Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதைப்பதிவு செய்த மாதவாரியாகப் படிக்க: August 2017

20 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

காணியாச்சிக்காரன் மகள்

 

 சித்திரை மாதத்தின் முதல் வாரத்தில் மேற்கே முழு வட்டமாய் சுடர்ந்த சூரியன் உள்ளிறங்கிக் கொண்டிருந்தது. சில நாட்களாய் நல்ல வெயில் அடித்தது. அதிகாலையில் உதயமாகும் கணத்திலிருந்து அஸ்தமனம் ஆகும் காலம் வரை ஒரே சீரான அலைவரிசையில் பகற்பொழுது இருந்தது. செவத்தகன்னி ஓடம்போக்கி ஆற்றின் கரையில் இருந்த அவுரிதிடலில் மிளகாய்க்கு பாத்தி அணைத்து கொண்டே சூரியனைப் பார்த்தாள். மிளகாய்த் தோட்டத்தைச் சுற்றியும் இலந்தை முள்ளை மூங்கில் முள்ளோடு இணைத்து வைத்து கட்டியிருந்தார்கள். ஆற்றோர படுகையில் மேயவிட்டிருந்த ஆடுகளைத் தேடினாள்.


காதலின் மகிமை

 

 “ஏண்டி காயத்ரி, எவ்வளவு வரன் வந்துண்டே இருக்கு. எதுக்கும் ஒத்துவரமாட்டேன்கிற”, என்று அலுத்துக்கொண்டாள் மாலினி. “என்ன அம்மா, எனக்கு பிடிச்சாப்புல வரன் எங்கே இருக்கு. பையன் ஆள் அழகா இருந்தா இங்கிலிஷ் பேச வரதில்லை, நல்ல சம்பளம் என்று பார்த்தா சுத்தி அம்மா அப்பா தங்கை தம்பியின் பொறுப்பு. இதுவுமில்லன்னா, சுயமா சிந்திக்கிற நிலைமையே கிடையாது. எடுப்பார் கைபிள்ளையா இருக்கவேண்டியது. எப்படியம்மா நான் இந்த மாதிரி பையன்களை கல்யாணம் செய்திருக்கிறது “, என்றாள் காய்திரி. “ஏண்டி, நம்


தண்ணீர் கோபுரங்கள்

 

 எலே மாடசாமி எழுந்து வாடா வெளியில.. நேரம் ஆகரது தெரியாம தூங்கரெயாடா என்று பக்கத்து வயல்காரர் சீனுவாசன் கூப்பிட்டார்.. அண்ணே.. இதோ வந்துடர்னே நேற்று மோட்டர சரிபன்ன நாங்க டவுனுக்குப் போனோம் வர கொஞ்சம் லேட்டுனே அதான் தூங்கியாச்சினே… சரிவாடா …. அண்ணே போகலாம்னே கயிறு,கடப்பாறை மற்றும் கொஞ்சம் சாவி என எடுத்துக் கொண்டு நடந்தார்கள்.. ஊரின் நடுவில் டீக்கடை வந்ததது அங்குச் சற்று கூக்குரல் கேட்டது,காலையில் செய்திதாளில் படித்துகொண்டே இருவர் வாக்குவாதம் செய்தார்கள்… முதலாமனவன் தமிழ்நாட்டு


வாழ்க்கைச் சக்கரம்

 

 காலையில் எழுந்ததிலிருந்து சுமதிக்கு மனதே சரியில்லை. ஏனோ மனம் நிம்மதியில்லாமல் தவித்துக்கொண்டிந்தது. சுமதிக்கு மதிய சாப்பாட்டை டிபன் பாக்ஸில் வைத்துவிட்டு இப்போது சாப்பிடுவதற்கு தட்டில் இட்லி வைத்து சாம்பாரை ஊற்றிக் கொண்டே மகளின் அறையை அம்மா ராஜேஸ்வரி திரும்பி பார்த்தால். அறை கதவு இன்னும் திறவாமலே இருந்தது. திருப்பி சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தை பார்த்தால் மணி எட்டரையை காட்டிக்கொண்டிருந்தது. இன்னியாரம் சுமதி ரெடியாகி சாப்பிட வந்திருக்கணுமே! ஏ இன்னும் வரல என்ற எண்ணத்தோடு மகளின் அறை நோக்கி


காலாவின் கட்டளை

 

 “எங்க குடும்பம் ரொம்ப பெரிசுங்க நான் “அவளை” இருபத்து நாலுமணி நேரமும் தொட்டுக்கிட்டே இருக்கணும் நினைக்கிறேன், ஆனா அவ படுத்துற பாடு இருக்கே, ஆதாங்க என்னால தாங்க முடியல! “நான் அவளைத் தொடும் அடுத்த நொடியில்… என்னிடமிருந்து விலகி ஓடிறாள்“ இருங்க அவள் பேரைச் சொல்லையே, அதாங்க “சின்னப்பொண்ணு ” “போங்க எனக்கு வாழ்க்கையே வெறுத்து போச்சு, ஓரே வீட்டுல இருந்துகிட்டு. அடிக்கடி சேரக்கூடாதுன்னு சொன்னா யாருக்குத்தான் கோபம் வராதுங்க.”. கோபத்தோடு கவலையும் கூடிகிட்டே போச்சு” “