நிழல் வாழ்வின் ரகசியம்: அதிர்வு 404

உயிரியல் துறையில் நாம் அறிந்த செல்கள், டி.என்.ஏ (DNA) ஆகியவற்றைத் தாண்டி, இன்னும் அறிவியலால் முழுமையாக விளக்க முடியாத ஒரு மர்மமான தத்துவம் உண்டு. அதுதான் Quantum Biology மற்றும் Morphic Resonance.

சென்னையின் புறநகரில் இருந்த அந்தப் பழைய பங்களாவிற்குள் நுழையும்போது டாக்டர் கௌதமிற்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை, அவர் ஒரு உயிரியல் பேராபத்தை எதிர்நோக்குகிறார் என்று. அவர் ஒரு ‘மாலிகுலர் பயாலஜிஸ்ட்’. அவருக்கு வந்த அழைப்பு விசித்திரமானது: “என் உடலில் செல்கள் பிரிவது எனக்குக் கேட்கிறது. தயவுசெய்து வாருங்கள்.”

அழைத்தவர் ஒரு காலத்தில் புகழ்பெற்ற விஞ்ஞானியாக இருந்து, பின் மாயமான டாக்டர் சிவகுமார்.

மர்மமான தத்துவம்

சிதிலமடைந்த ஆய்வகத்தில் சிவகுமார் அமர்ந்திருந்தார். அவர் கண்கள் குழி விழுந்து, தோல் வெளிர் நிறத்தில் இருந்தது.

“கௌதம், உயிரியல் என்பது வெறும் சதை மற்றும் இரத்தம் சார்ந்தது என்று நினைக்கிறாயா?” என்று சிவகுமார் கேட்டார்.

“பின்னே?” என்றார் கௌதம் குழப்பத்துடன்.

சிவகுமார் சிரித்தார். “இல்லை. உயிரியல் என்பது தகவல் (Information). ஒரு எறும்பு எப்படித் தன் கூட்டிற்குத் திரும்புகிறது? ஒரு பறவை எப்படி திசை மாறாமல் வலசை போகிறது? அவைகளின் மூளையில் மேப் இல்லை. அவை பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பொதுவான ‘நினைவகத்தில்’ (Morphic Field) இருந்து தகவலைப் பெறுகின்றன. மார்பிக் ரெசோனன்ஸ் படி, ஒரு உயிரி கற்றுக் கொள்ளும் விஷயம், அதே இனத்தைச் சேர்ந்த மற்ற உயிரிகளுக்குத் தானாகவே கடத்தப்படும். நான் அதை மனிதர்களிடம் முயற்சி செய்தேன்.”

அந்தப் பயங்கரம்

“என்ன முயற்சி?” கௌதமின் குரல் நடுங்கியது.

“என் உடலில் உள்ள செல்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி உயிரினங்களாக மாறத் தொடங்கிவிட்டன. பொதுவாக செல்கள் மூளையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும். ஆனால் நான் செய்த மாற்றத்தால், என் செல்கள் பிரபஞ்சத்தின் ‘இருண்ட நினைவகத்துடன்’ (Dark Memory) தொடர்பு கொண்டுவிட்டன. இப்போது என் செல்கள் நான் சொல்வதைக் கேட்பதில்லை. அவை எதையோ தேடுகின்றன.”

திடீரென சிவகுமாரின் தோல் அலையலையாய் நகரத் தொடங்கியது. சட்டையின் உள்ளே ஏதோ பல்லாயிரக்கணக்கான பூச்சிகள் ஊர்வது போலத் தெரிந்தது.

“கௌதம்… ஓடிவிடு! என் செல்கள் ‘வேட்டையாட’ முடிவெடுத்துவிட்டன. ஒரு செல் அழிந்தால் இன்னொன்று அந்தத் தகவலைப் பெற்று உடனே பலமடங்காக உருமாறுகிறது. இது மரணமில்லாத வாழ்வு அல்ல… இது முடிவில்லாத சித்திரவதை!”

திடீரென சிவகுமாரின் வாய் பிளந்தது. அங்கிருந்து மனிதக் குரல் வரவில்லை. மாறாக, பல நூறு பேரின் குரல்கள் ஒன்றாகக் கத்துவது போன்ற ஒரு பயங்கர இரைச்சல் கேட்டது. அவரது கைகள் உருகி, சுவரில் இருந்த திரவத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டன.

உயிரியல் விதிப்படி, ஒரு செல் பிரிவதற்கு நேரம் எடுக்கும். ஆனால் குவாண்டம் நிலையில் இருக்கும் சிவகுமாரின் செல்கள் ஒளியின் வேகத்தில் பெருகின. கௌதம் பின்வாங்கியபோது, சிவகுமாரின் ஒரு விரல் துண்டித்துத் தரையில் விழுந்தது. அது ரத்தமாக உறைவதற்குப் பதிலாக, ஒரு சிறிய புழுவைப் போல நெளிந்து கௌதமின் காலை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் ஊர்ந்து வந்தது.

“இதுதான் பரிணாம வளர்ச்சியின் அடுத்த கட்டம் கௌதம்… ஆனால் இதில் ‘ஆன்மா’ கிடையாது, வெறும் ‘பசி’ மட்டுமே உண்டு!” என்று கதறினார் சிவகுமார். அவரது முகம் மெல்ல மெல்ல ஒரு ஜெல்லியைப் போலக் கரையத் தொடங்கியது.

கௌதம் அங்கிருந்து தலைதெறிக்க ஓடினார். பின்னால் அந்த பங்களாவே ஒரு உயிருள்ள ராட்சத செல்லைப் போல அதிரத் தொடங்கியது.