மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 1 | பாகம் – 2 | பாகம் – 3

பாகம் 2: நிழல் வேட்டை

அந்தத் தேள் உருவம் மறைந்து, கிணற்றிலிருந்து கிளம்பிய கரும்புகை மெல்ல ஆதித்யாவைச் சூழ்ந்தது. அந்தப் புகைக்குள் விசுவநாதனின் குரல் மீண்டும் எதிரொலித்தது: “ஐந்து வாசல்கள்… ஒரே சாவி! ஆதித்யா, உன் கழுத்தில் இருப்பது சாவி அல்ல, சாபம்!”

அடுத்த நொடி, பலத்த காற்று வீச, அந்தப் புகை மண்டலம் கலைந்தது. கிணற்றுக்குள் பார்த்த ஆதித்யா அதிர்ந்து போனார். அங்கே தேள்களும் இல்லை, புகையும் இல்லை. தண்ணீர் கூட இல்லை! அது ஒரு ஆழமான இருட்டுப் பள்ளமாகத் தெரிந்தது.

“சார்… சார்… அங்கே பாருங்க!” மாறனின் குரல் பதற்றத்தில் கிழிந்தது.

ஆதித்யா பங்களாவிற்குள் ஓடிச் சென்றார். அங்கே ரத்தச் சக்கரத்தில் இருந்த ‘சி’ என்ற எழுத்திற்கு அடுத்து, இப்போது ‘வ’ என்ற எழுத்து ரத்தச் சிவப்பில் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. டாக்டர் விசுவநாதனின் பிணம் அங்கே இல்லை! அவர் கிடந்த இடத்தில் ஒரு பழைய ஓலைச்சுவடியின் கிழிந்த பகுதி மட்டும் இருந்தது.

அதில் ஒரு வரி மட்டும் மங்கலாகத் தெரிந்தது:

“ஆயிரம் கால் மண்டபத்தின் அடியில் உறங்கும் நிழல், ஆகாயத்தாமரை மலரும்போது விழிக்கும்.”

“விசுவநாதனோட உடல் எங்கே போச்சு? ஒரு நிமிஷத்துல எப்படி காணாம போகும்?” ஆதித்யா தன் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டார். அவர் சட்டையில் இருந்த தங்கச் சங்கிலி இப்போது ஒரு திசையை நோக்கி இழுப்பது போன்ற உணர்வைத் தந்தது. அது காட்டிய திசை—சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில்.

மணி நள்ளிரவு 2:00. ஆதித்யாவும் மாறனும் ரகசியமாக கோவிலின் உட்பிரகாரத்திற்குள் நுழைந்தனர். ஊரே அமைதியாக இருக்க, கோவிலுக்குள் மட்டும் எங்கிருந்தோ ஒரு மத்தளச் சத்தம் மெலிதாகக் கேட்டது.

‘டம்… டம்… டம்…’

அந்தச் சத்தத்தைத் துரத்திக் கொண்டு போன ஆதித்யா, ஒரு தூணின் பின்னால் மறைந்து நின்றார். அங்கே அவர் கண்ட காட்சி ரத்தத்தை உறைய வைத்தது. திருநீறு பூசிய நான்கு உருவங்கள், கையில் தீப்பந்தங்களுடன் ஒரு ரகசியச் சடங்கைச் செய்து கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் நடுவில், காணாமல் போன டாக்டர் விசுவநாதனின் உடல் ஒரு பீடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அவர் நெற்றியில் இப்போது ‘வ’ என்ற எழுத்து பச்சைக் குத்தப்பட்டது போலத் தெரிந்தது. அந்த உருவங்களில் ஒன்று மெதுவாகத் திரும்பியது. அது வேறு

யாரும் இல்லை… ஆதித்யாவின் தந்தை! பத்து வருடங்களுக்கு முன் காணாமல் போனதாகக் கருதப்பட்டவர்!

“அப்பா?” ஆதித்யா அறியாமல் கத்தினார்.

அந்த உருவம் ஆதித்யாவைப் பார்த்து ஒரு குரூரமான சிரிப்பை உதிர்த்தது. “ஆதித்யா, நீ இங்கே வருவாய் என்று தெரியும். காலச்சக்கரம் சுழலத் தொடங்கிவிட்டது. இரண்டாவது உயிர் பலி கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது. இன்னும் மூன்று முடிச்சுகள்!”

திடீரென கோவிலின் தரை அதிரத் தொடங்கியது. சுவர்களில் இருந்த சிலைகள் எல்லாம் உயிர் பெற்றது போல கண்கள் உருண்டன. ஆதித்யா தன் தந்தையை நோக்கி ஓடினார், ஆனால் அவர் கையில் இருந்த தங்கச் சங்கிலி இப்போது கறுப்பு நிறமாக மாறியது.

ஆதித்யா தந்தையைத் தொடப் போனபோது, அவர் உருவம் அப்படியே சிதறி ஆயிரக்கணக்கான தேள்களாக மாறி நிலத்தில் பரவியது. அந்தத் தேள்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து சுவரில் இருந்த ஒரு பெரிய கல் கதவுக்குள் புகுந்தன. அந்த கதவின் மேல் இப்போது இரண்டு எழுத்துக்கள் பிரகாசித்தன: ‘சி’, ‘வ’.

அப்போது ஆதித்யாவின் போன் மீண்டும் ஒலித்தது. இந்த முறை ஒரு வீடியோ கால். திரையில் ஆதித்யாவின் தங்கை பயத்தில் அழுது கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் அதே சலங்கைச் சத்தம்… ‘ஜல்… ஜல்…’

ஒரு கரகரப்பான குரல் கேட்டது: “அடுத்த எழுத்து ‘ய’. இது உன் ரத்தத்தின் ரத்தத்தால் எழுதப்படும். சூரியன் உதிப்பதற்குள் தில்லைக் காளியை அடைந்தால், அவள் உயிரைக் காக்கலாம். இல்லையெனில், சக்கரம் அடுத்த சுழற்சிக்குத் தயாராகிவிடும்!”

ஆதித்யாவுக்கு மூச்சு முட்டியது. ஒரு பக்கம் காணாமல் போன தந்தை, இன்னொரு பக்கம் உயிருக்குத் துடிக்கும் தங்கை. தன் கழுத்தில் இருக்கும் சங்கிலிக்கும் இந்த கொலைகளுக்கும் என்ன தொடர்பு? அந்தச் சக்கரம் எதை நோக்கிச் செல்கிறது?

ஆதித்யா தில்லைக் காளி கோவிலை நோக்கித் தன் காரைத் திருப்பினான். ஆனால், காரின் பின் சீட்டில் இருந்த கண்ணாடியில் மீண்டும் அந்த நீண்ட ஜடை கொண்ட உருவம் தெரிந்தது. அது ஆதித்யாவின் காதில் கிசுகிசுத்தது: “நீ தேடுவது சக்கரத்தின் மையத்தை அல்ல… உனக்குள் இருக்கும் மகாசூன்யத்தை!”

காரின் பிரேக் திடீரென செயலிழந்தது. கார் ஒரு பெரிய பள்ளத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தது!

நமசிவாய

பாகம் 2 முடிந்தது.

அடுத்த பாகத்தில்:

ஆதித்யாவின் தங்கை காப்பாற்றப்படுவாளா?

அந்த ஐந்து எழுத்துக்கள் சேரும்போது நிகழப்போகும் அந்தப் பயங்கரம் என்ன?

ஆதித்யாவின் குடும்ப ரகசியம் வெளிப்படுமா?

மர்மம் தொடரும்…