மரணத்தின் வாசல் இருட்டல்ல

412-ஆம் எண் அறையின் காற்று எப்போதும் கிருமிநாசினி மற்றும் வாடிப்போன அல்லிப் பூக்களின் வாசனையுடன் இருக்கும். பத்து வயது மார்த்தா, புற்றுநோய் நிறுவனத்தின் கனமான வெள்ளைத் துணிகளுக்கு அடியில் வழக்கத்தை விடச் சிறியவளாகத் தெரிந்தாள்; அவளது தோல் காய்ந்த சுவடித் தாளின் நிறத்தில் இருந்தது. பல வாரங்களாக, நான்–ஹாட்ஜ்கின் லிம்போமா நோய் அவளது குரலையும் சக்தியையும் பறித்துக்கொண்டு, அவளைக் கனத்த உறக்கமும் சிரமமான சுவாசமும் நிறைந்த ஒரு மயக்க நிலையில் ஆழ்த்தியிருந்தது. ஆனால் அந்தச் செவ்வாய்க்கிழமை இரவு, அந்த மயக்க நிலை நீங்கியது.

​அது இரவு 10:00 மணியளவில் தொடங்கியது. பல நாட்களாக மங்கியிருந்த மார்த்தாவின் கண்கள் திடீரென்று தெளிவடைந்தன. அவை பிரகாசமாக இருந்தன; அவளுக்குள் இருந்த ஓர் உள் ஒளியுடன் அவை ஜொலித்தன. அது அவளது தாய் மேரியை ஆச்சரியப்படுத்தியது.

​“அம்மா,” என்று மார்த்தா கிசுகிசுத்தாள், அவளது குரல் ஆச்சரியப்படும் விதமாகத் திடமாக இருந்தது. “அம்மா, அந்த நீலப் பட்டம் காற்றில் அலைந்தபோது அது வானத்தையே கட்டிப்பிடிப்பது போல இருந்தது அல்லவா? இப்போது எனக்கும் அந்த வானத்தைப் பிடிக்க வேண்டும் போல இருக்கிறது.”

“எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது, செல்லம். நீ ஒரு மணி நேரம் அழுதாய்.”

​“அது ஒரு மரத்தில் மாட்டிக்கொண்டதால் நான் அழவில்லை,” என்று மார்த்தா கலகலவெனச் சிரித்தாள். அந்தச் சுத்தமான அறையில் அந்தச் சத்தம் மிகவும் பொருத்தமற்றதாக இருந்ததால், அது ஒரு அதிசயம் போலத் தோன்றியது. “அந்த மரம் தனிமையாக இருக்கிறது என்றும், அதற்கு ஒரு பொம்மை வேண்டும் என்றும் நான் நினைத்ததால் அழுதேன்.”

​அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்கு மார்த்தா நினைவுகளின் ஒரு புயலாக இருந்தாள். காட்டு முட்பழங்களின் சுவை, கடற்கரைக்கு அவர்கள் சென்ற ஒரே ஒரு பயணத்தின்போது அவளது கால் விரல்களுக்கு இடையில் மணல் பட்ட உணர்வு, மற்றும் அவளது முதல் வகுப்பு அறையின் குறிப்பிட்ட வாசனை என அனைத்தையும் பற்றிப் பேசினாள். அவள் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் உணர்ந்த புலன் சார்ந்த விவரங்களை மீண்டும் இந்த உலகத்திற்குள் பதிவிறக்கம் செய்வது போல இருந்தது.

​நள்ளிரவு நேரத்தில், அவளது நடத்தை விசித்திரமாக மாறியது. மார்த்தா அறையின் ஒரு மூலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்—அந்த மூலையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் நாற்காலியும் ஒரு குளுக்கோஸ் ஏற்றும் ஸ்டேண்டும் மட்டுமே இருந்தன.

​“ஓ, வணக்கம், பெரிய அத்தை சாரா,” என்று மார்த்தா மரியாதையுடன் தலையசைத்துச் சொன்னாள். அவள் ஒரு நாயைத் தடவுவது போல தன் கையை நீட்டினாள். “பின்டோ உங்களுடன் இருக்கிறானா? அவன் எவ்வளவு பெரியவனாக வளர்ந்துவிட்டான்.”

​மேரிக்கு ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டது. மார்த்தா பிறப்பதற்குப் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அத்தை சாரா இறந்துவிட்டிருந்தார்; பின்டோ என்பது பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த குடும்பம் இழந்த ஒரு லேப்ரடார் நாய். ஆனாலும், மார்த்தா கலக்கமடையவில்லை. அவள் ஏதோ ஒன்றில் மூழ்கியிருந்தாள், கேட்காத நகைச்சுவைகளைக் கேட்டுச் சிரித்தாள், மேரியால் கேட்க முடியாத கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தாள். கண்ணுக்குத் தெரியாத விருந்தினர்களால் நிரம்பிய ஒரு அறையில் அவள் ஒரு விருந்தோம்பியாக இருந்தாள்.

