நீரோட்டி

காலை ஐந்து மணி.

செங்காட்டுப்பட்டி கிராமம் இன்னும் முழுமையாக விழித்திருக்கவில்லை.

இரவெங்கும் பெய்த மழை இப்போதுதான் நின்றிருந்தது. ஈரமான மண்வாசனை காற்றில் கலந்திருந்தது. வாய்க்காலில் ஓடிய நீர் நெல்வயலுக்குள் சலசலவென்று புகுந்தது. வரப்பின் மீது வெள்ளைக் கொக்குகள் அசையாமல் நின்றன.

“கொக்கரக்கோ…”

ஒரு சேவல் கூவியதும், அதற்குப் போட்டியாக மற்ற வீடுகளிலிருந்த சேவல்களும் குரல் கொடுத்தன.

தெருவின் கடைசியில் இருந்த தேநீர் கடையில் பழைய பிலிப்ஸ் வானொலி கரகரப்புடன் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

“இது அகில இந்திய வானொலி…”

அந்தக் குரல் மழைக்காற்றில் கரைந்து போனது.

அந்தக் கிராமத்தில் எல்லா வீடுகளுக்கும் மின்சாரம் இல்லை.

இரவு என்றால் மண்ணெண்ணெய் விளக்குதான்.

செய்தி என்றால் வானொலிதான்.

உண்மை என்றால்…

ஊர் சொல்வதுதான்.

வஞ்சி மெதுவாக வீட்டின் வாசலைத் திறந்தாள்.

முற்றத்தில் மழைநீர் சிறு குட்டைகளாகத் தேங்கியிருந்தது.

அவள் துடைப்பத்தை எடுத்து வாசலைப் பெருக்கினாள்.

பிறகு உள்ளே வந்து சுவரில் தொங்கியிருந்த காலண்டரைப் பார்த்தாள்.

அவளது கை தானாகவே மேலே சென்றது.

சட்…

ஒரு தாள் கிழிந்தது.

1 ஆகஸ்ட் 1973

அந்த எண்ணை பார்த்தவுடன் அவள் முகம் மாறியது.

ஒரு வாரத்திற்கு முன்…

இதே வாசலில்…

இதே நேரத்தில்…

மங்கையர்க்கரசி அமர்ந்திருந்தாள்.

“வஞ்சி…”

“என்னக்கா?”

“உன் பையனுக்கு இப்ப நாலு வயசுதானே?”

“ஆமா…”

மங்கையர்க்கரசி சுற்றிலும் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்தாள்.

பிறகு சத்தத்தைக் குறைத்தாள்.

“இந்த வருஷம் பிள்ளைகளை ஜாக்கிரதையா பார்த்துக்கோ.”

வஞ்சி சிரித்தாள்.

“எதுக்குக்கா?”

மங்கையர்க்கரசியின் முகத்தில் சிரிப்பு இல்லை.

“ஆவணி வந்துடுச்சுல…”

வஞ்சி புருவத்தைச் சுருக்கினாள்.

“அதுக்கென்ன?”

மங்கையர்க்கரசி இன்னும் அருகே வந்தாள்.

“இந்த மூணு மாதம்…

ஆவணி…

புரட்டாசி…

ஐப்பசி…

இந்த மாதங்கள்லதான் அந்த ஆவி வரும்.”

வஞ்சியின் சிரிப்பு மெதுவாக மறைந்தது.

“எந்த ஆவி?”

“நம்ம ஊர்க்காரங்க ‘நீரோட்டி’ன்னு சொல்வாங்களே…”

வஞ்சி அமைதியாகிப் போனாள்.

அந்தப் பெயரை அவள் சிறு வயதிலேயே கேட்டிருந்தாள்.

மழைக்காலம் வந்தாலே பெரியவர்கள் குழந்தைகளைப் பயமுறுத்த பயன்படுத்தும் பெயர்.

ஆனால்…

மங்கையர்க்கரசியின் முகத்தில் விளையாட்டுத்தனம் இல்லை.

