அவளின் குரல்

அதிகாலை நான்கு மணி.

வீட்டில் எல்லோரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார்கள். ஆனால் கவிதாவின் நாள் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது.

சமையலறையின் மங்கலான விளக்கொளியில் அவள் மட்டும் நின்றுக்கொண்டிருந்தாள். காலை உணவு, மதிய உணவு, குழந்தைகளின் டிபன், மாமனார்-மாமியாரின் மருந்து நேரம், வீட்டின் சுத்தம், துணி துவைத்தல்…

ஒவ்வொரு நாளும் அவள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தாள்.

அதற்குப் பிறகு அலுவலகம்.

அலுவலகத்தில் எட்டு மணி நேர வேலை. அங்கும் பொறுப்புகள். அங்கும் இலக்குகள். அங்கும் சிரித்த முகம்.

மாலை வீட்டிற்கு வந்ததும் மீண்டும் அதே சுழற்சி.

இரவு பத்து மணிக்கு எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடித்த பிறகுதான் அவள் அமர்ந்து சாப்பிடுவாள்.

பல நேரங்களில் சாப்பிடும்போதே கண்கள் களைப்பில் மூடிக்கொள்ளும்.

அவளுக்கு தேவையானது வேலைக்காரி அல்ல.

அவளுக்கு தேவையானது பணம் அல்ல.

ஒரு “நீ ஓய்வெடு, நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்ற வார்த்தை மட்டுமே.

அதை அவள் பலமுறை கேட்டாள்.

“அம்மா, பாத்திரங்களை மட்டும் கொஞ்சம் உதவி செய்ய முடியுமா?”

“அப்பா, குழந்தைகளை அரை மணி நேரம் பார்த்துக்கொள்ள முடியுமா?”

“என்னங்க, இன்று ரொம்ப களைப்பா இருக்கு… கொஞ்சம் உதவி பண்ணுங்களேன்…”

ஒருமுறை அல்ல.

இருமுறை அல்ல.

எண்ணிக்கையே இல்லாத அளவுக்கு கேட்டாள்.

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் பதில் ஒன்றுதான்.

“பெண்கள் வீட்டைப் பார்த்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.”

“நாங்களும் இப்படித்தான் வாழ்ந்தோம்.”

“எப்போதும் குறை சொல்லிக்கொண்டே இருக்காதே.”

“உனக்கு என்ன கஷ்டம்? எல்லாமே இருக்கிறதே!”

அவள் சொல்ல வந்த வலியை யாரும் கேட்கவில்லை.

ஆனால் அவளிடமிருந்து அனைவரும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

ஒருநாள் காலை.

குழந்தை அழுதுகொண்டிருந்தது.

மாமியார் காபிக்காகக் கூப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

மாமனார் செய்தித்தாளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

கணவர் அலுவலகத்திற்கு சட்டையை இஸ்திரி செய்யச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த நொடி…

ஏதோ ஒன்று அவளுக்குள் உடைந்தது.

பல வருடங்களாக அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீரும் கோபமும் வெடித்தது.

“என்னால முடியல!

நானும் ஒரு மனிதர்தான்!

எனக்கும் உடம்பு வலிக்கும்!

எனக்கும் ஓய்வு வேணும்!

இந்த வீட்டில் எல்லாருக்கும் தேவைகள் இருக்கு…

ஆனா எனக்கு மட்டும் தேவைகளே இல்லையா?

நான் எத்தனை தடவை உதவி கேட்டேன்?

ஒருத்தராவது கேட்டீங்களா?

ஒருத்தராவது புரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணீங்களா?”

என்று கதறினாள்.

அந்த வீட்டில் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

ஆனால் அந்த அமைதி கூட அவளுக்கு ஆறுதலாக இருக்கவில்லை.

ஏனெனில் அடுத்த நொடியே குற்றச்சாட்டுகள் தொடங்கிவிட்டன.

“பெரியவர்களிடம் இப்படித்தான் பேசுவாயா?”

“வேலைக்கு போறதால திமிர் வந்துடுச்சு.”

“குடும்பத்தை மதிக்கத் தெரியல.”

“நல்ல பழக்கவழக்கமே இல்லை.”

அவள் சுமந்த வருடக்கணக்கான சோர்வு யாருடைய கண்களிலும் தெரியவில்லை.

ஆனால் அவள் குரல் உயர்ந்த அந்த ஒரு நொடி மட்டும் எல்லோருக்கும் தெரிந்தது.

அன்று இரவு வழக்கம்போல எல்லோரும் நிம்மதியாகத் தூங்கினர்.

கவிதாவும் படுத்தாள்.

ஆனால் அவளது மனம் மட்டும் இன்னும் அழுதுகொண்டே இருந்தது.

அவள் நினைத்தாள்…

“இந்த வீட்டில் நான் செய்யும் வேலைகள் எல்லாம் தெரிகிறது…

ஆனால் நான் சோர்வடைவது மட்டும் ஏன் யாருக்கும் தெரியவில்லை?”

அவளது கண்ணீருக்கு பதில் சொல்ல யாரும் இல்லை.

அவளது கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல யாரும் இல்லை.

அவளது வலியைப் புரிந்துகொள்ள யாரும் இல்லை.

இது கவிதாவின் கதை மட்டுமல்ல.

வீட்டையும், வேலையையும், உறவுகளையும் சுமந்துகொண்டு, தங்களுடைய உணர்வுகளை கடைசி இடத்தில் வைத்திருக்கும் எண்ணற்ற பெண்களின் கதை.

அவர்கள் உடைந்து அழும் வரை அவர்களின் சோர்வு யாருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் குரல் உயர்த்திய பிறகுதான், அவர்கள் செய்த தியாகங்கள் மறக்கப்பட்டு, அவர்களின் குணமே கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது.

இதுதான் இன்றும் பல பெண்களின் அன்றாட நிலை.