கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சத்தியப்பிரியன்

10 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

படிக்கப்படாத கடிதம்

 

 அலுவலக நேரம் முடிந்து விட்டதால் பஸ்ஸில் கூட்டம் அதிகமில்லை. ஆளுக்கு ஒரு சீட்டில் அமர்ந்திருக்க எனக்குக் காலியான இருக்கை ஒன்று கிடைத்தது. ரெண்டு ரூபாய் சில்லறையாகக் கொடுங்க என்றபடி கண்டக்டர் எச்சில் தொட்டு டிக்கட்டுகளைக் கிழித்துக் கொடுத்தபடி வந்தார். முப்பது செகண்டு முன்னால் பஸ்ஸைக் கிளப்பி விட்டால் முதலாளியின் சொத்து திவால் ஆகிவிடும் என்ற ரேஞ்சில் சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் தனியார் நிறுவன பஸ் கம்பனி டிரைவர்களின் கூச்சலைக் கடந்து பேருந்து மெதுவாக நிலையத்தை விட்டு வெளியேறியது. கூட்ட


விற்பனைக்கு அல்ல

 

 டவுன் பஸ் அந்த நகைக் கடைக்கு ஐம்பது அடி முன்பே பயணிகளை இறக்கி விட்டது. லக்ஷ்மி தனது கையில் சுருட்டி வைத்துக் கொண்டிருந்த மஞ்சள்பையைக் கைகளில் இறுக்கி வைத்தபடி கீழே இறங்கினாள். அது தீபாவளி சீசன் என்பதால் கூட்ட நெரிசலில் ஜேப்படி நடப்பதற்கு வாய்ய்ப்புகள் அதிகம். அவள் கையில் சுருட்டி வைத்திருக்கும் மஞ்சள்பை அவளுடைய முழு வாழ்வின் கனவு. அதனை அத்தனை எளிதில் பறிகொடுக்க அவள் தயாராக இல்லை. அந்த நகைக் கடையை இதே வீதியில் கடந்து


வாரிசு

 

 தலைவரின் மூத்த மகனுக்கு அன்று பிறந்த நாள். தலைவர் அன்றுதான் ஐம்பது வயது கடந்த மகனை தனது அடுத்த வாரிசாக அறிவிக்க உள்ளார். சின்னையன் காலையிலிருந்தே பரபரப்பாக காணப் பட்டார். சின்னயன்தான் தலைவருக்கு எல்லாமும். பேசி தீர்க்கும் கலாச்காரத்தை மாற்றி தீர்த்துப் பேசும் கலாச்சாரத்தைத் தலைவர் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து சின்னையந்தான் அவருடைய இடது கை வலது கை. பெரிய கூலிப் படை ஒன்றை உருவாக்கி தன் பிடியில் வைத்திருக்கிறார். அவர் மேல் இது வரையில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட


கூல வாணிகன்

 

 பூஞ்சையான தேகம் அவனுக்கு. ராஜ்வீர் என்ற குலப்பெயர் கூடவே ஒட்டிக் கொண்டாலும் சேட்டு என்றுதான் அவன் பெட்டிக்கடைக்கு வரும் அனைவராலும் அழைக்கப்பட்டான். குஜராத் மற்றும் ராஜஸ்தானிலிருந்து பஞ்சம் பிழைக்க இந்த ஊருக்கு வந்து வேரூன்றி விருட்சமான பல வடகத்திகாரர்கள் மத்தியில் நரேஷ்ராஜ்வீர் மட்டும் இன்னமும் பஞ்சத்தில் அடிபட்டவனைப் போலவே இருக்கிறான். செவ்வாய்ப்பேட்டையின் விளிம்பிலுள்ள ஒரு பெரியவணிக வளாகத்தின் வடகிழக்கு மூலையில் பத்துக்கு ஏழடி என்ற விஸ்தீரணத்தில் அவன் பெட்டிக்கடை. எண்ணெய், கிரீஸ் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஒரு


சுவை

 

 சுப்புணிக்கு நல்ல வாட்டிய வாதாமர இலையை விரித்துச் சுட சுட அன்னம் பரிமாறி அதில் உள்ளங்கை ஆழத்திற்குக் குழித்துக் கொண்டு சாம்பாரை நிரப்பித் தந்தால் போதும் சங்கநிதி பதுமநிதி இரண்டும் கொடுத்தால் கூட வேண்டாம். அவனைத் தரையில் உட்கார வைத்து இலை போட்டு சாப்பாடு பரிமாறுபவர்கள்தான் மிகவும் குறைவு. உடல் உழைப்பு தேவை என்றால் மட்டும் சுப்புணியைத் தேடித் போக ஆள் கிளம்பும். அஸ்தம்பட்டி தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து ரெண்டு நடை தண்ணி கொண்டு வரணும் சுப்புணி .