“அது உண்மையாக்கா?”

“நான் பொய் சொல்றேன்னு நினைக்கிறியா?”

வஞ்சி தலையசைத்தாள்.

மங்கையர்க்கரசி தொடர்ந்து பேசினாள்.

“நீரு நிறைய இருக்குற இடத்துலதான் அது முதல்ல வரும்.”

“ஏரி…”

“வாய்க்கால்…”

“நெல் வயல்…”

“அதுக்கப்புறம்?”

வஞ்சியின் குரல் மெலிந்தது.

“சாயங்காலம் ஆனதும் அது கரையில நின்னு பிள்ளைகளைப் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கும்.”

வீட்டின் பின்புறம் இருந்த வேப்பமரத்தில் ஒரு காகம் திடீரெனக் கரைந்தது.

வஞ்சி தன்னையறியாமல் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“அது பிடிச்ச பிள்ளைக்கு முதல்ல…”

மங்கையர்க்கரசி தனது ஆள்காட்டி விரலால் தலையைத் தொட்டாள்.

“இங்கதான் வலி ஆரம்பிக்கும்.”

வஞ்சி தன்னுடைய தலையைத் தொட்டுக் கொண்டாள்.

“அப்புறம்?”

“வாந்தி…”

“கழுத்து இறுகும்…”

“கண்கள் மேலே சொருகும்…”

அவள் திடீரென்று பேசுவதை நிறுத்தினாள்.

“அக்கா…”

“அப்புறம் என்ன?”

மங்கையர்க்கரசி மெதுவாக மூச்சை விட்டாள்.

“அந்த ஆவி…

பிள்ளையோட மூளையை மெதுவா தின்ன ஆரம்பிக்கும்.”

வஞ்சியின் கைகள் நடுங்கின.

“மூளை முழுசும் தின்னிட்டா?”

“அப்புறம் அது வயிற்றுக்குள்ள இறங்கும்.”

“பதினைந்து நாளுக்கு மேல அந்தப் பிள்ளை உயிரோட இருக்காது.”

வாசலில் கட்டப்பட்டிருந்த மாடு திடீரென்று கத்தத் தொடங்கியது.

இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

“பார்த்தியா?”

என்று மங்கையர்க்கரசி கிசுகிசுத்தாள்.

“மிருகங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியும்…”

“எது?”

“அது வந்துடுச்சுன்னு…”

“அம்மா…”

ஒரு சிறிய குரல் கேட்டது.

வஞ்சி திடுக்கிட்டு நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பினாள்.

பாயின் மீது படுத்திருந்த கார்த்திக் கண்களைத் திறந்து அவளைப் பார்த்தான்.

“அம்மா… பசிக்குது…”

அவள் அவனைத் தூக்கி அணைத்துக் கொண்டாள்.

அவன் தலைமுடியை வருடியபடியே மனதிற்குள் ஒரே ஒரு வேண்டுதல்.

“எந்த ஆவியாயிருந்தாலும் சரி… என் பிள்ளையை மட்டும் நெருங்கக்கூடாது…”

அந்த நேரத்தில்…

வீட்டுக்கு வெளியே தெருவிலிருந்து ஒரு பெண்ணின் அலறல் கேட்டது.

“ஐயோ…!

என் பிள்ளை…!”

வஞ்சி உறைந்துபோனாள்.

மங்கையர்க்கரசி சொன்ன கதை…

இப்போதுதான் ஆரம்பித்தது.

அடுத்த நாள் காலை, செங்காட்டுப்பட்டி வழக்கம்போலவே விடிந்தது.

ஆனால்…

மனிதர்களின் முகங்களில் மட்டும் அந்த வழக்கமான அமைதி இல்லை.

காலைத் தேநீர் கடை முன் பத்து பேர் கூடியிருந்தார்கள்.

“ராத்திரி ராமசாமி பையனுக்கு திடீர்னு தலைவலி வந்திருச்சாம்.”

“அப்புறம்?”

