வாய்மை – நம்பகத்தன்மை: 96%

2035 – டிசம்பர். சென்னை. காலை பதினோரு மணி.

மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக ரங்கசாமி அந்தக் கேன்டீனில் டீ ஊற்றுகிறார்.

1998-இல் அவர் வந்தபோது கேன்டீனில் ஒரு பழைய ரேடியோ இருந்தது. சட்டசபை நடவடிக்கைகள் அதில் ஓடும். யாரும் கேட்க மாட்டார்கள். அவர் கேட்பார் — பாத்திரம் கழுவும்போது, மீதமிருந்த டீத்தண்ணீர் கொட்டும்போது.

ரேடியோ போனது.

அதற்குப் பிறகு ஒரு பழைய தொலைக்காட்சி வந்தது. அதுவும் போனது.

இப்போது சட்டசபை அரையின் உட்சுவரில் ஒரு கண்ணாடி பொருத்தியிருந்தார்கள் — ரங்கசாமி சட்டை நுனியில் துடைத்த ஒரு சின்ன சதுரம், அதில் நிழல்கள் நகரும், அவ்வளவுதான்.

அரசுகள் மாறின. முதலமைச்சர்கள் வந்தார்கள், போனார்கள். கேன்டீனில் தேநீரின் விலை மட்டும் ஒவ்வொரு முறையும் கூடிக்கொண்டே இருந்தது.

அன்று காலை வழக்கத்திற்கு மாறாக — சட்டசபையின் உள்பக்க முன்சுவரில் ஒரு பெரிய திரை வந்திருந்தது.

வழக்கமாக அங்கே ஒன்றும் இருக்காது. வெறும் சுண்ணாம்புச் சுவர், ஒரு கடிகாரம்.

இப்போது திரை ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

மூலையில் சின்னதாக:

வாய்மை AI

கீழே அதைவிடச் சிறிய எழுத்தில் — “State Civic Intelligence Grid v1.0”

எழுத்துக்கள் ஒரு நொடி உடைந்து, மீண்டும் சேர்ந்து ஒளிர்ந்தன.

வெளியே ஊடக ட்ரோன்கள் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன.

ரங்கசாமி அன்று காலை வேலைக்கு வருவதற்கு முன் மகன் பிரதீப் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்:

“ப்பா… வாய்மை AI இன்னைக்கு சட்ட சபைல லான்ச் ஆகுது. கண்டிப்பா பாரு.”

மொபைல் போனை பாக்கெட்டில் வைத்தார். பாத்திரத்தில் தண்ணீர் கொதிக்கத் துவங்கியது.

---

முதல் அரை மணி நேரம் வழக்கம்போல இருந்தது.

புகழ்வண்ணன் எழுந்தார் — ஐம்பத்தெட்டு வயது, இருபத்தெட்டு வருஷம் MLA. அவர் எழும்பும்போது மேசையை ஒரு தடவை பிடிப்பது வழக்கம். இன்றும் அப்படியே பிடித்தார்.

நேராக நின்று சொன்னார்:

“ஆளும் கட்சி கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் போதுமான சாலை வசதிகளை மக்களுக்கு ஏற்படுத்தித்தரவில்லை. மாநிலம் முழுவதும் சாலைகள் குண்டும் குழியுமாக இருக்கின்றன.”

திரையில் ஒரு துடிப்பு — அரை நொடி மட்டும்.

பிறகு:

‘கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் 5,312 கி.மீ. சாலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மாநில நெடுஞ்சாலை ஆணையம், ஏப்ரல் 2035 — நம்பகத்தன்மை: 96%.’

சபையின் ஒரு மூலையில் சிரிப்பு கிளம்பியது.

புகழ்வண்ணன் உட்கார்ந்தார்.

அவர் கைகள் மேசையை பிடித்திருந்தன. கண்கள் திரையிலேயே நின்றன.

ஒரு நொடி,

இரண்டு நொடி.

பிறகு அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை.

பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவர் தண்ணீர் குடித்தார். வேறு சில உறுப்பினர்கள் முன்னால் இருந்த டேப்லெட் திரைகளில் குறிப்புகளை ஸ்க்ரோல் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

ரங்கசாமி கண்ணாடி வழியாக பார்த்தார்.

ஒரு MLA எழுந்தார் — மாநிலத்தில் அதிகரித்து வரும் வேலைவாய்ப்பு இல்லாமை பற்றி பேசினார்.

“படிச்ச இளைஞர்கள் வேலைக்காக மாவட்டத்திலிருந்து மாவட்டம் அலையறாங்க. அரசு காலிப்பணியிடங்களும் நிரப்பப்படல.”

திரை உடனே ஒளிர்ந்தது.

