ஒய்த்தா மாமா!

வைகறைப் பொழுதில் டகோயில் சேவல் கூவியவுடன், அந்த ஊரே பரபரப்பாகிவிட்டது. எல்லா மதக்காரரையும் பாரபட்சமின்றி ஒருசேர  எழுப்பி விடுகிறது அந்தச்சேவல்.  அந்தச் சேவலிடம் இந்த மனிதர்கள் கற்றுக் கொள்ள ஏராளம் உண்டு. இன்றைக்கு  அப்துல்லா வீட்டு மூத்த மகன் ‘சின்ன ராசா’ என்கிற ஜலீலுக்கு சுன்னத்து விசேஷம். 

ஜலீலுக்கு வயது பத்து தான். ஆனால், ஊருக்குள்ளே அவன் ஒரு சுட்டிப் பயல். அவன் தெருவுக்குள் நுழைந்தாலே காக்கைகளும் குருவிகளும் கூட உஷாராகிவிடும். குரங்கு கூடத் தோற்றுப்போகும் அளவுக்கு மரம் ஏறுவதில் கில்லாடி. எத்தனையோ முறை மரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்து கொண்டு, கீழே அவனைத் தேடும் அம்மாவுக்கு “மிஸ்டு கால்” கொடுப்பது போல குரல் கொடுத்துவிட்டு மறைந்து கொள்வான். ஆற்றில் அவன் குதிப்பதைப் பார்த்தால், மீன்களே பயந்து கரை ஒதுங்கிவிடும். அந்த அளவுக்கு அவன் போடும் ‘டைவ்’ பிரபலம். இப்படி ஊரையே தன் சுட்டித்தனத்தால் கலங்க வைக்கும் ஜலீல், இன்று மட்டும் ஏதோ பஞ்சத்தில் அடிபட்ட பிச்சைக்காரன் போல முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறான். ஓயாமல் ஓடுகிற அந்த எஞ்சின் இன்று ஏனோ ‘பிரேக்’ டவுன் ஆகி நிற்கிறது !  அவன் முகத்தில் ஈயாடவில்லை.

வீட்டு வாசலில் பெரிய பந்தல் போடப்பட்டிருந்தது. பெரியப்பா, சித்தப்பா என உறவுக்காரர்கள் எல்லாம் திரண்டு வந்திருந்தனர். ஒரு பக்கம் பெரிய செம்பில் சந்தனம் அரைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னொரு பக்கம் அண்டாக்களில் நெய் சோறு மணக்கத் தொடங்கியது.

“ஏலே ஜலீலு… இங்க வாடா ராஜா. இன்னைக்கு நீ தான்டா எங்க ஊருக்கே ராஜா!” என்று கூப்பிட்டான் அவனது மாமா காசிம். ஜலீலுக்கு தெரியும், இந்த ‘ராஜ உபசரிப்பு எல்லாம் இன்னும் ஒரு மணி நேரம்தான் என்று.

திண்ணையில் பெரிய பெரிய ஆட்கள் அமர்ந்து ‘ஒய்த்தா மாமா’ வருகைக்காகக் காத்திருந்தனர். அந்த ஊரில் ஒய்த்தா மாமா என்றால் தனி மரியாதை… கூடவே அவரிடம் ஒரு பயமும் உண்டு. அவர் சைக்கிளில் வரும்போதே, ஒரு சின்ன தோல் பையை முன்னால் தொங்கவிட்டிருப்பார். அதில் தான் அந்த ‘பயங்கரமான’ ஆயுதங்கள் இருக்கும்.

“என்னப்பா… ஒய்த்தா மாமா வந்துட்டாரா?” என்று ஜலீலின் வாப்பா காதர் கேட்டார். அவர் குரலில் ஒரு பதற்றம் இருந்தது.

சரியாகச் சொன்னது போல, தூரத்தில் ஒரு சைக்கிள் பெல் சத்தம் கேட்டது. ஒய்த்தா மாமா வந்துவிட்டார். முறுக்கிய மீசை, கையில் அந்தப் பை, காதுக்கு பின்னால் ஒரு பென்சில் – பார்க்கவே சிங்கம் மாதிரி இருந்தார். அவர் வந்ததும் ஜலீலுக்கு அடிவயிற்றைக் கலக்கியது.