“விடியற்காலையிலேயே வாந்தி…”

“அடடா…”

ஒருவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

“நேத்து மால ஏரிக்கரை பக்கம் விளையாடினானாமே…”

தேநீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த சுப்பிரமணியன் பேசாமல் நின்றான்.

அவன் கண்களில் பயம் தெரிந்தது.

மதியத்திற்குள் அந்தச் செய்தி ஊர் முழுவதும் பரவிவிட்டது.

“நீரோட்டி முதல் குழந்தையைத் தேர்ந்தெடுத்துடுச்சாம்…”

என்று பெண்கள் கிணற்றடியில் கிசுகிசுத்தனர்.

“அவன் தண்ணீர்ல தன் முகத்தைப் பார்த்துட்டிருந்தானாம்.”

“அதுதான் அது பிடிச்சிருக்கும்.”

ஒவ்வொரு வாயிலும் ஒவ்வொரு கதை.

ஒவ்வொரு கதையிலும் பயம் மட்டும் ஒன்றுதான்.

மாலை.

கார்த்திக் வீட்டின் வாசலில் நின்று வெளியே பார்த்தான்.

“அம்மா…”

“என்னடா?”

“முருகனும், செல்வமும் விளையாடப் போறாங்க.”

வஞ்சி திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை.

“நீ போகக்கூடாது.”

“ஏன்?”

“சொன்னதைக் கேளு.”

“ஒரு தடவையாவது…”

“இல்ல!”

அந்த ஒரு வார்த்தை வீட்டையே அமைதியாக்கியது.

கார்த்திக் மெதுவாக உள்ளே வந்தான்.

மூலையில் இருந்த மரப்பொம்மையை எடுத்துக் கொண்டு தனியாக விளையாட ஆரம்பித்தான்.

அவனைப் பார்த்த வஞ்சியின் மனம் உடைந்தது.

ஆனால்…

பயத்தைவிட பெரிய அன்பு இல்லை.

அன்றிரவு…

மழை மீண்டும் பெய்ய ஆரம்பித்தது.

காற்று வேப்பமரத்தை அசைத்தது.

கூரையின் மீது மழைத்துளிகள் வேகமாக விழுந்தன.

வஞ்சி உறங்க முடியவில்லை.

அவள் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து கார்த்திக் தூங்குகிறானா என்று பார்த்தாள்.

நெற்றியில் கை வைத்தாள்.

உடல் சூடாக இல்லையா என்று பார்த்தாள்.

அவன் மூச்சை எண்ணினாள்.

ஒவ்வொரு முறையும் நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள்.

மறுநாள்.

கிழக்குத் தெருவில் இருந்த ராமசாமியின் வீட்டிலிருந்து அழுகைச் சத்தம்.

ஊரே அங்கே ஓடியது.

குழந்தை கண்களைத் திறக்கவில்லை.

கழுத்து இறுகி இருந்தது.

வாயில் நுரை.

அவனை அவசரமாக மாட்டு வண்டியில் ஏற்றி நகர மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றார்கள்.

மாட்டு வண்டி புறப்பட்டுச் செல்லும் வரை…

யாரும் ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை.

“நான் சொன்னேன்ல…”

என்று மங்கையர்க்கரசி மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“முதல்ல தலைவலி…

அப்புறம் வாந்தி…

இப்ப பாரு…”

வஞ்சி பேச முடியவில்லை.

அவளது மனம் முழுவதும் அந்த வார்த்தைகளே சுற்றிக் கொண்டிருந்தன.

அதன்பிறகு…

ஒவ்வொரு மாலையும் கிராமம் மாறியது.

சூரியன் மறையும் முன்பே குழந்தைகள் வீட்டுக்குள்.

வாய்க்காலில் யாரும் துணி துவைக்கவில்லை.

ஏரிக்கரையில் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்கவில்லை.

வயல்களில் வேலை முடிந்தவுடன் ஆண்கள் கூட நின்று பேசாமல் வீட்டுக்குத் திரும்பினர்.

இரவு எட்டு மணிக்குள் தெருக்கள் வெறிச்சோடி விடும்.

தூரத்தில் நாய்கள் குரைத்தால்கூட…

“அது வந்திருக்கும்…”

என்று கதவுகளை இன்னும் இறுக்கமாகச் சாத்திக் கொண்டார்கள்.

ஒரு மாலை…

கார்த்திக் வீட்டின் வாசலில் நின்று வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் கண்கள் திடீரென்று வயல்வெளியை நோக்கி நிலைத்தன.

“அம்மா…”

வஞ்சி அடுப்பில் இருந்த கஞ்சியைக் கிளறிக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னடா?”

“அங்க…”

“எங்க?”

“வரப்புக்கிட்ட…”

அவள் அவசரமாக வெளியே வந்தாள்.

“யாரு?”

கார்த்திக் நடுங்கிய கையால் வயலைக் காட்டினான்.

“வெள்ளையா யாரோ நிக்குற மாதிரி இருக்கு…”

வஞ்சி பார்த்தாள்.

மழை மூட்டத்தில்…

வரப்பின் ஓரத்தில்…

ஒரு வெள்ளை உருவம் அசைந்தது.

அவள் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

“கார்த்திக்!”

அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்குள் ஓடினாள்.

கதவை மூடி தாழிட்டாள்.

சில நொடிகள் கழித்து…

துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு ஜன்னல் வழியாக மீண்டும் பார்த்தாள்.

அங்கே…

யாரும் இல்லை.

மறுநாள் காலையில் தெரிந்தது.

அது காற்றில் அசைந்த ஒரு வெள்ளை உரச் சாக்கு.

ஆனால்…

அந்த இரவு…

வஞ்சி உறங்கவே இல்லை.

ஒரு வாரம் கழிந்தது.

ஊரில் இன்னும் இரண்டு குழந்தைகள் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டனர்.

இப்போது யாரும் அதை ஒரு சாதாரண காய்ச்சல் என்று சொல்லவில்லை.

அனைவரின் வாயிலும் ஒரே வார்த்தை.

“நீரோட்டி…”

அன்று மாலை…

கார்த்திக் வழக்கம்போல ஓடி வந்து வஞ்சியை அணைத்துக் கொண்டான்.

“அம்மா…”

“என்ன கண்ணா?”

அவன் நெற்றியைச் சுருக்கிக் கொண்டான்.

“தலை…

ரொம்ப வலிக்குது…”

வஞ்சியின் கையில் இருந்த செம்புக் குடம் கீழே விழுந்து உருண்டது.

அவளது காதுகளில் மீண்டும் மங்கையர்க்கரசியின் குரல் ஒலித்தது.

“முதல்ல தலைவலி வரும்…”

வஞ்சி மகனை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

வெளியில்…

வானம் மீண்டும் கருமேகங்களால் மூடிக் கொண்டிருந்தது.

மழை பெய்யத் தொடங்கியது.

வானமே உடைந்து விழுந்தது போல மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

கார்த்திக்கின் உடல் அனலாய் கொதித்தது.

“அம்மா…”

என்று அவன் மெதுவாக முனகினான்.

வஞ்சி அவன் நெற்றியில் ஈரத்துணி வைத்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் அவன் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்துக் கொண்டான்.

“தலை… ரொம்ப வலிக்குது…”

வஞ்சியின் இதயம் நின்றுவிட்டதுபோல் இருந்தது.

மங்கையர்க்கரசியின் வார்த்தைகள் அவள் காதுகளில் மீண்டும் ஒலித்தன.

“முதல்ல தலைவலி…”

அடுத்த சில நிமிடங்களில்…

கார்த்திக் வாந்தி எடுத்தான்.

வஞ்சி உடைந்து போனாள்.

“இல்ல…

இது உண்மையா இருக்கக் கூடாது…”

அவள் மகனை அணைத்தபடியே அழுதாள்.

வெளியில் இடி முழங்கியது.

