கதைத்தொகுப்பு: கிரைம்

298 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பணக்கட்டு

 

 மேசை ட்ராயரில் போட்டு வைத்த பணம் இவள் மனதை இம்சை படுத்தி கொண்டிருக்கிறது. ஒரு இலட்சம் ரூபாய் ஒரே கட்டாக இரண்டாயிரம் ரூபாய் தாளாக சுகமாய் படுத்து உறங்கி கொண்டிருக்கிறது. காலை பத்து மணி இருக்கலாம், இவள் அலுவலகத்தில் “கணிப்பொறியின்” முன்னால் உட்கார்ந்து எப்பொழுதோ வாங்கி போட்ட நிலத்தின் பழைய சரித்திரங்களை எடுத்து தொகுத்து வைத்து கொண்டிருந்தாள். இந்த நிலத்தின் உரிமையாளர் எங்கோ அமெரிக்காவில் வாழ்ந்து கொண்டு இவர்கள் அலுவலகத்தில் அதை பார்த்து எவனாவது மறு விற்பனை


டாக்டருக்கு நேர்ந்த சிக்கல்

 

 “டாக்டர்” தயக்கமாய் எதிரில் நின்ற செவிலியரை நிமிர்ந்து பார்த்தவருக்கு அவள் நின்ற நிலைமையிலேயே புரிந்து விட்டது. எப்ப? இப்பத்தான் டாக்டர், உடனே உங்க கிட்டே ஓடி வந்தேன். சட்டென்று எழுந்த டாக்டர் “ஸ்டெத்துடன்” விரைந்தார், செவிலி அவர் பின்னால் ஓடினாள் அரை மணி நேரம் கழிந்திருந்தது. வேர்த்த முகத்துடன் அவரது அறையில் அமர்ந்தவருக்கு அடுத்து என்ன செய்யலாம்? யோசித்து யோசித்து தலை வலித்ததுதான் மிச்சம். “டாக்டர்” யாரோ இரண்டு பேர் உங்களை பார்க்கணும்னு வெளியே நிக்கறாங்க. வார்டுபாயின்


தயை…!

 

 சுகமான பஞ்சு மெத்தையில், பாஸ்டன் நகர குளிரை மிஞ்சும் ஏ.ஸி.செட்டிங்கில் , நாலு போர்வையை கழுத்து வரை இழுத்து போர்த்திக்கொண்டு படுக்கும் வேதிகா, தரையில், கருரத்தம் நெற்றிப்பொட்டிலிருந்து ஒழுகி , பின்புற கழுத்துக்கடியில் கட்டியாக உறைந்த நிலையில்… இந்த ஆடம்பர வாழ்க்கைக்கும்., புகழுக்கும் , அழகுக்கும் , அறிவுக்கும்…எனக்கும் எந்த உறவுமில்லை என்பது போல , வண்டுக்கண்கள் உயிருடன் நம்மைப் பார்ப்பது போல மல்லாக்க கிடந்தாள். கறுப்பு நிற பிளாங்கா ஏர் பிஸ்டல் அவள் கைவிரல்களை இறுகப்


கொலைபாதகன்

 

 (1944ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அன்று நான் ஒரு சத்தியாக்கிரகி நண்பரைப் பார்ப்பதற்காக ஜெயிலுக்குப் போயிருந்தேன். எனக்கும் ஒரு சத்தியாக்கிரகி நண்பர் இருக்கிறார் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கையில் எனக்கே ஆரம்பத்தில் ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. நான் அரசியலிலோ அரசியல் விஷயங்களைப் பத்திரிகைகளில் படித்து விவரித்து ஆனந்திப்பதிலோ ஈடுபட்டவன் அல்ல. அரசியல்வாதிகளைக் கண்டாலே மொத்தத்தில் எனக்கு வெறுப்புத்தான். ஆனால் யாரோ ஓர் ஐரிஷ்காரன் சொல்லியிருக்கிறானாம்; அதுபோல, அடிமை நாட்டில் பிறந்தவர்கள் எல்லோருமே


போஸ்ட் மார்டம்…!!

 

 பிணவறையின் கட்டிலில் சுகந்தி சலனமற்றுக் கிடந்தாள். அருகில் கடைநிலை ஊழியன் முனியன் முழு போதையில் கண்கள் சிவக்க நின்றிருந்தான். அவனுக்கு இரண்டடி தள்ளி கையில் குறிப்பேட்டுடன் பே னாவும் கையுமாக டாக்டர் குணா இருந்தான். “ம்ம்… ஆரம்பி முனியா..?” குணா அவனுக்கு உத்தரவிட்டான். அதற்காகவே காத்திருந்த முனியன் அவள் மேலிருந்த அத்தனைத் துணிகளையும் வழித்து எடுத்து கீழே போட்டான். பளிச்சென்ற நிறத்தில் பிறந்த மேனியாக இருந்த அந்த உடலை இறந்த உடல் என்பதையும் மறந்து வெறித்துப் பார்த்தான்


உண்மையே உன் விலை என்ன?

