நான்காவது பிறப்பு

ஒன்பதாவது மாதக் கர்ப்பம்.

இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் குழந்தை பிறக்கும் என்று மருத்துவர் கூறியிருந்தார்.

ஆனால்…

அந்தச் செய்தி கோதாவரியின் மனதில் எந்த மகிழ்ச்சியையும் விதைக்கவில்லை.

பிறக்கப்போகும் குழந்தைக்குப் பெயர் யோசிக்கவில்லை.

அதன் முகத்தை மனதில் வரையவில்லை.

அது ஆணா, பெண்ணா என்று எதிர்பார்க்கவும் இல்லை.

ஏனெனில்…

வாழ்க்கை அவளுக்கு கனவு காண நேரம் கொடுக்கவில்லை.

காலை கண் திறந்தது முதல் இரவு கண் மூடும் வரை…

சமையல்…

வீட்டைத் துடைப்பது…

பாத்திரம் கழுவுவது…

துணி துவைப்பது…

எல்லாமே அவளுடைய பொறுப்பு.

அதுமட்டுமல்ல…

அருகிலிருந்த மளிகைக் கடைக்கும் வேலைக்குச் செல்வாள்.

ஒன்பது மாதக் கர்ப்பம் என்பதற்காக யாரும் அவளிடம் இரக்கம் காட்டவில்லை.

சிறிது தாமதமானாலே…

“உன்னால ஒரு வேலையும் ஒழுங்கா செய்ய முடியாதா?”

என்று திட்டுகள்.

சோர்வால் கையில் இருந்த பொருள் கீழே விழுந்தாலும்…

அவள் முகத்தில் விழுவது பொருள் அல்ல…

அவமானம்.

அந்த வேதனையை யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றும்.

ஆனால்…

அவளுக்கிருந்த ஒரே மனிதன்…

அவளது கணவன்.

“நம்ம தலையெழுத்து இப்படித்தான்.”

“இதெல்லாம் வந்து என்னிடம் சொல்லாதே.”

அவ்வளவுதான்.

அதன்பிறகு…

கோதாவரி பேசுவதைக் குறைத்தாள்.

வலியையும்…

கண்ணீரையும்…

மனதுக்குள்ளேயே புதைத்துக் கொண்டாள்.

அந்த அதிகாலை…

அடிவயிற்றில் தாங்க முடியாத வலி.

ஒரு கணம்…

“பிரசவ வலியா?”

என்று பயந்தாள்.

ஆனால்…

அடுத்த கணமே…

அடுப்பில் தீ மூட்டினாள்.

சமையல் செய்தாள்.

“நான் இல்லாத மூன்று நாட்களுக்கு வீட்டில் சாப்பாடு இருக்க வேண்டும்…”

அதற்காக…

புளித்தொக்கு…

தக்காளித் தொக்கு…

எல்லாம் செய்து வைத்தாள்.

நேற்று சேர்ந்திருந்த துணிகளை எல்லாம் துவைத்தாள்.

வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தினாள்.

ஒவ்வொரு வேலையும் முடியும் போதும்…

வலி இன்னும் கொஞ்சம் அதிகரித்தது.

இறுதியில்…

சுவரைப் பிடிக்காமல் ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை.

மெல்ல…

கணவரை எழுப்பினாள்.

அவன் எரிச்சலுடன் விழித்தான்.

“என்ன?”

“மாமா…

ரொம்ப வலிக்குது…

பிரசவ வலி மாதிரி இருக்கு…”

அவள் நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள்.

அவன் முதலில் சொன்னது…

“இந்த வலி நேத்தே வந்திருக்கக் கூடாதா? நேத்துதான் எனக்கு லீவு.”

கோதாவரி எதுவும் பேசவில்லை.

அவன் மீண்டும் கேட்டான்.

“அடுத்த மூணு நாளைக்கு நான் என்ன சாப்பிடுவேன்?”

வலியைத் தாங்கிக்கொண்டே…

அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“புளித்தொக்கும்…

தக்காளித் தொக்கும்…

செஞ்சு வைச்சிருக்கேன்…”

அவன் அமைதியாக ஆடை மாற்றிக் கொண்டான்.

இருவரும் மருத்துவமனைக்குப் புறப்பட்டார்கள்.

மருத்துவமனை.

வெள்ளைச் சுவர்கள்.

கிருமிநாசினியின் வாசனை.

பிரசவ அறைக்குள்…

கோதாவரி உயிரோடு போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

வெளியே…

அவளது கணவன் அமைதியாக நின்றிருந்தான்.

மணி நேரங்கள் கடந்தன.

திடீரென்று…

ஒரு குழந்தையின் அழுகை அந்த மருத்துவமனை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அனைவரின் பார்வையும் பிரசவ அறைக் கதவை நோக்கித் திரும்பியது.

கதவு திறந்தது.

செவிலியர் வெளியே வந்தார்.

அவரது கைகளில்…

வெள்ளைத் துணியில் சுற்றப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய உயிர்.

அவர் சிரித்தபடி சொன்னார்…

“வாழ்த்துகள்…

ஆண் குழந்தை.”

அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும்…

அங்கே ஓடிவந்தனர்…

மூன்று சிறுமிகள்.

மூத்தவள்…

தன் இரண்டு தங்கைகளையும் அருகில் நிற்க வைத்தாள்.

நடுத்தரச் சிறுமி ஆர்வமாகக் கேட்டாள்…

“அக்கா… நம்ம தம்பிதானா?”

மூத்தவள் புன்னகைத்தாள்.

சிறியவள் மட்டும்…

தன் கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்த ஒற்றை மல்லிகைப்பூவை குழந்தையின் அருகே வைத்து…

மெதுவாகக் கேட்டாள்…

“அம்மா எப்போ வருவாங்க?”

அந்தக் கேள்வி கேட்டவுடன்…

அங்கே நின்றிருந்த அனைவரின் பார்வையும்…

ஒரு கணம் பிரசவ அறைக் கதவை நோக்கித் திரும்பியது.

அந்த நேரத்தில்…

மருத்துவமனை வாசலில்…

கோதாவரி கழற்றி வைத்திருந்த…

தேய்ந்து போன பழைய ரப்பர் செருப்பு ஜோடி மட்டும்…

அமைதியாகக் கிடந்தது.

அந்தச் செருப்பு…

எத்தனை கற்களையும்…

எத்தனை முள்ளையும்…

எத்தனை பாதைகளையும்…

சுமந்ததோ…

அதேபோல்…

அவளும்…

ஒரு வாழ்க்கையை அமைதியாகச் சுமந்து வந்திருந்தாள்.

அந்தக் குழந்தை பிறந்த நாளை எல்லோரும் கொண்டாடினார்கள்…

ஆனால் அந்தத் தாய் மறுபிறவி எடுத்த நாளை யாரும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவில்லை.