மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 9 | பாகம் – 10 | பாகம் – 11

பாகம் 10: பிரபஞ்சத்தின் கருவரை

பூமியின் மையப்பகுதியில், பச்சைக் கதிர்வீச்சு வீசும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வேற்றுக்கிரகக் குகையில் (LLVP), ஆதித்யா தன் தந்தையை நேருக்கு நேர் சந்தித்தான். அவரைச் சுற்றிப் பத்து மந்திர எழுத்துக்களும் நெருப்பு வளையமாகச் சுழன்று கொண்டிருந்தன.

“கடவுளா? அப்பா… நீங்கள் செய்வது படைப்பல்ல, பேரழிவு! இந்தச் சக்கரத்தை நிறுத்துங்கள்!” ஆதித்யா கர்ஜித்தான்.

அவனது தந்தை அசுரத்தனமாகச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பு ஒரு மனிதனின் தொண்டையிலிருந்து வரவில்லை; பல ஆயிரம் பாறைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசும் கோரமான சத்தம்போல எதிரொலித்தது.

“நான் உன் தந்தை அல்ல முட்டாளே!”

முதல் திருப்பம்: ஒட்டுண்ணிக் கடவுள்

அவர் நெஞ்சில் இருந்த பச்சை நிறப் பாறை பயங்கரச் சத்தத்துடன் பிளந்தது. உள்ளே இதயம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில், ஒரு துடிக்கும் பச்சை நிறத் திரவம் விசித்திரமாக அசைந்து கொண்டிருந்தது.

“உன் தந்தை பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே இறந்துவிட்டான்! அவன் தன் உயிரைக் கொடுத்து என்னைப் பூட்டி வைக்க

நினைத்தான். ஆனால், நான் அவன் உடலையே ஒரு ‘கூடாக’ (Cocoon) மாற்றி, என்னை நானே உயிர்ப்பித்துக்கொண்டேன். நான் ‘தியா’ (Theia) — 4.5 பில்லியன் வருடங்களாக இந்தப் பூமியின் கருப்பையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அண்டவெளி ஒட்டுண்ணி! மகாசூன்யச் சக்கரங்கள் உன் தந்தை உருவாக்கியவை அல்ல, என்னை எழுப்ப நான் உருவாக்கிய தந்திரம்!”

ஆதித்யா அதிர்ச்சியில் உறைந்தான். அப்படியானால் இத்தனை நாள் தன் குடும்பத்தைச் சாபத்தில் ஆழ்த்தியது தன் தந்தை அல்ல, இந்த வேற்றுக்கிரக அரக்கன்!

பத்தெழுத்துத் தீயும், பதினோராவது சூன்யமும்

தியா தன் கையை உயர்த்தியது. ஆதித்யாவைச் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டிருந்த ‘ந, ம, சி, வ, ய’ மற்றும் ‘க்ரி, ஷ், ண, ஹ்ரீம், க்லீம்’ ஆகிய பத்து மந்திர எழுத்துக்களும் இப்போது நெருப்பு அம்புகளாக மாறி ஆதித்யாவை நோக்கிப் பாய்ந்தன.

ஆனால் ஆதித்யா அசையவில்லை. அவனுக்குள் இருந்த ‘மகாசூன்யம்’ விழித்துக்கொண்டது. அவனது நிழலற்ற உடல் இப்போது ஒளியை உறிஞ்சும் ஒரு மாபெரும் ‘கருந்துளையாக’ (Black Hole) மாறியது. ஆதித்யாவைத் தாக்கிய அந்தப் பத்து நெருப்பு எழுத்துக்களும், அவனது உடலுக்குள் புகுந்து எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல் அமைதியாக அடங்கின.

“உன் மந்திரங்கள் ஒலியால் ஆனவை தியா… ஆனால் நான் ஒலியற்றவன். நான் தான் பதினோராவது அட்சரம் — சூன்யம்!” என்றான் ஆதித்யா.

எதிர்பாராத இரண்டாம் திருப்பம்: வித்யாவின் ரத்தப் பொறி

தியா கோபத்தின் உச்சிக்குச் சென்றது. “நீ என்னைத் தடுத்தாலும், உன் தங்கையின் ரத்தம் ஏற்கனவே எனக்கு முழு சக்தியைக் கொடுத்துவிட்டது!” என்று கூறி, ரத்தம் வழிய சிறைப்பட்டிருந்த வித்யாவைப் பார்த்தது.

ஆனால் அங்கே ஒரு மாபெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது! வித்யாவின் ரத்தம் அந்தப் பச்சை ஸ்படிகக் கல்லைச் சிவப்பாக மாற்றவில்லை, கரிய விஷம்போலக் கறுப்பாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது.

உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்த வித்யா, மெல்லக் கண் திறந்து ஒரு குரூரமான சிரிப்பை உதிர்த்தாள்.

“என் ரத்தம் உனக்கு அமுதம் அல்ல தியா… அது விஷம்! எகிப்தில் நான் உறிஞ்சிய ‘ஹ்ரீம்’ சக்கரத்தின் இருண்ட சாபத்தை என் ரத்தத்தில் கலந்து உனக்கு உணவாக்கவே, நானாகவே என்னை பலி கொடுத்துக்கொண்டேன்!”

ஆம், வித்யா கட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. தியாவை அழிக்கத் தன்னைத்தானே ஒரு தற்கொலைப் படையாக (Suicide Bomber) மாற்றிக்கொண்டாள்!

மாறனின் பைரவக் கதிர்

வித்யாவின் விஷ ரத்தம் பாய்ந்ததால் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஸ்படிகக் கல் வெடித்துச் சிதறியது. தியா பலவீனமாகி வலியால் அலறியது.

சரியாக அதே நொடி, கடலின் மேற்பரப்பில் இருந்து, மாறனின் ‘பைரவ தண்டத்தில்’ இருந்து புறப்பட்ட ஒரு மாபெரும் தங்க நிற ஒளிக்கதிர், கடலின் பாதாளத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு பூமியின் மையத்திற்கு வந்து தியாவின் நெஞ்சைத் துளைத்தது!

“ஆதித்யா! இதுதான் நேரம்… முடித்துவிடு!” மாறனின் குரல் ஒளிக்கதிர் வழியாக ஒலித்தது.

ஆதித்யா பாய்ந்து சென்று, தியாவின் நெஞ்சில் இருந்த அந்தப் பச்சை நிறத் திரவக் கருப்பைக்குள் தன் கையை விட்டான். அவனது நிழலற்ற மகாசூன்ய ஆற்றல் அந்த வேற்றுக்கிரக உயிரியை முற்றிலுமாக உறிஞ்சி அழித்தது. பல பில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையான அந்த ஆற்றல் அடங்க, ஆதித்யாவின் தந்தையின் உடல் மெல்லச் சாம்பலாக மாறி காற்றில் கரைந்தது.

புதிய மர்மத்தின் தொடக்கம்

எல்லாம் முடிந்துவிட்டதாக ஆதித்யா நினைத்தபோது, உடைந்த ஸ்படிகக் கல்லுக்குள் இருந்து கீழே விழுந்த வித்யாவைத் தாங்கிப் பிடித்தான். அவள் பலவீனமாக இருந்தாலும் உயிருடன் இருந்தாள்.

ஆனால், பூமியின் நடுக்கம் நிற்கவில்லை. மாறாக, அது கற்பனைக்கு எட்டாத அளவில் இன்னும் அதிகரித்தது.

திடீரென, ஆதித்யாவின் காதுக்குள் ஒரு புதிய குரல், மிகத் தெளிவாக, ஆனால் விண்வெளியின் ஆழத்திலிருந்து ஒலிப்பது போலக் கேட்டது:

“மையப்புள்ளி (LLVP) அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. பூமியின் ஈர்ப்பு அரண் உடைந்தது. நாம் இறங்கலாம்.”

ஆதித்யா அதிர்ச்சியோடு மேலே பார்த்தான். கடலின் பிளவு மூடத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால், வானத்தில் ஒரு பயங்கரமான மாற்றம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. எப்போதுமே அமைதியாகத் தெரியும் சந்திரன் (Moon), இப்போது நடுவில் இரண்டாகப் பிளந்து, அதனுள்ளிருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான சிவப்பு நிறக் கண் பூமியை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது!

பூமியின் துணைக்கோளான சந்திரன் இயற்கையானது அல்ல… அது தியாவின் தாய்க்கப்பல் (Mother Ship)!

பாகம் 10 நிறைவுற்றது.

அடுத்த பாகத்தில்:

இரண்டாகப் பிளந்த நிலவிலிருந்து பூமிக்கு வரப்போவது என்ன?

ஆதித்யாவின் உடலுக்குள் அடங்கிய பத்து மந்திர எழுத்துக்கள் அவனை என்னவாக மாற்றப் போகிறது?

நிலவின் ரகசியத்தை எதிர்கொள்ள மாறனும் ஆதித்யாவும் விண்வெளிக்குச் செல்வார்களா?

மர்மம் பிரபஞ்சப் போராகத் தொடரும்…