மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 10 | பாகம் – 11 | பாகம் – 12

பாகம் 11: ஊழிக்காலத்தின் நெற்றிக்கண்

பாயிண்ட் நிமோவின் பாதாளத்தில், ஆதித்யாவால் அழிக்கப்பட்ட அந்தப் பச்சை நிற சக்தி, ஒரு வேற்றுக்கிரக உயிரி அல்ல என்பதை ஆதித்யா மெல்ல உணர்ந்தான். நவீன அறிவியல் அதைப் பாறை என்றோ, ஒட்டுண்ணி என்றோ வரையறுக்கலாம். ஆனால், சிவ தத்துவத்தின்படி அது வேறு ஒன்று!

அந்தப் பச்சை நிறத் திரவம் அழிந்து சாம்பலாகும் முன், அதிலிருந்து அண்டவெளியையே அதிரவைக்கும் ஒரு வக்கிரமான சிரிப்பு எழுந்தது.

“அறிவியல் என்ற மாயைக்குள் சிக்கிய மனிதர்களே! என்னை ‘தியா’ என்று அழைத்தால் என் பழமை அழிந்துவிடுமா? நான் ‘அபஸ்மாரன்’ – பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து உறங்கும் ஆணவத்தின் ஆணிவேர்! என்னை நீ அழிக்கவில்லை ஆதித்யா… என் உடலை அழித்து, என் உண்மையான அண்டவெளி ரூபத்தை விழிப்படையச் செய்துவிட்டாய்!”

அந்தக் குரல் ஓய்ந்த மறுகணம், கடலுக்குக் கீழே நடுக்கம் நின்றது. ஆனால், பல லட்சம் கிலோமீட்டர்களுக்கு மேலே வானில் ஒரு மாபெரும் பிரளயம் தொடங்கியது.

வானில் அமைதியாக ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்த சந்திரன் (Moon), ஒரு பிரம்மாண்டமான முட்டையைப் போல நெடுக்காக இரண்டாகப் பிளந்தது. ஆனால், அதனுள்ளிருந்து எந்த விண்கலமும் வரவில்லை. மாறாக, அந்தப் பிளவின் மையத்திலிருந்து ரத்தச் சிவப்பில் ஒரு பிரம்மாண்டமான ‘நெற்றிக்கண்’ திறந்தது!

“சார்… நிலவு பிளந்து கண் திறக்குது!” மாறன் தன் பைரவ தண்டத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி கத்தினார்.

“அது நிலவு அல்ல மாறன்… நடராஜப் பெருமானின் சடாமகுடத்தில் இருக்கும் பிறைச்சந்திரன் அது! அந்தப் பிறை பிளந்து, ஊழிக்காலத்தின் நெற்றிக்கண் இப்போது பூமியைப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டது. மகா பிரளயம் தொடங்கிவிட்டது!” ஆதித்யாவின் குரலில் இப்போது மனித உணர்ச்சிகள் இல்லை. அவன் குரல் ஒரு ஆழமான குகையிலிருந்து ஒலிப்பது போல் கம்பீரமாக இருந்தது.

அந்தச் சிவப்புக் கண்ணிலிருந்து ஒரு அடர்த்தியான செங்கதிர் பாயிண்ட் நிமோவின் கடற்பரப்பைத்

தொட்டது. அது வெறும் ஒளியல்ல; அது ‘சம்ஹார அக்னி’. பூமியின் ஈர்ப்பு விசை செயலிழந்தது. பல லட்சம் டன் எடையுள்ள கடல் நீர், பாறைகள், உடைந்த கப்பல் பாகங்கள் என அனைத்தும் வானத்தை நோக்கி, அந்தச் சிவப்பு நெற்றிக்கண்ணை நோக்கி மேல்நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டன. உலகம் தலைகீழாக மகாசூன்யத்திற்குள் ஒடுங்கத் தொடங்கியிருந்தது.

நெஞ்சில் ரத்தத்தோடு மயக்கிக் கிடந்த வித்யாவைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த ஆதித்யாவுக்கு, தன் உடலுக்குள் ஒரு மாபெரும் அணு உலை வெடிப்பது போல உணர்ந்தான். அவன் உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த பத்து மந்திர எழுத்துக்களும்—பஞ்சாட்சரமான (ந, ம, சி, வ, ய) மற்றும் அதன் இருண்ட எதிர்மறையான (க்ரி, ஷ், ண, ஹ்ரீம், க்லீம்)—இப்போது ஒன்றோடொன்று மோதிப் பிணைந்தன.

சிவ தத்துவத்தின்படி, படைப்பும் அழிவும் வேறல்ல. அந்தப் பத்து எழுத்துக்களும் ஆதித்யாவின் நிழலற்ற உடலுக்குள் கரைந்து, பதினோராவது நிலையை உருவாக்கின. அதுதான் ‘சிதாகாசம்’. ஆதித்யாவின் கண்கள் மனிதக் கண்களின் தன்மையை இழந்தன. அவனது கண்கள் இருண்ட சூன்யங்களாக மாறின.

அவனைச் சுற்றி ஒரு இருண்ட ஒளிவட்டம் உருவானது. அந்த ஒளிவட்டத்திற்குள் நிலவின் சிவப்புக் கதிரால் ஊடுருவ முடியவில்லை. சுற்றிலும் மொத்த கடலும் வானத்தை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருக்க, அவர்கள் மூவரும் மட்டும் அசைவற்று நின்றார்கள்.