‘2033–2035 காலகட்டத்தில் 18,742 அரசு பணியிடங்கள் நிரப்பப்பட்டுள்ளன. மாநில வேலைவாய்ப்பு முகாம்கள் மூலம் 1.9 லட்சம் தனியார் வேலைவாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டதாக தரவு குறிப்பிடுகிறது — நம்பகத்தன்மை: 89%. சில மாவட்ட தரவுகளில் முரண்பாடுகள் உள்ளன.’

அவர் தொடர்ந்தார். ஆனால் தொடர்வதற்கும் முன்பு ஒரு நொடி இருந்தது — அந்த நொடியில் அவர் திரையை பார்க்கவில்லை. ஆனால் கழுத்தில் நரம்பு மட்டும் தெளிவாக எழுந்தது.

ஒரு கிராமப்புறத் தொகுதி MLA எழுந்தார். மழையால் பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகளைப் பற்றி பேசினார்.

பேசும்போது அவரது குரல் ஆரம்பத்தில் மெதுவாக இருந்தது; “விவசாயி” என்ற வார்த்தை வந்தபோது மட்டும் கொஞ்சம் உயர்ந்தது.

“டெல்டா மாவட்டங்களில் பாதிக்கப்பட்ட விவசாயிகளுக்கு இன்னும் முழு இழப்பீடு தரலை. கடன் தள்ளுபடியும் வெறும் அறிவிப்பாதான் இருக்கு.”

திரை காத்திருந்தது.

சபையில் யாரோ நாற்காலியில் சாய்ந்த சத்தம் மட்டும் கேட்டது.

திரை ஒளிர்ந்தது.

‘மாநில பேரிடர் நிவாரண நிதியிலிருந்து ₹842 கோடி ஒதுக்கப்பட்டது. பதிவுசெய்யப்பட்ட 71% விவசாயிகளுக்கு முதல் கட்ட இழப்பீடு வழங்கப்பட்டுள்ளது. கூட்டுறவு வங்கி பயிர் கடன்களில் பகுதி தள்ளுபடி நடைமுறையில் உள்ளது — நம்பகத்தன்மை: 88%.’

MLA ஒரு நொடி நின்றார்.

“பதிவுல இல்லாதவங்க என்ன பண்ணணும்?” என்றார் மெதுவாக.

திரை ஒளிரவில்லை.

சபையில் சில விநாடிகள் யாரும் பேசவில்லை.

விவசாய அமைச்சர் மைக்ரோஃபோனுக்கு அருகே குனிந்தார்.

திரை அமைதியாக இருந்தது.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம் ஒரே மாதிரி இருந்தது.

ஆனால் வழக்கமாக மேசைத் தட்டும் இடத்தில் இன்று விரல்கள் மட்டும் மேசையைத் தொட்டன. சிலர் பேசுவதற்கு முன்பு தொண்டையை செருமிக்கொண்டார்கள்.

எதிர்க்கட்சி வரிசையிலிருந்து ஒருவர் எழுந்தார்.

“மாண்புமிகு…” என்று ஆரம்பித்தவர், அடுத்த வார்த்தைக்கு முன் திரையை பார்த்தார்.

சபையில் யாரோ பேனாவை மேசையில் தட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

திரை மட்டும் அவசரப்படவில்லை.

ரங்கசாமி கொதித்த பாலை அடக்கினார்.

நிதி அமைச்சர் எழுந்தார்.

திரட்டான உடல், கனமான குரல். மூக்கின் நுனியில் இருந்த கண்ணாடியை ஒரு தடவையும் சரிசெய்யாமல் கல்வி நிதி ஒதுக்கீட்டை பற்றி பேசினார் — எண்கள், சதவீதங்கள், திட்டங்கள்.

பேசும்போது ஒரு தடவையும் திரையை பார்க்கவில்லை. கூட்டத்தை மட்டுமே பார்த்தார், நேரடியாக, ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக.

சபை திரையை பார்த்தது.

திரை அமைதியாக இருந்தது.

ஒரு நொடி.

ஐந்து நொடி.

ஒரு முழு நிமிடம்.

திரையின் வெளிச்சம் மட்டும் உறுப்பினர்களின் முகங்களில் நிலைத்திருந்தது.

திரையில் சின்னதாக:

‘இந்தக் கூற்றை இப்போது சரிபார்க்க போதுமான தரவு இல்லை. தொடர்ந்து ஆய்வு நடக்கிறது…’

அமைச்சர் அமர்ந்தார்.

சபையில் ஏசி ஓசை மட்டும்.

ஒரு மூலையில் இருந்த டேப்லெட் தானாக லாக் ஆனது. திரை கருமையாக மாறியது.

யாரோ இருமினார்கள்.

வேறு யாரோ தண்ணீர் குடித்தார்கள்.

ஒரு MLA மொபைல் போனை எடுத்தார், மீண்டும் வைத்தார்.

‘தரவு கிடைக்கவில்லை…’ என்ற வார்த்தைகள் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

புகழ்வண்ணன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவரிடம் மெதுவாக, தலை குனிந்தபடி கேட்டார்:

“இதுக்கு மேல எப்படிப் பேசுறது?”