மேரி பயப்படவில்லை; மாறாக, தன் மகள் தனியாகப் போகப்போவதில்லை என்பதை உணர்ந்தபோது அவள் கண்கள் கசிந்தன. மார்த்தா யாரிடமோ கைகுலுக்குவதைப் பார்த்தபோது, அந்த அறையின் குளிர் மறைந்து ஒரு இதமான கதகதப்பு பரவியது.

​“நடந்து செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள், அம்மா,” என்று மார்த்தா ஆழ்ந்த அமைதியுடன் தன் தாயின் பக்கம் திரும்பிச் சொன்னாள். “ஆனால் நீங்கள் ஓய்வெடுக்கும் வரை நான் இங்கேயே இருக்க விரும்புகிறேன் என்று அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டேன்.”

​பல வாரங்களாக மேரியைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த அட்ரினலின் சக்தி இறுதியாகத் தளர்ந்தது. மார்த்தாவை அவ்வளவு உற்சாகமாகவும், ‘நன்றாகவும்’ பார்த்தது, மேரியின் மன உறுதியைக் கைவிடச் செய்தது. சோர்வின் பெரும் பாரம் அவளை ஆட்கொண்டது.

​“ஒரு நிமிடம் மட்டும், மார்த்தா,” என்று மேரி முணுமுணுத்தாள், அவளது தலை மெத்தையின் ஓரத்தில் சாய்ந்தது. “நான் ஒரு நிமிடம் மட்டும் என் கண்களை மூடிக்கொள்கிறேன்…”

​மார்த்தா கையை நீட்டி தன் தாயின் தலைமுடியை வருடினாள். “பரவாயில்லை, அம்மா. தூங்குங்கள். எனக்கு இனி பயமில்லை.”

​அந்த அறை ஒரு சீரான அமைதியில் மூழ்கியது—மானிட்டரின் மெல்லிய ஒலி, ஆக்ஸிஜனின் சீறல் சத்தம், மற்றும் ஒரு தாயும் மகளும் ஒரே சீராக சுவாசிக்கும் மென்மையான ஒலி.

​காலை 5:30 மணிக்கு, செவிலியர் ஜேனட் காலை நேரப் பரிசோதனைக்காக 412-ஆம் அறைக்குள் நுழைந்தார். அதிகாலை மங்கலான வெளிச்சம் ஜன்னல் திரைகள் வழியாக ஊடுருவி, தரையில் நீண்ட, சாம்பல் நிறக் கோடுகளைப் படரச் செய்தது.

​அவர் முதலில் மேரியைப் பார்த்தார்; அவள் நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி அமர்ந்திருந்தாள், அவளது கை இன்னும் மார்த்தாவின் இடுப்புக்கு அருகில் இருந்தது. பிறகு அவர் படுக்கையைப் பார்த்தார்.

​மார்த்தா அசைவற்றுப் படுத்திருந்தாள். முந்தைய இரவில் இருந்த அந்த ‘விசித்திரமான’ பொலிவு மறைந்து, அதற்குப் பதிலாக ஒரு படிகம் போன்ற அமைதி குடிகொண்டிருந்தது. அவளது முகத்தில் எந்தப் போராட்டமும் இல்லை, கடந்த சில மாதங்களாக அவளை வாட்டிய வலியின் எந்த அறிகுறியும் இல்லை. இறுதியாகத் தன் வீட்டை அடைந்து, தன் கனமான மூட்டைகளை இறக்கி வைத்த ஒரு பயணியைப் போல அவள் காணப்பட்டாள்.

​கண்காணிப்புக் கருவியின் திரையில் ஒரு தட்டையான, பச்சை நிறக் கோடு தெரிந்தது. செவிலியர் ஜேனட் மேரியின் தோளில் மென்மையாகக் கை வைத்தார். மேரி கண்விழித்ததும், அவளது கண்கள் உடனடியாகத் தன் மகளை நோக்கிச் சென்றன. அவள் அலறவில்லை. விம்மவில்லை. அவள் மார்த்தாவின் அமைதியான முகத்தைப் பார்த்தாள். அந்த நீலப் பட்டம், கண்ணுக்குத் தெரியாத விருந்தினர்கள், மற்றும் தன் மகள் தான் உறங்கும் வரை காத்திருந்துவிட்டு, அதிகாலையில் யாருக்கும் தெரியாமல் நழுவிச் சென்ற விதம் ஆகியவற்றை நினைவுகூர்ந்தாள்.

​412-ஆம் அறையில் நிலவிய அமைதி, முந்தைய வாரங்களில் இருந்த கனமான, மூச்சுத்திணற வைக்கும் அமைதி அல்ல; அது ஒரு தகுதியால் கிடைத்த அமைதி போல உணரப்பட்டது.

