நல்லதுக்கு காலமில்லை

அந்தக் ​கிராமத்தில்  எப்போதும் தன் பழைய மிதிவண்டியை மிதிக்க முடியாமல் மிதித்துச் சென்றுகொண்டிருந்தான் வடிவேலு. அவனது குடும்பம் வாழ வழி தெரியாமல் வறுமையில்  சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தது.  வடிவேலுவின் அப்பா நல்ல மனிதர். அவர்களது குடும்ப நிலையைக் கண்டு ஊரில் இருந்தவர்கள் பரிதாபப்பட்டார்களே தவிர, ஒருவரும் கைகொடுத்து தூக்கிவிட முன்வரவில்லை.

ஆனால்,  பக்கத்து நகரத்தில் வசித்து வந்த  அவனின் அத்தை மகள் மீனாட்சிக்கு,  வடிவேலுவின் குடும்ப நிலையைப் பார்த்து மனது கேட்கவில்லை.  அவன் குடும்பத்திற்கு ஏதாவது உதவி செய்து அவன் நிலையை மாற்ற வேண்டும் என நினைத்தாள். “மீனைக் பிடித்துத் தருவதை விட, மீன் பிடிக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதே நிரந்தர உதவி” என்பதை உணர்ந்த மீனாட்சி, வடிவேலுவுக்கு ஒரு தொழிலை பழக்கத் தீர்மானித்தாள்.

தான் வசித்த  நகரத்தில்  இருந்த சிறந்த ஒரு கைவினைப் தொழில் பயிற்சி கூடத்தில்  பயிற்சியைப் பெற ஏற்பாடு செய்தாள்.  ​பயிற்சி மையம் நகரத்தில் இருந்ததால், வடிவேலு மீனாட்சியின் வீட்டிலேயே தங்கிப் படிக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. மீனாட்சி எப்படியோ அவர்கள் குடும்பம் முன்னேறினால் சரி என நினைத்து வீட்டில் தங்க ஓப்புதல் கொடுத்தாள். தனது கணவரையும் சம்மதிக்க வைத்தாள்.

மாதக்கணக்கில் தங்கியிருந்தபோது, மீனாட்சி  அவனுக்கு உணவும் பிற வசதிகளும் தந்து ஆதரித்தார். ​நாட்கள் செல்லச் செல்ல, ஒரே கூரையின் கீழ் வாழும்போது இயல்பாக ஏற்படும் சிறு சிறு முரண்பாடுகள் எட்டிப் பார்த்தன. வீட்டின் அன்றாட வேலைகள், கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் பொறுப்புகள் சார்ந்த சிறு சங்கடங்களை மீனாட்சி சுட்டிக்காட்ட வேண்டியதாயிற்று.

 விருந்தினராக வந்த இடத்தில், வீட்டின் வேலைகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் மீனாட்சி சுட்டிக்காட்டியது வடிவேலுவின் மனதிற்குள் சிறு கசப்பை உருவாக்கியது.

காலம் உருண்டோடியது. மீனாட்சி அளித்த பயிற்சியின் பலனால் வடிவேலு சொந்தமாக தொழில் தொடங்கி, குறுகிய காலத்திலேயே பெரும் பொருளாதார முன்னேற்றம் அடைந்தான். வறுமை ஒழிந்து, ஊரிலேயே  நல்ல வசதி படைத்த குடும்பமாய்  வடிவேலுவின் குடும்பம் மாறியது.

ஆனால், வடிவேலு  தன்  உறவுகளிடம் மீனாட்சியைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவர் செய்த பெரிய உதவியையோ, தங்கள் வாழ்க்கை மாறிய கதையோ சொல்லவில்லை. மாறாக, “அவள்  வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது என்னை சரியாக உபசரிக்கவில்லை, கண்டிப்பு காட்டினார், எங்களைச்  சாதாரணமாக  அவளும் அவள் கணவனும் நடத்தினார்கள்” என்று குறைகளை மட்டுமே அடுக்கினார்கள்.

வேடிக்கை என்னவென்றால், வடிவேலு வறுமையில் வாடியபோது எட்டிப் பார்க்காத ஊர் மக்கள், இப்போது வடிவேலுவின் பேச்சுக்கு தலையாட்டி மீனாட்சியைக் தவறாகப் பேசத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் மீனாட்சி எப்படியாவது தனது   அத்தை மகன் குடும்பம் நல்ல நிலமைக்கு வந்து விட வேண்டும் என மனதார ஆசைப்பட்டாள்.  ஆனால்  உதவி செய்யாதவர்கள் ‘நல்லவர்கள்’ போலவும், சுயநலமின்றி வீட்டின் கதவைத் திறந்து உதவி செய்த மீனாட்சி ‘கெட்டவள் ‘ போலவும் தற்போது சித்தரிக்கப்பட்டாள்.

இதையறிந்த மீனாட்சி மனவேதனையுடன் தன் கணவரிடம் புலம்பினாள்: “தேடிச் சென்று உதவி செய்ததற்கு எனக்குக் கிடைத்த பரிசு இதுதானா? அன்றே நான் மற்றவர்களைப் போல அமைதியாக இருந்திருந்தால், இன்றைக்கு ஊர் கண்ணில் நான் கெட்டவளாக மாறியிருக்க மாட்டேனே?”

அதற்கு அவளது கணவர் மென்மையாகப் புன்னகைத்துச் சொன்னார்: “மீனாட்சி, நீ செய்தது சாதாரண உதவியல்ல; ஒரு குடும்பத்தின் தலையெழுத்தையே மாற்றிய சமூக நீதி.  நீ நல்லதே நினைத்து உதவி செய்தாய்.  ஆனால் உதவி பெற்று உயர்ந்தவர்கள் நன்றியை மறக்கலாம், குறைகளை மட்டுமே பெருக்கிப் பேசலாம். ஆனால், உதவி செய்யாமல் வேடிக்கை பார்த்த மனிதர்களை விட, ஒரு குடும்பத்தை வறுமையிலிருந்து மீட்டுத் தந்த உன் கரங்கள் என்றுமே உயர்ந்தவை. நீ விதைத்த நன்மையின் வெளிச்சம் என்றும் குறையாது. நீ செய்த நன்மையின் பலன் நிச்சயம் உனக்கு கிடைக்கும்” எனத்  திடமாக கூறினார்.

மீனாட்சிக்கு  ஏதோ ஒரு உண்மை புரிந்தது. மனிதர்களின் சுயரூபம் குறைகாணும்; ஆனால் நாம் செய்யும் நன்மையின்  பலன்   என்றுமே மாறாது என்ற தெளிவான  மனநிறையோடு ,  தன் பாதையில் நிமிர்ந்து நடந்தாள்.