 

 உங்க கிட்டே சொல்றதுக்கு என்ன சார், என்னால முடியலை சார், எப்படா அவன் கிட்டே இருந்து கழண்டுக்கலாமுன்னு நினைச்சேன். ஆனா பயம் சார், இவன் ரொம்ப கொடூர புத்தி உள்ளவன் சார், எனக்கு இந்த எண்ணம் இருக்குன்னு தெரிஞ்சாலே என்னை அங்கேயே முடிச்சிடுவான், அதுனால அவன் செய்யற எல்லாத்தையும் பல்லை கடிச்சு பொறுத்துகிட்டேன். சொல்லிவிட்டு மூக்கை உறிஞ்சியவள், கிளாஸில் மிச்சம் இருந்த விஸ்கியை எடுத்து வாயில் ஊற்றிக்கொண்டாள். ஏன் உங்க வீட்டு சைடு ஆளுங்க இருப்பாங்க இல்லையா,


கைதிகள்

 

 எட்டாவது குழுவில் முதலில் கண்விழித்தது நான். ஆகவே முதலில் நான்தான் செய்தியைத் தெரிந்துகொண்டேன். கரகரத்த குரலில் எங்கோ யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருப்பதை வயர்லெஸ் ரேடியோ சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. குழூக்குறி என் மண்டைக்குள் சென்று தீண்ட ஒரு நிமிடம் ஆகியது. ‘…நரி மாட்டிக்கொண்டு விட்டது’ நான் பரபரப்புடன் ஓடிப்போய் தரையில் கம்பிளிக்குவியலுக்குள் படுத்திருந்த நாராயணனை ஓங்கி உதைத்தேன். ‘ஆ!’ என்று அலறியபடி அவன் கண்விழித்து எழுந்து அமர்ந்து மணல்பையைக் குத்துவது போலக் கைகளை ஆட்டியபடி ‘போ போ போ’ என்று கத்தினான்.


ஹலோ, போலீஸ் ஸ்டேஷனா?

 

 (1957ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அத்தியாயம் 9 | அத்தியாயம் 10 இன்ஸ்பெக்டர் சங்கரன் ஆதிகேசவனின் ஆராய்ச்சி சாலையில் என்ன நடக்கிறது என்று கவனிப்பதற்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் மேசையின் மீதிருந்த டெலிபோன் மணி ஒலித்தது! டெலிபோனைக் கையில் எடுத்தார் இன்ஸ்பெக்டர். “ஹலோ, போலீஸ் ஸ்டேஷனா?” என்றது ஒரு பெண்ணி னுடைய குரல். “ஆமாம்! நீங்கள் யார்? உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டார் இன்ஸ்பெக்டர். “நான் ராயப்பேட்டை


ஹலோ, போலீஸ் ஸ்டேஷனா?

 

 (1957ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அத்தியாயம் 8 | அத்தியாயம் 9 | அத்தியாயம் 10 தனஞ்சயனை விசாரித்ததின் மூலம் அந்த வழக்கில் அதிக அபிவிருத்தி ஏற்படாவிட்டாலும் விஜயவல்லி விலாசம் தெரிய வந்தது குறித்து பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார் துளசிங்கம். தன் டைரியில் அவளுடைய விலாசத்தைக் குறித்துக்கொண்டு எழும்பூர் ஸ்டேஷனைவிட்டுப் புறப்பட்டார் அவர். அவருடைய கால்கள் நடந்துகொண்டிருந்தபோதிலும், விழிகள் நடமாடு வோரைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தபோதிலும் தில்லைநாய கத்தின் திடீர் மரணத்தைப்பற்றியே


ஹலோ, போலீஸ் ஸ்டேஷனா?

 

 (1957ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அத்தியாயம் 7 | அத்தியாயம் 8 | அத்தியாயம் 9 மறு நாள் காலை முதல் வண்டி வருவதற்கு முன்பே எழும் பூர் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து சேர்ந்து விட்டார் துளசிங்கம். ஏற் கனவே தான் விசாரித்தறிந்த அங்க அடையாளங்களை நன்றாக நினைவுபடுத்திக்கொண்டு வண்டியிலிருந்து இறங்கும் ஒவ்வொரு ஆசாமியையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். நீல நிற சர்ட்டு அணிந்த வண்ணம் அந்த வண்டியிலிருந்து இறங்கும் ஒரு