“எங்கே அந்தச் சிங்கம்? உள்ளே கொண்டு வாங்க!” என்று கர்ஜித்தார் ஒய்த்தா மாமா.

வீட்டு முற்றத்தில் ஒரு பெரிய கல் உரல் போடப்பட்டிருந்தது. அதன் மேல் ஒரு வெள்ளை வேட்டி மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஜலீலைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் அந்த உரலில் உட்கார வைத்தார்கள். அவனுக்குத் துணையாக அவனது சித்தப்பாக்கள் இருவரும் அவனது கைகளையும் கால்களையும் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டனர்.

“விடுங்கடா என்னை… எனக்கு வேண்டாம்!” என்று ஜலீல் கத்தினான்.

“சும்மா இருடா… எறும்பு கடிக்கிற மாதிரிதான் இருக்கும்” என்று பொய் சொன்னார் பெரியப்பா.

ஒய்த்தா மாமா தனது பையைத் திறந்து, அந்த கூர்மையான கத்தியை வெளியே எடுத்தார். அனஸ்தீசியா கிடையாது, ஊசி கிடையாது – எல்லாம் அவரது  ‘டைரக்ட்’ தான். அந்த ‘மயக்கிற ஊசி’ கூட இல்லாத காலம் அது. கத்தியைப் பார்த்ததும் ஜலீலுக்குப் பாதி உயிர் போய்விட்டது.

அவன் ஒரு நிமிடம் தன் சித்தப்பாக்களின் பிடி தளர்வதைக் கவனித்தான். ஒய்த்தா மாமா குனிந்து தன் வேலையைத் தொடங்கப் போகும் அதே நொடி… ‘ஆஆஆ’ என்று ஒரு கத்து கத்திவிட்டு, சித்தப்பாவின் கையைத் தட்டிவிட்டு, உரலில் இருந்து ஒரே எட்டில் கீழே குதித்து ஓடத் தொடங்கினான் ஜலீல்.

பந்தலில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் அதிர்ந்து போனார்கள். “ஏய்… பிடிங்கடா அவனை… ஓடுறான் பாரு!” என்று சத்தம் போட்டார் வாப்பா காதர்.

ஜலீல் சும்மா ஓடவில்லை. வாசலில் நின்றிருந்த கூட்டத்தைத் தாண்டி, தெருமுனை வரை மின்னல் வேகத்தில் ஓடினான். பின்னால் அவனது சித்தப்பாக்களும், பெரியப்பாக்களும் வேட்டியைத் தூக்கிக் கட்டிக்கொண்டு துரத்தினார்கள்.

“ஜலீலு நில்லுடா… ஒன்னும் செய்ய மாட்டோம்டா!” என்று காசிம் மாமா மூச்சு வாங்கக் கத்தினான்.

ஆனால் ஜலீல் நிற்பதாக இல்லை. ஊர் மந்தை வரை ஓடி, அங்கிருந்த ஒரு பெரிய புளிய மரத்தின் மேல் ஏறிக்கொண்டான். கீழே நின்றவர்கள், “கீழே இறங்கி வாடா…” என்று கெஞ்சினார்கள், மிரட்டினார்கள். அவன் மிரண்டு போய் மேலே அமர்ந்திருந்தான்.

வீட்டில் விசேஷத்திற்கு வந்திருந்த ஊர் ஜனங்கள் எல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வாப்பா காதருக்கு அவமானமாகப் போய்விட்டது. “இப்படியே போனா இவன் எப்ப சுன்னத்து பண்றது? நாளைக்கு விடிஞ்சா ஊரே சிரிக்குமே!” என்று தலையில் கை வைத்து உட்கார்ந்துவிட்டார்.

