மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 4 | பாகம் – 5 | பாகம் – 6

பாகம் 5: அந்திமப் போர்

சுரங்கப்பாதை பயங்கரமாக அதிர, ஆதித்யாவின் தந்தை இருந்த கண்ணாடிப் பெட்டி விரிசலடையத் தொடங்கியது. அந்தத் திரவத்துக்குள் இருந்த அவர் உடல் மெல்ல உருமாறி, ஒரு கருப்பு நிழல் போல வெளியேறியது.

“மாறன், ஓடு! இது மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்டது!” என்று ஆதித்யா கத்தினார். ஆனால் மாறன் அசைவற்று நின்றான். அவன் கண்கள் வெண்மையாக மாறியிருந்தன. அவன் வாயிலிருந்து அதே கரகரப்பான குரல் கேட்டது: “ஆதித்யா… கிருஷ்ண வித்தையின் இறுதி அத்தியாயம் உன் ரத்தத்தால் மட்டுமே எழுதப்படும்!”

ஆதித்யாவுக்குப் புரிந்தது. மாயா இப்போது மாறனின் உடலுக்குள் புகுந்துவிட்டாள்.

அவிழும் முடிச்சுகள்: குடும்ப ரகசியம்

ஆதித்யா தன் கழுத்தில் இருந்த சங்கிலியை ஓங்கி இழுத்தார். அது அறுபட்டு அவர் கையில் விழுந்தபோது, அதன் உள்ளே ஒரு சிறிய சுருள் ஓலை இருப்பதை அவர் கண்டார். அதில் அவர் பாட்டனார் எழுதிய வரிகள் இருந்தன:

“நமசிவாய என்பது படைப்பின் மந்திரம். ஆனால் அதைத் தலைகீழாக மாற்றி, ‘க்ரி – ஷ் – ண’ (க்ருஷ்ண – இருள்) என்ற எழுத்துக்களைச் சேர்த்தால், அது காலத்தை அழிக்கும் ‘மகாசூன்ய’ மந்திரமாகும். என் மகன் (ஆதித்யாவின் தந்தை) இந்தச் சக்கரத்தைக் காக்கத் தன்னைத்தானே பலிகொடுத்துக் கொண்டான். அவனது உடல் அழியாது, ஆனால் அவன் ஆத்மா இந்தச் சக்கரத்திற்கு அடிமை.”

ஆதித்யா அதிர்ந்தார். தன் தந்தை வில்லன் அல்ல, இந்த உலகைக் காக்கத் தன்னை ஒரு ‘உயிருள்ள பூட்டாக’ மாற்றிக்கொண்ட தியாகி! விசுவநாதன் அந்தப் பூட்டைத் திறக்க முயன்றிருக்கிறான்.

அந்த மர்மப் பெண் யார்?

“மாயா! நீ என் குலக் காவல் இல்லை… நீ இந்தச் சக்கரத்தைச் சுழற்றத் துடிக்கும் ஒரு தாகம்!” ஆதித்யா கத்தினார்.

மாறனின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட மாயா, இப்போது அந்தச் சுழலும் வெண்கலச் சக்கரத்தின் மேல் அமர்ந்தாள். “உன் தந்தை ஒரு பலிபீடம் என்றால், நீ அதன் சாவி ஆதித்யா! அந்தத் தங்கச் சங்கிலியில் இருப்பது வெறும் உலோகம் அல்ல, அது ‘தங்கச் சிடார்’-ன் ஒரு பகுதி! சிதம்பரம் கோவிலில் காணாமல் போன அந்தத் தடியின் நுனிப்பகுதி உன் சங்கிலிதான்!”

சட்டென அந்தச் சக்கரத்தின் நடுவில் ஒரு துளை உருவானது. ஆதித்யாவின் கையில் இருந்த சங்கிலி காந்தம் போல அந்தத் துளையை நோக்கி இழுக்கப்பட்டது.

