மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 3 | பாகம் – 4 | பாகம் – 5

பாகம் 4: காலச்சக்கரத்தின் நிழல்

தில்லைக் காளி கோவிலின் கருவறையில் விசுவநாதன் கல்லாக உறைந்து கிடந்த அந்த அதிகாலை வேளையில், ஆதித்யாவின் மனதில் அமைதிக்கு பதில் ஒரு பெரும் புயல் வீசிக் கொண்டிருந்தது. தரையில் புதிதாகத் தோன்றிய அந்த ‘க்ரி’ (Kri) என்ற எழுத்து, எரியும் தணலைப் போல ரத்தச் சிவப்பில் மின்னியது.

“சார், விசுவநாதன் செத்துட்டாருன்னு நினைச்சேன்.. ஆனா இது என்ன சார்? மனுஷன் கல்லா நிக்குறாரு!” மாறன் தன் கேமராவில் அதைப் படம் பிடிக்க முயன்றான். ஆனால், வியப்பூட்டும் விதமாக, கேமரா திரையில் விசுவநாதனின் சிலை தெரியவில்லை; அந்த இடத்தில் ஒரு வெறுமையான சூன்யம் மட்டுமே தெரிந்தது.

ஆதித்யா அந்தச் சிலைக்குப் பின்னால் இருந்த ‘க்ரி’ என்ற எழுத்தைத் தொட்டார். தொட்ட அடுத்த நொடி, அவர் காதுக்குள் ஆயிரக்கணக்கான தேள்கள் ஊர்வது போன்ற ஒரு சத்தம் கேட்டது.

“ஆதித்யா… பஞ்சாட்சரம் உன்னைக் காத்தது. ஆனால் ‘க்ரியை’ (Kriya) உன்னால் தடுக்க முடியாது!” – இது விசுவநாதனின் குரல். ஆனால் அது சிலையிலிருந்து வரவில்லை, ஆதித்யாவின் மூளைக்குள் கேட்டது.

திடீரென, விசுவநாதனின் கல் சிலை தரையோடு தரையாக அமிழ்ந்து மறையத் தொடங்கியது. அந்த இடம் ஒரு சுரங்கப் பாதையாக மாறியது. ஆதித்யா துணிச்சலுடன் உள்ளே இறங்கினார். மாறன் தயங்கியபடி பின் தொடர்ந்தான்.

சுரங்கத்தின் சுவர்களில் பழங்கால ஓவியங்கள் இருந்தன. அதில் ஒரு மனிதன், தன் இதயத்தை எடுத்து ஒரு சக்கரத்தில் வைப்பது போலவும், அந்தச் சக்கரத்திலிருந்து ஒரு பெண் உருவம் வெளிப்படுவது போலவும் வரையப்பட்டிருந்தது.

“மாறன், இது வெறும் கொலை இல்லை. இது ‘க்ரியா யோகம்’ என்ற மறைபொருள் வித்தையைப் பயன்படுத்தி, காலத்தைத் தலைகீழாக மாற்றும் முயற்சி. அந்தப் பெண் உருவம்… அது என் முன்னோர்களில் ஒருவரா?” ஆதித்யா யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, சுரங்கத்தின் இறுதியில் ஒரு அறை தென்பட்டது.

அங்கே ஒரு பெரிய கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள், ஆதித்யாவின் தந்தை… ஆனால் அவர் உயிருடன் இல்லை! ஒரு திரவ நிலையில் (Liquid State) அவர் உடல் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அவர் உடலில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான மெல்லிய

நரம்புகள் வெளியேறி, அந்த அறையின் சுவர்களில் இருந்த ஐந்து சக்கரங்களோடு இணைக்கப்பட்டிருந்தன.

அறையின் நடுவில் ஒரு பிரம்மாண்டமான வெண்கலச் சக்கரம் சுழன்று கொண்டிருந்தது. அதுதான் மகாசூன்யச் சக்கரம்.