அந்த நேரத்தில்…

தெருவில் ஒரு ஜீப் வந்து நின்றது.

“அரசு மருத்துவமனையிலிருந்து வந்திருக்காங்க!”

என்று யாரோ ஓடிக்கொண்டே கத்தினார்.

மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் மக்கள் ஆலமரத்தடியில் கூடினார்கள்.

வெள்ளைச் சீருடையில் ஒரு செவிலியர் இறங்கினார்.

அவர் முகத்தில் பயமில்லை.

அவசரம்தான் இருந்தது.

“எந்தெந்த வீட்டுல குழந்தைகளுக்கு காய்ச்சல்?”

என்று கேட்டார்.

ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் சென்று குழந்தைகளைப் பார்த்தார்.

யாரையும் திட்டவில்லை.

யாருடைய நம்பிக்கையையும் கேலி செய்யவில்லை.

பிறகு…

அனைவரையும் பார்த்து மெதுவாகக் கேட்டார்.

“இந்தக் குழந்தைகளுக்கு ஆவி பிடிச்சிருக்குன்னு யார் சொன்னது?”

யாரும் பேசவில்லை.

மங்கையர்க்கரசி மட்டும் மெதுவாகக் கையை உயர்த்தினாள்.

“என் பாட்டி சொல்வாங்க…”

செவிலியர் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தார்.

“அது உங்க பாட்டியோட தவறு இல்ல.”

எல்லோரும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர்.

“புரியாத விஷயத்துக்கு மனிதன் ஒரு காரணம் தேடுவான்.”

அவர் அருகிலிருந்த தண்ணீர் தேங்கிய பள்ளத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

“இதுல என்ன இருக்குன்னு தெரியுமா?”

யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.

அவர் ஒரு சிறிய வலையால் தண்ணீரை எடுத்தார்.

அதற்குள் நூற்றுக்கணக்கான சிறிய அசைவுகள்.

“கொசு புழுக்கள்.”

மக்கள் அருகே வந்து பார்த்தார்கள்.

“இவங்கதான் நாளைக்கு கொசுவாக மாறும்.”

“அந்தக் கொசுக்களில் சில…

ஒரு வைரஸை சுமந்து வரும்.”

“அந்த வைரஸ்தான் இந்தக் குழந்தைகளைக் காய்ச்சலால் பாதிக்கிறது.”

வஞ்சி மெதுவாகக் கேட்டாள்.

“அப்போ…

ஆவி இல்லையா?”

செவிலியர் அவளைப் பார்த்தார்.

“உங்க மகன் தலைவலின்னு சொன்னதும்…

நீங்க எதை நினைச்சீங்க?”

வஞ்சி அழுதபடியே சொன்னாள்.

“ஆவிய…”

“அதனாலதான் நேரம் போயிருச்சு.”

அந்த ஒரு வார்த்தை…

வஞ்சியை மின்னல் போலத் தாக்கியது.

அவள் மகனை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.

“இப்பவே மருத்துவமனைக்கு எடுத்துட்டு வாங்க.”

“இன்னும் நேரம் இருக்கு.”

அன்று இரவே…

மாட்டு வண்டியில் கார்த்திக்கை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

மழை நின்றிருக்கவில்லை.

ஆனால்…

வஞ்சியின் மனதில் இருந்த இருள் மெதுவாகக் கரைந்துகொண்டிருந்தது.

இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு…

கார்த்திக் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து மரக்குதிரையோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது சிரிப்புச் சத்தம் மீண்டும் அந்த வீட்டில் கேட்டது.

வஞ்சி வாசலில் நின்றாள்.

எதிரே…

மழைநீரால் நிரம்பியிருந்த அதே வயல்.

அவள் ஒரு மண்வெட்டியை எடுத்தாள்.

வயலோரம் தேங்கியிருந்த சிறிய பள்ளத்தை மண்ணால் மூடினாள்.

பல தலைமுறைகளாக மனதில் தேங்கியிருந்த ஒரு பயத்தையும் மூடுவது போல இருந்தது.