அவர் திரையை பார்த்தார். பதில் சொல்லவில்லை.

ரங்கசாமி பார்த்தார் — புகழ்வண்ணன் கேட்பது கேட்கவில்லை, ஆனால் அவர் வாய் அசைவது தெரிந்தது. பக்கத்திலிருந்தவர் திரும்பவில்லை.

ரங்கசாமி காலியான டம்ளர்களை கழுவத் தொடங்கினார்.

---

மாலை நான்கு மணிக்கு கூட்டம் கலைந்தது.

கேமராக்கள் போயின. MLAக்கள் போனார்கள். சட்டசபை அரை வெறிச்சோடியது — நாற்காலிகள் நேர்த்தியாக வரிசையில், மேசைகளில் சில காகிதங்கள் மட்டும் மிச்சம்.

வாய்மை AI — திரை இன்னும் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

---

அன்று இரவு ஒரு அதிகாரி சபா நாயகரிடம் வந்தார். வழக்கமான நேரம் அல்ல. வழக்கமான உரையாடல் அல்ல. கதவை மூடினார். உட்காரவில்லை. சன்னலோரம் நின்றார். பார்க்கிங் லாட்-இல் யாரோ இன்னும் இருந்தார்கள் — அவர்களை பார்த்தபடி பேசினார், சபா நாயகரை நேரே பார்க்கவில்லை.

“நிதி அமைச்சர் பேசியபோது டேட்டா ஏன் வரலன்னு யாராவது கேட்டாங்களா, சார்?”

சபா நாயகர் கண்ணாடியை கழற்றி மேசையில் வைத்தார். எதுவும் சொல்லவில்லை.

அதிகாரி சன்னலிலிருந்து திரும்பவில்லை.

“இந்த ஃபைல நான் இன்னும் அன்லாக் பண்ணல சார். உள்ளே போனா என்ன கேள்வி வரும் தெரியுமே…”

வெளியே லிஃப்ட் கதவு திறந்து மூடும் சத்தம் கேட்டது.

“சில டேட்டா இன்னும் உள்ளே வரல.

அதுவே சில சமயம் போதும்ல, சார்.”

சபா நாயகர் கண்ணாடியை மீண்டும் எடுக்கவில்லை.

அதிகாரி கதவைத் திறந்து வெளியேறினார்.

---

அன்று இரவு ரங்கசாமி மகனோடு சாப்பிட உட்கார்ந்தார்.

பிரதீப் வந்தான் — ஆபீஸிலிருந்து நேரடியாக, லேப்டாப் பேக் தோளில், கண்களில் கருவளையம். மொபைல் போனை மேசையில் வைத்தான்.

தொலைக்காட்சி செய்தியில்:

“இன்று முதல் சட்டசபையில் ‘வாய்மை AI’… உறுப்பினர்கள் பேசும் ஒவ்வொரு தகவலும்…”

சாப்பிடும்போதும் அவன் பார்வை தொலைக்காட்சியிலிருந்து திரும்பவில்லை.

கண்களை திருப்பாமலேயே சொன்னான்:

“அதான் சொன்னேன்ல… இன்னைக்கு லான்ச்’ன்னு…”

ரங்கசாமி குழம்பு கரண்டியை சாதத்தின் மேல் வைத்தபடியே நின்றார்.

“ஆனா நிதி அமைச்சர் பேசும்போது அது ஒன்னும் காட்டலையே?”

பிரதீப் முதல் முறையாக தொலைக்காட்சியிலிருந்து கண்களை எடுத்தான்.

“அப்படியா?”

ஒரு நொடி யோசித்தான்.

“இப்போ ஃபைனான்ஸ் யார்கிட்ட இருக்கு?”

மொபைல் திரை அணைந்திருந்தும், அவன் விரல் அதன் ஓரத்தைத் தடவிக்கொண்டே இருந்தது.

ரங்கசாமி எதுவும் சொல்லவில்லை.

“சாப்பிடு,” என்று மட்டும் சொன்னார்.

---

மறுநாள் காலை.

முதல் MLA எழுந்தார் — திரையை ஒரு தடவை பார்த்துவிட்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

அடுத்தவர் எழுந்தார் — திரையை பார்த்தார். உட்கார்ந்தார்.

மூன்றாமவர் எழுந்தார். தொண்டையை செருமினார். பேச ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே கண்கள் திரை பக்கம் போயின. பிறகு “பின்னாடி பேசுறேன்” என்று மெதுவாக சொல்லிவிட்டு உட்கார்ந்தார்.

ரங்கசாமியின் கையில் இருந்த கரண்டி பால் பாத்திரத்தில் மெதுவாக சுழன்றது. பால் பாத்திரத்திலிருந்து கிளம்பிய நீராவியில் அந்த கண்ணாடிச் சதுரம் மங்கியது.

உள்ளே திரை ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.