“அப்பா!” ஆதித்யா அலறினார்.

அப்போது ஒரு உருவம் நிழலில் இருந்து வெளிப்பட்டது. அது கோவிலில் பார்த்த அதே பெண் உருவம். ஆனால் இப்போது அவள் முகம் கோரமாகவும், கண்கள் நெருப்புப் பிழம்பாகவும் இருந்தன.

“ஆதித்யா, உன் தந்தை சாகவில்லை. அவர் ஒரு பாலமாக இருக்கிறார். இந்த உலகிற்கும், அதல பாதாளத்திற்கும் இடையே இருக்கும் பாலம் அவர்! உன் கழுத்தில் இருக்கும் தங்கச் சங்கிலிதான் இந்தச் சக்கரத்தின் அச்சாணி. அதை இங்கே வை, உன் தந்தையை மீட்டுத் தருகிறேன்!” என்றாள் அந்த உருவம்.

“நீ யார்?” என்று ஆதித்யா சீறினார்.

“நான் உன் குலத்தின் காவல்… மற்றும் உன் குலத்தின் எமன்! என் பெயர் மாயா. விசுவநாதன் ஒரு கருவி மட்டுமே. உண்மையான ஆட்டம் இப்போதுதான் தொடங்குகிறது. ‘க்ரி’ என்றால் செயல். ‘மகாசூன்யம்’ என்றால் ஒன்றுமில்லாத நிலை. எல்லாம் அழிந்து மீண்டும் பிறக்க வேண்டும்!”

திடீரென ஆதித்யாவின் போன் ஒலித்தது. அது போலீஸ் தலைமை அலுவலகத்தில் இருந்து.

“ஆதித்யா! ஒரு விபரீதம்… சிதறிய ரத்தக் கோடுகள் இப்போது நகரின் ஐந்து முக்கிய இடங்களில் தானாகவே உருவாகின்றன. மக்கள் பீதியில் இருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல, சிதம்பரம் கோவிலில் இருந்த ஒரு பழங்காலத் ‘தங்கச் சிடார்’ (Mystical Rod) காணாமல் போய்விட்டது!”

ஆதித்யாவுக்கு இப்போது எல்லாம் புரிந்தது. அந்தச் சங்கிலி, சிடார், தன் தந்தை, மற்றும் வித்யாவின் ரத்தம்… இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு மிகப்பெரிய அழிவை நோக்கிச் செல்கின்றன.

அதே சமயம், கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் இருந்த ஆதித்யாவின் தந்தை மெல்லக் கண்களைத் திறந்தார். அவர் கண்கள் கருப்பாக மாறிவிட்டன. அவர் கையை உயர்த்திக் காட்டினார். அவர் உள்ளங்கையில் ‘ஷ்’ (Sh) என்ற அடுத்த எழுத்து ரத்தத்தில் கசிந்தது!

“இன்னும் மூன்று எழுத்துக்கள் பாக்கி… ‘க்ரி’, ‘ஷ்’, ‘ண’…” மாயா சிரித்துக் கொண்டே மறைந்தாள்.

ஆதித்யா தன் கையில் இருந்த சங்கிலியைப் பார்த்தார். அது இப்போது சுடத் தொடங்கியது. அந்தச் சக்கரம் இன்னும் வேகமாகச் சுழன்றது. சுரங்கப் பாதை அதிரத் தொடங்கியது.

நமசிவாய

பாகம் 4 முடிந்தது.

அடுத்த பாகத்தில்:

ஆதித்யாவின் தந்தை ஒரு மனிதனா அல்லது அரக்கனா?

‘கிருஷ்ண’ (Krishna) என்ற மந்திரம் எதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது?

காணாமல் போன அந்த தங்கச் சிடார் எங்கே?

ஆதித்யா தனது சொந்தக் கையாலேயே தன் தந்தையை அழிக்க வேண்டிய சூழல் வருமா?

மர்மம் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது!