கடைசி பேருந்து

அந்த இரவு மழை விடாமல் பெய்துகொண்டிருந்தது.

கிராமத்தின் கடைசி பேருந்து நிறுத்தத்தில் அருண் மட்டும் நின்றிருந்தான். கடிகாரம் இரவு 11:47 என்று காட்டியது. சாலையோர மின்விளக்கு ஒவ்வொரு சில நொடிகளுக்கும் அணைந்து எரிந்தது.

அவன் கைப்பேசியில் அப்பாவுக்கு அழைத்தான்.

“இன்னும் பேருந்து வரலையா?” என்று அப்பா கேட்டார்.

“இல்லை. இன்னும் பத்து நிமிஷம் காத்திருக்கிறேன்.”

அந்த நேரத்தில், தொலைவில் மஞ்சள் விளக்கு ஒன்று தெரிந்தது. பேருந்து மெதுவாக வந்து அவன் முன் நின்றது. கதவு திறந்தது.

உள்ளே ஓட்டுநரும் நடத்துநரும் இருந்தனர். ஆனால் பேருந்தில் ஒரே ஒரு பயணி மட்டும்—கடைசி இருக்கையில் வெள்ளைச் சேலை அணிந்த ஒரு பெண்.

“நகரத்துக்குப் போகுமா?” என்று அருண் கேட்டான்.

நடத்துநர் அவனைப் பார்த்து தலையசைத்தார்.

அருண் ஏறி, முன்பக்க இருக்கையில் அமர்ந்தான். பேருந்து கிளம்பியது. வெளியே மழை கண்ணாடியை அடித்துக்கொண்டிருந்தது. சில நிமிடங்களில், பின்னால் இருந்த பெண் மெதுவாகப் பேசினாள்.

“தம்பி… அடுத்த நிறுத்தத்தில் என்னை இறக்கிவிடுவீர்களா?”

அருண் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“நான் நடத்துநர் இல்லை. அவரிடம் சொல்லுங்கள்.”

பெண் சிரித்தாள்.

“அவர் கேட்கமாட்டார்.”

அருணுக்கு ஏதோ வித்தியாசமாகத் தோன்றியது. அவன் நடத்துநரை நோக்கிப் பார்த்தான். அவர் அசைவின்றி முன்னால் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஓட்டுநரும் அதேபோல்.

அடுத்த நிறுத்தம் வந்தது. பேருந்து நின்றது.

பெண் எழுந்து கதவின் அருகே சென்றாள். ஆனால் கதவு திறக்கவில்லை.

“திறக்குங்கள்,” என்றாள்.

நடத்துநர் திரும்பாமல் சொன்னார்:

“இந்த நிறுத்தத்தில் யாரும் இறங்க மாட்டார்கள்.”

பெண்ணின் முகம் மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது. வெண்மையான தோலில் கருமையான பிளவுகள் தோன்றின. அவள் கண்கள் முழுவதும் இருளாகின.

அருண் பயத்தில் கதவைத் தட்டினான்.

“பேருந்தை நிறுத்துங்கள்!”

ஓட்டுநர் மெதுவாகத் திரும்பினார்.

அவனுடைய முகம் இல்லை.

முகம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில், வெறும் மென்மையான தோல் மட்டுமே இருந்தது.

அருண் அலறியபடி கைப்பேசியை எடுத்தான். அப்பாவுக்கு மீண்டும் அழைத்தான்.

இந்த முறை அப்பா உடனே எடுத்தார்.

“அருண், நீ எங்கே இருக்கிறாய்?”

“பேருந்தில்… அந்தப் பழைய சாலையில்…”

அப்பாவின் குரல் நடுங்கியது.

“எந்தப் பேருந்து?”

“கடைசி பேருந்து.”

சில நொடிகள் அமைதி.

பிறகு அப்பா மெதுவாகச் சொன்னார்:

“அருண்… அந்தப் பேருந்து மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பே விபத்தில் எரிந்து போய்விட்டது. அதில் இருந்த ஓட்டுநர், நடத்துநர், ஒரு பெண் பயணி… எல்லாரும் இறந்துவிட்டார்கள்.”

அருணின் கையில் இருந்த கைப்பேசி கீழே விழுந்தது.

அவன் முன்பக்க கண்ணாடியில் பார்த்தான்.

பேருந்து செல்லும் சாலையில் எங்கும் மழை இல்லை.

அந்த சாலை முழுவதும் சுடுகாட்டுப் புகையால் மூடப்பட்டிருந்தது.

பின்னால் இருந்த பெண் அவன் காதருகில் நெருங்கி கிசுகிசுத்தாள்:

“தம்பி… அடுத்த நிறுத்தத்தில் நீ இறங்கலாம்.”

அருண் நடுங்கியபடி கேட்டான்:

“எந்த நிறுத்தம்?”

பெண் புன்னகைத்தாள்.

“உன் வீடு.”