என் பெயரும் கிருஷ்ணன்

 

 இன்று அம்மாவிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாது என்று என் வார்ட்ரோப் துணியை எடுத்து துவைக்கப் போடக் கிளம்பினேன். ஒரு சோம்பேறி ஞாயிற்றுக் கிழமையில் என்னுடைய உடுப்புகளை அலசிப் பிழிந்து உலர்த்தும் ஒரு எந்திரத்தின் வாயில் பத்து நாட்களாக தேங்கிப் போன துணிகளைப் போட எனக்கு அப்படி ஓர் அலுப்பு. உனக்குன்னு ஒருத்தி வந்தா தெரியும் என்ற தனது பாடல் வரிகளை அம்மா இப்போது குறைத்துக் கொண்டு வருகிறாள். நானும் அம்மாவுமான உலகில் சுருங்கி விடுவோமோ என்ற பயம் அவள்


ஆருடம் பலித்த கதை

 

 எனக்கு ஆருடத்தில் என்றும் நம்பிக்கை இருந்ததில்லை. வாழ்வின் அடிப்படை நம்பிக்கைகள் தகர்ந்து போய் நிற்கும்பொழுது இது போன்ற பூச்சுற்றல் வேலைகள் எல்லாம் ஒரு வித நடுத்தரவர்க்கத்து பம்மாத்துத்தனம் என்பதுதான் என் முடிவு. எல்லையற்ற சுயநலமே இது போன்ற விஷயங்களை வளர்த்து வருவதாக என் அபிப்பிராயம் .இருப்பினும் நாளிதழில் தனுர் இராசிக்கு இன்று என்ன என்று பார்ப்பதற்கு காரணம் நானும் இது போன்ற ஒரு மத்தியதர வர்க்கம் என்று சமாதானம் செய்து கொள்வேன். ஆருடம் இன்று நேற்று சமாச்சாரமில்லை.


தொலைவு

 

 மங்கை எழுந்திருந்து பிளாஸ்டிக் வாளியை எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்குப் போனாள். வராந்தாவில் இருந்த தென்னை விளக்குமாற்றால், வரட்டு வரட்டு எனப் பெருக்கத் தொடங்கினாள். இரண்டு நிமிடத்தில் வாசல் பளிச்என்று ஆனது. வளைவுகளுக்கு ஏற்ற வாறு இயங்கிய கைகளில் இருந்து, அழகான கோலம் உதிர்ந்தது. அதுவும் கண்களில் ஒற்றிக்கொள்வது மாதிரி இருந்தது. பார்வதி ஞாபகம்தான் வந்தது. சங்கரலிங்கத்துக்கு ஒரு முறை நெஞ்சுக்குழி ஏறி இறங்கியது. மங்கை வந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் அவளிடம் தோன்றிய முதல் இயக்கம், வாசல் பெருக்கியது


பெயரின்றி அமையாது உலகு

 

 அவன் அங்கே வந்து சேர்ந்தபோது நண்பகலாகிவிட்டது! பல வருடங்கள் கழிந்த பின்னும் அவன் வாழ்ந்த வீதி முற்றிலும் தனது பழைய அடையாளங்களை இழக்காமல் இருந்தது. அந்த நீண்ட வீதியின் பெருகிய கிளைகளின் ஊடே முருகன் தியேட்டரும், ஜாஸ்மின் அக்கா வீடும், ராஜாஜி வாசக சாலையும், ராதாசாமி பள்ளிக்கூடமும் மறைந்துகிடக்கின்றன. தன் அடையாளம் முற்றிலும் இழந்து வரும் நிலையில் ஒரு செம்மையான பயம் தாக்க, கிளம்பிய புள்ளிக்கே மீண்டும் வந்த அவன் தேடுவது பெரிதாக ஒன்றும் அல்ல… தன்


கீறல்

 

 கை தவறியதோ என்னவோ தெரியவில்லை… மற்ற இசைத்தட்டுகள் அப்படியே இருக்க, பித்தனின் இசைத்தட்டு மட்டும் கீழே விழுந்து இரண்டாக உடைந்தது. பதறிவிட்டது மணவாளனுக்கு. காக்கையின் இரு சிறகுகள் போல் இருந்த அந்த இசைத்தட்டுத்துண்டுகளைக் கையில் எடுத்தான். பித்தனுக்கு என்ன பதில் சொல்லப்போகிறோம்என்கிற கிலி அவனைப் பற்றிக்கொண்டது. வெளியே வந்தான். சிற்றுண்டியும் தேநீரும் பரிமாறப்படும் அந்த நீண்ட கூடத்தில்,மணவாளனின் அப்பாவின் மேற்பார்வையில் ஆயத்த வேலைகள் நடந்துகொண்டு இருந்தன. நகரத்தின் பிரதான வீதியிலிருந்து விலகி, அடுத்த கட்டடங்களின் தொடர்பே இல்லாமல்,