அப்போதுதான், வீட்டு வாசலில் ஒரு ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜலீலின் உம்மா கதிஜா பீவி, மெல்ல முன்வந்து சொன்னாள் 

“உடுங்கப்பா… அவனைத் துரத்தாதீங்க. அவன் தலையெழுத்தும் அவங்க வாப்பாவைப் போலத்தான் போல… நாம என்ன செய்ய முடியும்?” என்று ஒரு பெரிய போடு போட்டார்.

கூட்டத்தில் இருந்த பெரியவர்கள் எல்லாம் ஒரு நிமிடம் அமைதியாகி, பிறகு ‘ஹாஹா’வென்று சிரிக்கத் தொடங்கினார்கள். காதர் முகம் சிவந்து போனார்.

அடுத்த வீட்டு முதியவர் ஒருவர் மெல்ல சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், “ஆமாப்பா… எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி, இதே காதரை அவங்க வாப்பா தெருத் தெருவாத் துரத்திக்கிட்டு ஓடுனது என் கண்ணு முன்னாடி நிக்குது. அன்னைக்கு இவன் ஓடிப் போய் ஒளிஞ்சது ஊருக் கிணத்துத் தார்ல!”

வாப்பா காதர் மெல்ல எழுந்து உள்ளே சென்றார். ‘புலிக்கு பிறந்தது பூனையாகுமா?’ என்பது போல, ஜலீல் தன் அப்பாவின் வீரத்தையே அப்படியே கடைபிடிக்கிறான் என்று ஊரே கேலி பேசியது.

ஏலேய் காதரு… உன் மவன் ஜலீலு புளிய மரத்து மேல ஏறிக்கிட்டு கீழ இறங்க மாட்டேங்கிறான். அவனுக்கு மிட்டாய் தர்றேன்னு சொன்னா, ‘எனக்கு மிட்டாயும் வேணாம், அந்த ஒய்த்தா மாமாவும் வேணாம்’னு கத்துறான்!” என்று மூச்சு வாங்க ஓடி வந்தான் சித்தப்பா ஹமீது.

திண்ணையில் அமர்ந்து வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டிருந்த ஒய்த்தா மாமா, தன் தோல் பையைத் தடவிக்கொண்டே சிரித்தார். “காதரு… இவன் உன் மவன் தான்டா! முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி நீ கிணத்துத் தார்ல ஒளிஞ்சுக்கிட்டப்போ, நான் தானே உன்னை இழுத்துட்டு வந்தேன்? உன் வாரிசுக்கு மட்டும் வராம இருக்குமா?” என்றார் கிண்டலாக.

பந்தலில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். காதர் சங்கடத்துடன், “மாமா… அது அந்த காலம். இப்போ இவன் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போலாம்னு அடம் பிடிக்கிறான். ‘திமிக்குற ஊசி’ (Local Anaesthesia) வேணும்னு கேக்குறான். நீங்க என்னடான்னா வெறும் கத்தியோட நிக்கிறீங்களே!” என்றார்.

“ஏலேய்… இது வெறும் கத்தியில்ல, இது ‘சுன்னத்’ கத்தி! இதுக்கு நான் வாங்குற அஞ்சு ரூபாயும், ஒரு வேட்டியும் சும்மாவா? இது எதுக்குத் தெரியுமா? சுத்தத்துக்கு (Taharah)…

அழுக்கு சேராம இருக்கவும், நோய்கள் வராம இருக்கவும் தான் நம்ம முன்னோர்கள் இதைச் செஞ்சாங்க” என்று மாமா விளக்கினார்.

அப்போது கூட்டத்தின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்து, சுடிதார் அணிந்த ஒரு இளம்பெண் மெல்ல முன்வந்தாள். அவள் பெயர் வார்சா. அந்த ஊரிலேயே முதன்முதலாகப் பட்டப்படிப்பு முடித்துவிட்டு, நகரில் ஒரு சமூக ஆர்வலராகப் பணிபுரியும் துணிச்சலான பெண்.

“மாமா… நீங்க சொல்றது ஆண்களுக்குச் சரி. ஆனா, இதே காரணத்தைச் சொல்லிச் சில ஊர்கள்ல பெண்களுக்குச் செய்யுறாங்களே… அது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை தெரியுமா?” என்று அமைதியாக ஆனால் உறுதியாகக் கேட்டாள்.

