கொய்யா மரம்

கல்லூரணி கிராமத்தின் பேருந்து நிறுத்தத்தில் நூறு வருடப் பழமையான ஒரு கொய்யா மரம் இருந்தது. அதன் அடியில், ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் கூடை நிறைத்த கொய்யாப் பழங்களுடன் அமர்ந்திருந்தார் பச்சையம்மாள். வயது எண்பதை நெருங்கியும், அவருடைய கண்கள் கூர்மையாகவும், குரல் தெளிவாகவும் இருந்தது.

அந்த வழியாக வந்த குமரேசன், சென்னையில் சாப்ட்வேர் வேலை பார்த்தவன். ஊருக்கு விடுமுறைக்கு வந்திருந்தான். கையில் குளிர்பான டப்பாவும், காதில் வயர்லெஸ் ஹெட்ஃபோனும், கண்ணில் சன்கிளாஸும் அணிந்திருந்தான்.

“ஏம்மா, இந்தக் கொய்யா எவ்வளவு?” என்றான் வெறுப்பாக.

“ஐம்பது ரூபா கிலோ, மகனே. சொந்த மரம். மருந்து இல்லை,” என்றாள் பச்சையம்மாள் புன்னகையுடன்.

குமரேசன் அதைச் சட்டென்று புறக்கணித்துவிட்டு, எதிரில் இருந்த கூல் பாருக்குச் சென்றான். ஆனால் அப்போது தான், பஸ் வந்து விட்டது. அவன் தடுமாறி ஓடினாலும், பஸ் ஏறி முடித்து விரைந்து சென்றது.

அடுத்த பஸ் வர இன்னும் மூன்று மணி நேரம். வெயில் கொளுத்தியது. கூல் பார் மூடப்பட்டிருந்தது. குமரேசனின் கையிலிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலும் வெறுமையானது. நாக்கு உலர்ந்தது. களைப்பில் மரத்தடியில் உட்கார்ந்தான்.

அப்போது பச்சையம்மாள், கொய்யா மரத்தில் இருந்து பறித்த இரண்டு பச்சை இலையில், ஒரு துளி தேங்காய் எண்ணெய் தடவி, அதில் ஒரு கொய்யாப் பழத்தையும், ஒரு மட்குடத்தில் தண்ணீரையும் எடுத்து வந்து அவன் முன் வைத்தாள்.

“சாப்பிடு மகனே. வெயிலில் களைத்துப் போனாய்.”

முதலில் மறுக்க நினைத்தவன், பசி வயிற்றைப் பிய்த்ததால் வாங்கிச் சாப்பிட்டான். அந்தக் கொய்யா… எவ்வளவு இனிப்பு! வாழ்க்கையில் சாப்பிட்டதிலேயே சுவையான பழம். தண்ணீரும் குளிர்ந்து அமிர்தமாய் இருந்தது.

நன்றியோடு அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அப்போது அவளுக்குப் பின்னால் இருந்த சிறு குடிசையின் சுவற்றில் பழைய கருப்பு வெள்ளை புகைப்படம் ஒன்று கண்ணில் பட்டது. அதில் இருபது வயது இளம்பெண்ணான பச்சையம்மாளும், அவள் தோளில் கை போட்டபடி ஒரு அழகான பெண்ணும் இருந்தார்கள். அந்தப் பெண்… அவனுடைய பாட்டி!

“அம்மா… இது என் பாட்டி இல்லையா?” என்றான் ஆச்சர்யமாக.

பச்சையம்மாளின் கண்களில் லேசான கண்ணீர்.

“ஆமாம் மகனே. உன் பாட்டிக்கும் எனக்கும் கூடவே பள்ளிக்கூடம். இந்தக் கொய்யா மரத்தை நட்டது நானும், உன் பாட்டியும் தான். அவள் கடைசி நாளில் சொன்னாள், ‘என் பேரன் ஒரு நாள் இந்த மரத்தடியில் உட்கார்ந்து கொய்யா சாப்பிடுவான்’ என்று.”

குமரேசனின் கண்கள் கலங்கின. கைப்பிடிக்கு ஸ்மார்ட்வாட்சும், காதில் ஏர்பாட்களும் வளர்த்த திமிர் அப்போது துகளாயிற்று. இந்த ஊரின் மண்ணில் தன் வேர்கள் இருப்பதை உணர்ந்தான்.

அன்று மாலையே, அந்த கொய்யாப் பழங்களுக்கு ‘கல்லூரணி கொய்யா’ என்ற பெயரில் இன்ஸ்டகிராம் பக்கமும் ஆர்டர் செய்ய வாட்ஸ்அப் நம்பரும் தொடங்கினான். மூன்று மாதத்தில், ஊரின் முப்பது வீடுகளில் விளையும் பழங்களையும், காய்கறிகளையும் ஆன்லைனில் விற்கும் வணிகமாய் அது வளர்ந்தது.

கிராமத்தின் முதல் ‘ஆர்கானிக் ஃபார்ம் ஸ்டோர்’ திறக்கும் நாளில், துவக்கி வைக்கக் கேட்டபோது, குமரேசன் பச்சையம்மாளின் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் கைதட்ட, பச்சையம்மாள் கதவைத் திறந்து வைத்தாள். அப்போது பார்த்தான் குமரேசன், அவள் கையில் அன்று முதல் நாள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்த மட்குடத்தையே வைத்திருந்தாள்.

“இது தான் எங்கள் மூலதனம் மகனே. வெறும் பணம் அல்ல, நல்லது செய்யும் மனசு,” என்றாள்.

மரத்தடியில் இப்போதும் பச்சையம்மாள் அமர்வதுண்டு. ஆனால் அந்தப் பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருக்கும் ஒவ்வொரு பயணிக்கும், வெயிலில் களைத்தவனுக்கும், தவிப்பவனுக்கும் ஒரு கொய்யாவும், ஒரு வார்த்தை ஆறுதலும் கிடைக்கின்றன. ஏனென்றால், கிராமங்கள் விற்பதற்குப் பழங்களை மட்டுமல்ல, பழகுவதற்கு மனிதர்களையும் கொடுக்கும் என்பதை குமரேசன் உணர்ந்துகொண்டான்.