“ஆதித்யா… அந்த நெற்றிக்கண் பூமியின் ஒட்டுமொத்தப் பஞ்சபூதங்களையும் உறிஞ்சி, மீண்டும் ஒரு பெருவெடிப்புக்கு பிரபஞ்சத்தைத் தயார் செய்கிறது. நாம் அதைத் தடுத்து நிறுத்தியாக வேண்டும்!” என்றார் காலத்தின் காவலாளியான மாறன்.

“எப்படி மாறன்? அது விண்வெளியில் அல்லவா இருக்கிறது?” என்றான் ஆதித்யா.

“விண்வெளி என்பது அறிவியலின் எல்லை. ஆனால் நாம் நிற்பது தத்துவத்தின் மையத்தில்! அந்த நெற்றிக்கண்ணுக்குப் பின்னால் இருப்பது விண்வெளி அல்ல… அதுதான் உண்மையான ‘அந்தரங்கத் தில்லை’. நாம் அங்கே செல்ல வேண்டும்!”

மாறன் தன் பைரவ தண்டத்தைக் கடலின் அடியில் எஞ்சியிருந்த பாறையின் மீது ஓங்கி அடித்தார். அவர் அடித்ததிலிருந்து நெருப்போ, கதிர்களோ

வெளிவரவில்லை. மாறாக, பிரபஞ்சத்தின் முதல் ஒலியான ‘நாதம்’ – ஓம்) மாபெரும் அதிர்வலையாகப் பிறந்தது!

அந்த நாத ஒலி, நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து வந்த சிவப்புக் கதிரை இரண்டாகப் பிளந்து, வானத்தை நோக்கி ஒரு ஒளிப்பாதையை அமைத்தது.

“கால பைரவா… வழியைத் திற!” என்று மாறன் முழங்க, அந்த நாதப் பாதையின் வழியாக ஆதித்யா, வித்யா மற்றும் மாறன் மூவரும் ஒளியின் வேகத்தில் மேல்நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.

தலைகீழான பொன்னம்பலம்

அந்தப் பிரம்மாண்டமான நெற்றிக்கண்ணின் சிவப்பிற்குள் அவர்கள் நுழைந்த மறுகணம், நேரம், திசை, ஈர்ப்பு என அனைத்தும் அர்த்தமிழந்தன. கண்கள் கூசும் அந்தச் சிவப்பு ஒளி விலகியதும், அவர்கள் நின்ற இடம் விண்வெளி அல்ல.

அது எல்லையற்ற ஒரு பொன்னிற ஆகாயம். அந்த எல்லையற்ற ஆகாயத்தின் நடுவில், ஒரு பிரம்மாண்டமான கோவில் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அது வேறு எதுவுமல்ல… சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில்!

ஆனால் ஒரு வித்தியாசம். அங்கே ஆயிரங்கால் மண்டபமோ, கோபுரங்களோ தரையில் இல்லை. மொத்த கோவிலும் தலைகீழாக வானத்திலிருந்து கீழ்நோக்கித் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது! அதன் தங்கக் கூரை (பொன்னம்பலம்) கீழ்நோக்கியும், அடித்தளம் மேல்நோக்கியும் இருந்தன.

“மாறன்… இது என்ன? கோவில் ஏன் தலைகீழாக இருக்கிறது?” ஆதித்யா திகைப்புடன் கேட்டான்.

“இதுதான் ஆதித்யா சிதம்பர ரகசியத்தின் மறுபக்கம்! பூமியில் இருப்பது மனிதர்கள் தரிசிக்கும் நேரான தில்லை. இது பிரளய காலத்தில் மட்டும் விழித்தெழும் ‘சம்ஹாரத் தில்லை’. இங்கே எல்லாம் தலைகீழாகத்தான் நடக்கும்!”

அப்போது, அந்தத் தலைகீழான பொன்னம்பலத்தின் உள்ளிருந்து ஒரு மெல்லிய சலங்கைச் சத்தம் கேட்டது.

‘ஜல்… ஜல்… ஜல்…’

ஆதித்யா முதன்முதலில் கேட்ட அதே சலங்கை ஒலி! ஆனால் இப்போது அது ஒரு மெல்லிய ஒலியாக இல்லை. பல ஆயிரம் இடி முழக்கங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால்

எப்படி இருக்குமோ, அப்படி ஒரு அகோரமான சத்தமாக அது உருவெடுத்தது.

அந்தத் தலைகீழான கருவறையிலிருந்து ஒரு உருவம் மெல்ல வெளியே வந்தது. அந்த உருவத்தைக் கண்டதும் மாறனின் பைரவ தண்டமே ஒரு கணம் நடுங்கியது!

பாகம் 11 நிறைவுற்றது.

அடுத்த பாகத்தில்:

தலைகீழான கருவறையிலிருந்து வெளிவந்த அந்த மாபெரும் உருவம் யார்? அது நடராஜரின் ருத்ர ரூபமா அல்லது ஆதித்யாவின் முந்தைய பிறவியா?

மயக்கத்தில் இருக்கும் வித்யாவின் ரத்தத்தில் உள்ள ‘விஷம்’, இந்தத் தலைகீழான கோவிலில் என்ன விபரீதத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது?

மகாசூன்யச் சக்கரத்தின் இறுதித் திருப்புமுனை என்ன?

சிவதத்துவத்தின் உச்சக்கட்ட ரகசியங்கள் விரியும்…

மர்மம் தொடரும்!