கூட்டம் திடீரென நிசப்தமானது. ஒய்த்தா மாமா மூக்குக் கண்ணாடியைச் சரிசெய்து கொண்டு அவளைப் பார்த்தார். “அதுவும் ஒரு சடங்கு தானேம்மா?” என்றார் இழுத்தபடி.

வார்சா தொடர்ந்தாள், “இல்லை மாமா! ஆண்களுக்குச் சுன்னத் செய்வது மருத்துவ ரீதியாகச் சுகாதாரமானது. ஆனா, பெண்களுக்குச் செய்வது ‘பெண் உறுப்பு சிதைப்பு’ (Female Genital Mutilation ) இது அவங்க உடம்பையும் மனசையும் வாழ்நாள் முழுக்கப் பாதிக்கும். இதனால எந்த மருத்துவப் பயனும் கிடையாது; மாறாக, பிரசவ காலத்துல உயிருக்கே ஆபத்து ஏற்படும்” என்று ஆணித்தரமாகச் சொன்னாள்.

“பெண்களுக்குச் சுன்னத் செய்வது ‘புனிதம்’னு சிலர் தப்பா நினைக்குறாங்க. ஆனா அது மனித உரிமை மீறல். கத்தி கொண்டு ஒரு பெண்ணின் உடம்பைச் சிதைப்பது வீரமோ, கலாச்சாரமோ இல்லை” என்று வார்சா உணர்வோடு விருத்த சேதனக் கொடூரத்தைப் பேசப் பேச, அங்கிருந்த பெண்களின் முகங்களில் ஒரு தெளிவு தெரிந்தது.

ஜலீலின் உம்மா கதிஜா பீவி உரக்கச் சொன்னார், “மவன் வாப்பாவைப் போலவே  பயந்து ஓடினாலும்…  வார்சா சொல்றது தான் நிசம். ஆம்பளைப் புள்ளைங்களுக்குச் சுத்தம் முக்கியம், ஆனா பொம்பளைப் புள்ளைங்களைச் சடங்குன்ற பேர்ல சித்திரவதை செய்யக் கூடாது. என் மகளுக்கு இப்படி ஒண்ணு நடக்க நான் விடமாட்டேன்!”

ஜலீலின் உம்மாவின் இந்தப் பேச்சு, அங்கிருந்த ‘பழமைவாத’ சிந்தனைகளை உடைத்தது. வார்சா சிரித்தபடியே ஜலீலிருந்த  புளிய மரத்தை நோக்கிப் போனாள். 

“ஜலீலு… இங்க வாடா! இப்போ ஒய்த்தா மாமா கத்தி எடுக்கப் போறதில்லை. நாமே நேரா டவுன் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய், டாக்டர் கிட்ட ‘பெயின்-லெஸ்’ (Painless) முறையில முடிச்சிட்டு வரலாம், என்ன?” என்று வார்சா கத்தினாள்.

“நிஜமாவாக்கா? அப்போ நான் வர்றேன்!” என்று ஜலீல் மரத்தில் இருந்து மளமளவென இறங்கி வந்தான்.

ஒய்த்தா மாமா தன் தோல் பையை மெல்ல மூடினார். “சரிடா காதரு… காலம் மாறிப்போச்சு. நான் இனிமேல் வெறும் ‘மாமா’வா மட்டும் விசேஷத்துக்கு வந்து நெய் சோறு சாப்பிட்டுப் போறேன். வார்சா சொன்னதுல ஒரு நியாயம் இருக்கு. பழைய பழக்கம் எல்லாமே ‘old is gold’ என்கிற தங்கம் கிடையாது நாம மாறணும்” என்று பெருந்தன்மையாகச் சொன்னார்.

அன்று ஜலீலுக்கு விசேஷம் நடந்தது, ஆனால் அது ‘பயத்தில்’ இல்லை; வார்சா விதைத்த ‘அறிவொளியில்’. அந்த கிராமம் ஒரு புதிய முற்போக்குச் சிந்தனையில் விரிந்தது .