இக்கரை பச்சை

 

 ஹலோ ! ஹலோ..! நான் ரஹீம், சலாம் அலைக்கும், எப்படி இருக்கே? அலைக்கும் சலாம்…நல்லா இருக்கேன், இங்க எல்லாரும் நலம். நீ எப்படி இருக்கே? ம்..நல்லாத்தான் இருக்கேன்…. ஏண்டா இழுக்கறே…ஏதாவது பிரச்சினையா? என்ன வழக்கம்போலத்தான்…சண்டை, சண்டை..சில நேரங்கள்ல என்னை மீறிடுவனோன்னு பயமாயிருக்கு. அப்படி இப்படி எதுவும் பண்ணிடாதே, அனுசரித்து போ..குழைந்தைகளை பார்த்தாவது இரண்டு பேரும் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாமில்லை. வேற வழி..! இந்த நாட்டுல அவங்களுக்குத்தான் மரியாதை..பொண்ணுங்க ஏதாவது கம்பிளெயிண்ட் பண்ணுனா போதும், கவர்ன்மெண்ட் ரொம்ப சீரியசா எடுத்துக்கறான்.


ஏற்பாடு செய்த சுற்றுலா

 

 குளு குளு காலை, விடிந்த களைப்பில் வானம் மப்பும் மந்தாரமுமாய் இருந்தது. சோம்பி கிடந்த அந்த பச்சை புல்வெளியில் இருந்த புல்கள் கூட தன் தலையில் கீரீடமாய் நின்றிருந்த பனி துளிகளை சட்டென உதறி விட்டு என் மீது அவர்கள் கால் படாதா என்னும் ஏக்கத்தில் பார்த்து கொண்டிருந்தது. புல்வெளியின் ஏக்கம் தெரிந்தோ என்னவோ அந்த இளம்பெண்கள் கூட்டம் காலை உடற்பயிற்சிக்காக அந்த புல் தரையின் மீது உள்ளங்காலால் உரசி கொஞ்சம் அழுத்தமாய் உரசி சென்றனர். பாவிப்புல்லுக்கு


மாறிப்போனதும் ஏனோ?

 

 அலுவலக விஷயமாக கோயமுத்தூருக்கு வந்தவன் அப்படியே தங்கை வீட்டுக்கு போய் விட்டு வந்தால் என்ன என்னும் எண்ணத்தில் வந்திருந்தான். வாங்க, மாப்பிள்ளை உற்சாகமில்லாமல் சொன்னது போல் இவனுக்கு பட்டது. இருந்தாலும் மாப்பிள்ளை அல்லவா, எப்படியிருக்கீங்க மாப்பிள்ளை? ம்..ம்..நல்லாத்தான் இருக்கேன், நீங்க இருந்துட்டு போகணும், எனக்கு ஆபிசுக்கு நேரமாச்சு வரட்டுமா? அவசரமாய் கிளம்பினான். உண்மையிலேயே அவசரமா? இல்லை இவனை கழட்டி விட கிளம்புகிறானா தெரியவில்லை. தங்கை வாண்னே, அழைத்தாலும் அவள் முகம் ஏனோ பொலிவில்லாமல் இருந்தது. அவள் மாமனார்


கடைசி கடிதம்

 

 இப்பொழுதெல்லாம் இங்கிருக்கும் எல்லோரின் பார்வையிலும் இவனை கண்டவுடன் பரிதாப உணர்வை வெளிப்படுத்துவதை காண்கிறான். பார்த்து விட்டு போகட்டும், இதுவரை முரடன், கொலைகாரன், முட்டாள், இப்படி எத்தனை எத்தனை பேச்சு பேசியிருக்கிறார்கள். இப்பொழுது மட்டும் என்ன பெரிய பரிதாபம்.! கோபம் கோபமாக வந்தது. பக்கத்தில் இருந்த சிறிய ஸ்டூலை எட்டி உதைத்தான். அருகில் இருந்தவன் முறைத்தான். இருந்தாலும் சட்டென ஒரு பரிதாப பார்வையுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்து விட்டான். அவன் இவனை எதிர்த்திருந்தால் கூட கண்டு கொண்டிருக்கமாட்டான், இப்படி பரிதாபமாய்


எண்ணங்கள் வித்தியாசமாய்

 

 பதினைந்து வருடங்களுக்குள் மூன்று, நான்கு முறை நூலகத்தில் இருந்து எடுத்து வந்து வாசித்த நூல் தோப்பில் முஹம்மது மீரானின் “அஞ்சு வண்ணம் தெரு” என் மனதின் ஓரத்தில் உறுத்தலாய் இருக்கும் கதாபாத்திரம் “மம்மதும்மா” அவள் தன்னை காப்பாற்றி கொள்ள போடும் வேஷமான, ஆங்கார கோபம், அதன் வெளிப்பாடு, அதே நேரத்தில் அவளின் உள்ளுக்குள் வெளி கிளம்பும் ஆசைகள், நிறைவேற முடியாமல் போகும் அமுங்கி போகும் நிலை. (நாஞ்சில் நாட்டின் சிறு தெருவில் தறி நெசவு செய்யும் ஏழை


கெளரவம்

 

 எப்படி இருக்கிறாய் பார்வதி? கேட்டவளின் முகம் பார்த்த பார்வதி நல்லா இருக்கேன், புன்னகையுடன் சொன்னாள். நீங்க? எனக்கென்ன, ம்..புன்னகையை முயற்சி செய்து முகத்தில் வரவழைத்து, நல்லாத்தான் இருக்கேன், சமாளித்தாள் கமலா வாங்க, வெயிலுக்கு குளிர்பானம் ஏதாவது சாப்பிடலாம் அழைத்தாள் பார்வதி. வேண்டாம், வேண்டாம் எனக்கு சளி பிடிக்கும் உனக்கு தெரியுமே. பரவாயில்லை, சூடா காப்பியாவது குடிக்கலாம் மீண்டும் வற்புறுத்தினாள் பார்வதி. இல்லை பார்வதி பத்து நிமிசம்தான் நடந்தா வீடு வந்திடும், உன்னை எப்பவாவது பார்க்க முடியுமான்னு நினைச்சுக்குவேன்,


கால்வாய்

 

 முதலிலேயே சொல்லி விடுகிறேன், இந்த கதையெல்லாம் நம்பமுடியாது என்று. அதை பற்றி கவலை இல்லாமல் இந்த கதையை சொல்லத்தான் போகிறேன். வீட்டை விட்டு ஓடிப்போக தயாராகி விட்டான் கோபால். உடனே காதல் அது என்று நினைத்து கொள்ளாதீர்கள். அவனை பொறுத்தவரை ஒரு வேலை, அது கிடைக்கவே மாட்டேனென்று அடம் பிடிக்கிறது. இதற்கும் பொறியியல் பட்டதாரி இவன். இந்த நாட்டில் இஞ்சீனியர்களுக்கே தேவையில்லாமல் போய் விட்டதா? எத்தனை நாள் வீட்டில் உட்கார்ந்தே சாப்பிடுவது. யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை என்றாலும்