இறுதி எழுத்து: ‘ண’

ஆதித்யாவின் தந்தை திரவ நிலையிலிருந்து முழுமையாக வெளிப்பட்டு, ஒரு இயந்திரம் போல ஆதித்யாவைத் தாக்க வந்தார். அவர் உள்ளங்கையில் ‘ண’ என்ற கடைசி எழுத்து ரத்தத்தில் ஜொலித்தது.

‘க்ரி – ஷ் – ண’ – மந்திரம் முழுமையடைந்தது!

தரை பிளக்க, சுரங்கத்தின் அடியில் இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான கருப்பு ஓட்டை (Vortex) உருவானது. அது சிதம்பரத்தையே விழுங்கத் தயாரானது. ஆதித்யாவுக்கு இப்போது ஒரே வழிதான் தெரிந்தது.

“அப்பா… என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்!”

ஆதித்யா தன் கையில் இருந்த சங்கிலியைச் சக்கரத்தில் சொருகாமல், தனது இதயத்தின் மீது வைத்து அழுத்தி, சக்கரத்தின் மையத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தார். ‘நமசிவாய’ என்ற ஐந்தெழுத்தையும், ‘கிருஷ்ண’ என்ற மூன்றெழுத்தையும் இணைக்க ஒரு பாலம் தேவை. அது ஆதித்யாவின் உயிர் மட்டுமே!

மகாசூன்யத்தின் முடிவு?

ஒரு பெரும் வெடிப்பு! நீல நிற ஒளியும் கருப்பு நிறப் புகையும் மோதிக் கொண்டன. மாயாவின் உருவம் அலறியபடி சிதறியது.

சிறிது நேரத்தில் அமைதி திரும்பியது.

சுரங்கப்பாதை மறைந்து, ஆதித்யா சிதம்பரம் கோவிலின் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின் அடியில் மயக்க நிலையில் கிடந்தார். அவர் அருகில் மாறன் சுயநினைவின்றி இருந்தான்.

ஆதித்யா மெல்லக் கண்களைத் திறந்தார். அவர் கழுத்தில் இருந்த சங்கிலி காணாமல் போயிருந்தது. அவர் தந்தை இருந்த அடையாளமே இல்லை. ஆனால், அவர் கையில் ஒரு பழைய மோதிரம் மட்டும் இருந்தது. அது அவர் தந்தையினுடையது.

“எல்லாம் முடிந்துவிட்டதா?” மாறன் மெல்லக் கேட்டான்.

ஆதித்யா எழுந்து நின்றார். அவர் உடலில் ஒரு விசித்திரமான ஆற்றல் பாய்வதை உணர்ந்தார். அவர் ஒரு தூணில் கை வைத்தபோது, அந்தத்

தூணில் இருந்த பழைய எழுத்துக்கள் மறைந்து, ஆதித்யாவின் பெயர் அங்கே தானாகவே செதுக்கப்பட்டது.

அப்போது ஒரு அசரீரி கேட்டது: “சக்கரம் நிற்பதில்லை ஆதித்யா… அது திசை மாறுகிறது. நீ இப்போது காவலாளி அல்ல, நீயே அந்தச் சக்கரம்!”

ஆதித்யா கோவிலை விட்டு வெளியே வரும்போது, வானில் சூரியன் உதித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவர் நிழல் மட்டும் தரையில் விழவில்லை. அவருக்குப் பின்னால் ஒரு நீண்ட ஜடை கொண்ட நிழல் மெல்லத் தொடர்ந்தது.

நமசிவாய

மகாசூன்யச் சுழல் – ஐந்தாம் பாகம் நிறைவுற்றது.

அடுத்த பாகத்தில்

நிழல் இல்லாத மனிதனாக ஆதித்யா எப்படி வாழப்போகிறார்? அந்த மோதிரத்தின் ரகசியம் என்ன?

உலகெங்கும் பரவியுள்ள இது போன்ற ஐந்து சக்கரங்களைத் தேடி ஆதித்யாவின் பயணம் தொடருமா?

மர்மம் இன்னும் தொடரும்…