நினைவு மழை

கிணத்துக்கடவு பேருந்து நிறுத்தம். மாலை 5.30. வானம் கருங்கூளமாய் இருளத் தொடங்கியது. முதல் தாரை மழை பூமியைத் தொடும் முன்பே, அந்த மண்ணின் வாசனை ராமநாதனின் மூக்கைத் துளைத்தது. அறுபத்தைந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு அவன் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பியிருந்தான்.

கையில் ஒரு பழைய, மஞ்சள் படர்ந்த புத்தகம். அதன் பக்கங்களுக்கு இடையில் ஒரு உலர்ந்த மல்லிப் பூ. இன்று காலையில் சென்னையில் அவனுக்கு ஒரு கடிதம் வந்திருந்தது. அதில் இருந்தது ஒரு சின்னஞ்சிறு ஓவியம் – அது அவள் வரைந்தது. கடிதத்தின் கடைசி வரி: “வா, இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருக்கு.”

மழை வேகமெடுத்தது. பேருந்து நிறுத்தத்தின் ஓலைக்கூரை சிலிர்த்து ஆடியது. ராமநாதன் சுவரில் சாய்ந்து நின்று, எதிரே இருந்த பழைய கோயில் தெப்பக்குளத்தைப் பார்த்தான். அங்கேதான் அந்த நிகழ்வு நடந்தது.

அறுபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்…

“ராமா! இந்தப் புத்தகத்தைப் படிச்சிட்டு வா. அப்புறம் எனக்குச் சொல்லணும்” – என்று சொல்லி, மல்லிகா ஒரு புத்தகத்தை நீட்டினாள். அப்போது கோடை மழை திடீரென்று பொழிந்தது. இருவரும் அருகில் இருந்த பனைமரத்தின் கீழ் ஒதுங்கினார்கள். அந்த புத்தகத்தில் ஒரு மல்லிப் பூவைப் பத்திரமாக வைத்து, “இது நம்ம நினைவு” என்றாள்.

அன்று இரவு ராமநாதனின் அப்பா, “நாகர்கோவிலில் வேலை கிடைச்சிருக்கு. நாளைக்குப் புறப்படு” என்று சொல்ல, அவனால் மல்லிகாவிடம் சொல்ல முடியவில்லை. அடுத்த நாள் காலை மழையிலேயே அவன் ஊரை விட்டுப் புறப்பட்டுப் போய்விட்டான். மல்லிகாவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி வைத்திருந்தான் – “திரும்பி வரும் வரை எனக்காகக் காத்திரு” என்று.

ஆனால் அந்தக் கடிதம் அவளுக்கு எட்டவில்லை. அவனுடைய தம்பி, “அவன் வேறு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டான்” என்று பொய் சொல்லி, கடிதத்தைக் கிழித்து விட்டுவிட்டான்.

இன்று…

“தாத்தா…” ஒரு இனிய குரல் கேட்டது.

ராமநாதன் திரும்பிப் பார்த்தான். சுமார் இருபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண், கையில் கருப்புக் குடையுடன் நின்றாள். அவளது முகம் – அதே கூந்தல், அதே கண்கள், அதே புன்னகை. அவன் நெஞ்சு படபடத்தது.

“நீ… நீ யார்?” என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டான்.

“நான் தாரிணி. மல்லிகாவின் பேத்தி. என் பாட்டி உங்களைப் பற்றி நிறையச் சொல்லியிருக்காங்க. இந்த மழையில உங்களுக்கு ஒரு குடை கொண்டு வரச் சொல்லி, கடிதம் எழுதச் சொன்னாங்க” என்றாள்.

ராமநாதனின் கண்கள் கலங்கின. “உன் பாட்டி… இன்னும்…?”

“இன்னும் இருக்காங்க, தாத்தா. வீட்டுக்கு வாங்க. உங்களுக்காகவே காத்துக்கிட்டு, இன்னிக்கு காலையிலதான் என்னை கடிதத்தோட அனுப்பினாங்க. இவ்வளவு நாளும் நீங்க திரும்பி வருவீங்கன்னு நம்பினாங்க. உங்க கடிதம் கிழிச்சுப் போட்டதை அவங்க தெரிஞ்சுக்கிட்டாங்க. உங்க தம்பி சமீபத்தில் உண்மையைச் சொல்லிட்டுப் போனார்” என்று தாரிணி சொல்ல, மழை மெல்ல தணிந்தது.

ராமநாதன் அந்தப் பழைய புத்தகத்தைத் திறந்தான். உள்ளே இருந்த உலர்ந்த மல்லிப் பூவை எடுத்து, கையில் வைத்துக்கொண்டான். அப்போது வானத்தில் ஒரு துளி மழை பூவின் மீது விழுந்தது – அது உயிர் பெற்றது போல் மணம் வீசியது.

“நான் நம்பவே இல்லை… அவ இன்னும் எனக்காகக் காத்திருப்பாள்னு” என்றான்.

“காதல் மழைக்கு ஈரம் இல்லை, தாத்தா. அது மனசுக்குள்ளேயே குளிர்ச்சியா இருக்கும். இப்போ வாங்க, உங்க இரண்டு பேரின் கதையையும் இந்த மழை முடிச்சுப் போடப் போகுது” என்று சிரித்தபடி குடையை அவனுக்கு மேல் பிடித்தாள் தாரிணி.

ராமநாதன் மழையில் நடந்தான். அதோ தூரத்தில், வீட்டு வாசலில் ஒரு முதியவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். கையில் ஒரு குவளை மல்லிப் பூ. அவள் கண்களில் மழை இல்லை; மகிழ்ச்சியின் பனி மட்டுமே.

அந்த மழைத்துளிகள் அவனது அறுபத்தைந்து வருடக் கனத்தைக் கரைத்து, அவனை ஒரு பதினெட்டு வயது இளைஞனாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தது.