​செவிலியர் ஜேனட் பின்வாங்கினார், ஒரு புதிய, வெறுமையான உலகின் முதல் சில கணங்களை எதிர்கொள்ள மேரிக்கு அவகாசம் கொடுத்தார். அவர் ‘The Surge’ என்பதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறார்—அது இறக்கும் தருவாயில் இருப்பவர்கள், விடைபெறுவதற்காகத் தங்களுக்குள் திரளும் அந்த மர்மமான, இறுதி ஆற்றல் வெடிப்பு. அது அறிவியல் பெயரிடத் திணறிய ஒரு நிகழ்வு, ஆனால் செவிலியர்கள் அதை ‘டெர்மினல் லூசிடிட்டி’ (இறுதித் தெளிவு) என்று அழைத்தார்கள்.

​மேரி கையை நீட்டினாள், மார்த்தாவின் நெற்றியில் இருந்த ஒரு முடியை ஒதுக்கியபோது அவளது விரல்கள் நடுங்கின. சருமம் குளிர்ச்சியாக இருந்தது, ஆனால் அந்த அமைதியான முகபாவம் அப்படியே நீடித்தது.

​“நான் ஓய்வெடுக்கும் வரை அவள் காத்திருந்தாள்,” என்று மேரி செவிலியரை விடத் தனக்குள் கிசுகிசுத்தாள்.

அடுத்தடுத்த வாரங்களில், அந்தச் செவ்வாய்க்கிழமை இரவு நினைவுகள் மேரியின் புகலிடமாக மாறின. துயரம் ஒரு பரந்த, அறியப்படாத பெருங்கடலாக இருந்தபோதிலும், மார்த்தாவின் கடைசி நேரங்களின் விவரங்கள் ஒரு கலங்கரை விளக்கமாகச் செயல்பட்டன. அந்த நோயின் நிழல்கள் மார்த்தாவைப் பற்றிய அவளது நினைவுகளை மீண்டும் கைப்பற்ற முயன்றபோது, அவள் அந்தச் சிரிப்பொலியை நினைத்துப் பார்ப்பாள்—ஒரு மரம் ஒரு பொம்மைக்காகத் தனிமையில் இருப்பதாகக் கூறிய அந்தச் சிரிப்பொலியை.

ஒரு மாதம் கழித்து, மேரி புற்றுநோய் மருத்துவமனைக்குத் திரும்பினாள். அவள் பின்தொடர் சிகிச்சைக்காகவோ அல்லது கட்டணங்களைச் செலுத்தவோ அங்கு வரவில்லை. அவள் ஒரு சிறிய, மூடப்பட்ட பொட்டலத்தை எடுத்து வந்திருந்தாள்.

அவள் செவிலியர் ஜேனட்டை நடைபாதையில் கண்டாள். “அந்த அறை மிகவும் உயிரற்றதாகத் தெரியக்கூடாது என்று மார்த்தா விரும்பினாள்,” என்று கூறி, அந்தப் பெட்டியை அவரிடம் கொடுத்தாள் மேரி.

அதனுள் இரண்டு பொருட்கள் இருந்தன:

ஒரு துடிப்பான நீல நிறப் பட்டம், ஒரு கார்க்குப் பலகையில் குத்தி வைக்கும் அளவுக்குச் சிறியது.

‘அறை 412-இன் விதிகள்’ என்று தலைப்பிடப்பட்ட, மார்த்தா கையால் எழுதி வைத்ததுச் சென்ற  ஒரு குறிப்பு. 

அடுத்து இங்கு தங்குபவருக்கு: இந்த அறை வெறும் மருத்துவத்திற்கான இடம் மட்டுமல்ல. இது மரங்களுக்கு பொம்மைகள் கிடைக்கும் இடம், பழைய நண்பர்கள் வந்து செல்லும் இடம், மேலும் மரணத்தின் வாசல் என்பது இருட்டு அல்ல, அது நாம் இழந்த பழைய நண்பர்களும், தொலைத்த பொம்மைகளும் நமக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு அழகிய தோட்டம். பயப்படாதீர்கள், தூங்குங்கள்

செவிலியர் ஜேனட் அந்தப் பட்டத்தை 412-ஆம் அறையின் மூலையில் தொங்கவிட்டார்—மார்த்தா தனது பெரிய அத்தை சாரா மற்றும் பின்டோவைக் கண்ட அதே மூலையில்.

அறை எண் 412-இல் இப்போது கிருமிநாசினி வாசனை இல்லை. மேரி ஜன்னலைத் திறந்தபோது, எங்கோ ஒரு காட்டில் பழுத்த முட்பழங்களின் இனிமையான மணம் உள்ளே நுழைந்தது. மார்த்தா அந்த அறையை ஒரு மரணப் படுக்கையாக விட்டுச் செல்லவில்லை; ஒரு நீலப் பட்டத்தின் மூலமாக அதை ஒரு விளையாட்டு மைதானமாக மாற்றிவிட்டுச் சென்றிருந்தாள்.

​”உயிரின் தீபம் அணையுமுன்னே,

உதித்த அந்தப் பேரொளி!

வலிகள் சுமந்த உடலை நீக்கி,

வசந்தம் தழுவிய சிறுமலர்!

அவள் விட்டுச் சென்றது கண்ணீரல்ல…

ஒரு நீலப் பட்டத்தின் நம்பிக்கையும்,

ஆறாத அன்பின் வாசனையும்!”