வேந்தர்க்கு வேண்டும் குணம்

பகல்வெல்லும் கூகையைக் காக்கை இகல்வெல்லும்
வேந்தர்க்கு வேண்டும் பொழுது! – குறள்.

(குறள்- கதைப்பாடல்)

வேந்தர்க்கு அழகு!

கிளைகள் பரப்பி நின்றதோர்
வளைந்த வாகை மரத்தின்மேல்
கிறங்க வைக்கப் பாடிடும்
குயிலு மொன்று இருந்ததாம்!

குயிலின் இனிய குரலிலும்
கொழுத்த உடலின் செழிப்பிலும்
உண்ண விரும்பி நரியொன்று
ஓடி அருகில் வந்தது!

குயிலைப் பார்த்து நரியது
“இனிய உந்தன் குரலினால்
இசையால் உலகைக் கவர்கிறாய்
என்று சொல்லி வஞ்சமாய்….

பாடு வோர்கள் என்றுமே
மூடிக் கொண்டு கண்கள்
பாடு வது போலநீ…

பாடு மூடிக் கண்களை!
என்று சொல்லக் குயிலது…
நாடும் நரியின் எண்ணத்தை
நன்கு தெரிந்து கொண்டது!

என்னைத் தின்னும் முன்னர்நீ
எல்லாம் வல்ல இறைவனை
கண்ணை மூடிக் கும்பிட்டு
கடவுளைத் துதித்துக் கொள்ளென

நம்பி யந்த நரியுமே
கண்ணை மூடிக் கடவுளை
வந்த னையும் செய்கையில்
அந்தக் குயிலும் மறைந்தது!