கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சத்தியப்பிரியன்

6 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சுவை

 

  சுப்புணிக்கு நல்ல வாட்டிய வாதாமர இலையை விரித்துச் சுட சுட அன்னம் பரிமாறி அதில் உள்ளங்கை ஆழத்திற்குக் குழித்துக் கொண்டு சாம்பாரை நிரப்பித் தந்தால் போதும் சங்கநிதி பதுமநிதி இரண்டும் கொடுத்தால் கூட வேண்டாம். அவனைத் தரையில் உட்கார வைத்து இலை போட்டு சாப்பாடு பரிமாறுபவர்கள்தான் மிகவும் குறைவு. உடல் உழைப்பு தேவை என்றால் மட்டும் சுப்புணியைத் தேடித் போக ஆள் கிளம்பும். அஸ்தம்பட்டி தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து ரெண்டு நடை தண்ணி கொண்டு வரணும் சுப்புணி


என் பெயரும் கிருஷ்ணன்

 

  இன்று அம்மாவிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாது என்று என் வார்ட்ரோப் துணியை எடுத்து துவைக்கப் போடக் கிளம்பினேன். ஒரு சோம்பேறி ஞாயிற்றுக் கிழமையில் என்னுடைய உடுப்புகளை அலசிப் பிழிந்து உலர்த்தும் ஒரு எந்திரத்தின் வாயில் பத்து நாட்களாக தேங்கிப் போன துணிகளைப் போட எனக்கு அப்படி ஓர் அலுப்பு. உனக்குன்னு ஒருத்தி வந்தா தெரியும் என்ற தனது பாடல் வரிகளை அம்மா இப்போது குறைத்துக் கொண்டு வருகிறாள். நானும் அம்மாவுமான உலகில் சுருங்கி விடுவோமோ என்ற பயம்


ஆருடம் பலித்த கதை

 

  எனக்கு ஆருடத்தில் என்றும் நம்பிக்கை இருந்ததில்லை. வாழ்வின் அடிப்படை நம்பிக்கைகள் தகர்ந்து போய் நிற்கும்பொழுது இது போன்ற பூச்சுற்றல் வேலைகள் எல்லாம் ஒரு வித நடுத்தரவர்க்கத்து பம்மாத்துத்தனம் என்பதுதான் என் முடிவு. எல்லையற்ற சுயநலமே இது போன்ற விஷயங்களை வளர்த்து வருவதாக என் அபிப்பிராயம் .இருப்பினும் நாளிதழில் தனுர் இராசிக்கு இன்று என்ன என்று பார்ப்பதற்கு காரணம் நானும் இது போன்ற ஒரு மத்தியதர வர்க்கம் என்று சமாதானம் செய்து கொள்வேன். ஆருடம் இன்று நேற்று


தொலைவு

 

  மங்கை எழுந்திருந்து பிளாஸ்டிக் வாளியை எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்குப் போனாள். வராந்தாவில் இருந்த தென்னை விளக்குமாற்றால், வரட்டு வரட்டு எனப் பெருக்கத் தொடங்கினாள். இரண்டு நிமிடத்தில் வாசல் பளிச்என்று ஆனது. வளைவுகளுக்கு ஏற்ற வாறு இயங்கிய கைகளில் இருந்து, அழகான கோலம் உதிர்ந்தது. அதுவும் கண்களில் ஒற்றிக்கொள்வது மாதிரி இருந்தது. பார்வதி ஞாபகம்தான் வந்தது. சங்கரலிங்கத்துக்கு ஒரு முறை நெஞ்சுக்குழி ஏறி இறங்கியது. மங்கை வந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் அவளிடம் தோன்றிய முதல் இயக்கம், வாசல்


பெயரின்றி அமையாது உலகு

 

  அவன் அங்கே வந்து சேர்ந்தபோது நண்பகலாகிவிட்டது! பல வருடங்கள் கழிந்த பின்னும் அவன் வாழ்ந்த வீதி முற்றிலும் தனது பழைய அடையாளங்களை இழக்காமல் இருந்தது. அந்த நீண்ட வீதியின் பெருகிய கிளைகளின் ஊடே முருகன் தியேட்டரும், ஜாஸ்மின் அக்கா வீடும், ராஜாஜி வாசக சாலையும், ராதாசாமி பள்ளிக்கூடமும் மறைந்துகிடக்கின்றன. தன் அடையாளம் முற்றிலும் இழந்து வரும் நிலையில் ஒரு செம்மையான பயம் தாக்க, கிளம்பிய புள்ளிக்கே மீண்டும் வந்த அவன் தேடுவது பெரிதாக ஒன்றும் அல்ல…