கருப்பசாமி தர்மத்தின் சலங்கை

அத்தியாயம் 19-21 | அத்தியாயம் 22-24

அத்தியாயம் 22: கக்கிய யாகமும் தவிடுபொடியான வித்தையும்

சலங்கை யாக நெருப்பில் “டப்” என விழுந்தது. அடுத்த நொடி, குகைக்குள் ஒரு பெரும் வெடிச்சத்தம்! “டமீல்!”

நீல நிற நெருப்பு அடியோடு அணைந்து, குகை முழுவதும் கார் இருள் சூழ்ந்தது. “என்… என் வித்தை… என் இருபது வருஷத் தவம்!” என்று அலறிய அகோரி தம்பிரான், அந்த மகா சக்தியின் உக்கிரத்தைத் தாங்க முடியாமல் தன் இரு கண்களையும் கைகளால் பொத்திக்கொண்டு ரத்தம் கக்கி கீழே விழுந்தார்.

“குருவே! எழுந்திருங்க குருவே!” என்று பைரவன் அலறினான். ஆனால் பதிலேயில்லை.

குரு வீழ்ந்ததைக் கண்ட பைரவனும் ரத்னவேலும் மரணபயத்தின் உச்சிக்குச் சென்றனர். “இனி நமக்கு யாருமில்ல பண்ணையாரே…” என்று பைரவன் நடுங்கினான். இப்போது அவர்கள் முன்னால் எந்த மாந்திரீகக் கேடயமும் இல்லை. தர்மத்தின் நேரடிப் பார்வையில் அவர்கள் நிர்வாணமாய் நின்றார்கள்.

அத்தியாயம் 23: இருளின் பிடியில் ரத்னவேல்

இருளில் இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான கை நீண்டு வருவது போல் ரத்னவேலுக்குத் தோன்றியது. அவன் தொண்டையை யாரோ இரும்புப் பிடியாகப் பிடித்துத் தூக்குவது போல் உணர்ந்தான்.

“விடுங்க… விடுங்க என்னை… நான் தப்பு செஞ்சேன், மன்னிச்சுடுங்க!” என்று மூச்சு திணறி ரத்னவேல் கெஞ்சினான்.

காற்றில் மாரநாடு கருப்பசாமியின் ஆக்ரோஷமான கர்ஜனை ஒலித்தது. “டேய் ரத்னவேலு! பணத்த வச்சுப் பிணத்த வாங்குறவன் நீ… ஆனா தர்மத்த எவன்டா விலைக்கு வாங்க முடியும்? என் மண்ணுல ரத்தத்தைச் சிந்தின பாவி… உனக்கு மன்னிப்பே கிடையாதுடா!”

அவன் அலறிய அலறல், பல மைல்களுக்குக் கேட்டது. பைரவனும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியால் சுவரில் தூக்கி வீசப்பட்டான். இருண்ட அந்தச் சதுரகிரிக் குகைக்குள், அநீதிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தண்டனை அரங்கேறியது.

— அதேநேரம், ரத்னவேலின் மாளிகையில் —

தமிழரசன் தலைமையில் ஒரு குழு காவல்துறையின் உதவியுடன் ரத்னவேலின் மாளிகையை முற்றுகையிட்டது. “சார், இதோ இருக்கு லெட்ஜர். இதுல ஊர் மக்களைக் கொடுமைப்படுத்தி

வாங்குன நிலங்கள் எல்லாத்துக்கும் ஆதாரம் இருக்கு,” என்று தமிழரசன் காவல் அதிகாரியிடம் காட்டினான்.

“இவனுக்கு எதுக்கு நம்ம காவல்துறை உதவி வேணும்? இவன் காணாம போயிட்டானே!” என்று போலீஸ் அதிகாரி குழம்பினார்.

“சார்… அவன் தப்பிக்க முடியாது. நம்ம சாமி அவனைத் தேடி ஏற்கனவே கிளம்பிருச்சு,” என்று தமிழரசன் சொன்ன அதே நொடியில், மலைப்பகுதியில் சதுரகிரிக்காட்டுக்குள் அவனது வார்த்தைகள் மெய்யாகிக் கொண்டிருந்தன.

அத்தியாயம் 24: தர்மத்தின் தீர்ப்பு

விடியற்காலையில், சுடலை பூசாரி ஓடி வந்து தமிழரசனிடம் சொன்னார்: “தம்பி… கோவில் மரத்துல ரெண்டு பேரு தலைகீழா தொங்குறாங்க! ரத்னவேலும் அந்த மாந்திரீகனும்!”

தமிழரசன் ஓடிச்சென்று பார்த்தபோது, அங்கே — புத்தி பேதலித்துப் பிதற்றிக் கொண்டிருந்த ரத்னவேலையும் பைரவனையும் கண்டான். “நான் நினைச்ச நீதி இது இல்ல,” தமிழரசன் மனதுக்குள் நினைத்தான், “ஆனா தர்மம் அதுக்கான வழியை அது தேர்ந்தெடுத்துக்கிச்சு.”

“என்ன ஆகும் இனிமேல் இவங்களுக்கு தம்பி?” என்று சுடலை கேட்டார்.

“காவல்துறை வந்து கூட்டிட்டுப் போவாங்க. மீதி நீதிமன்றம் பாத்துக்கும் மாமா. நாம நமக்குத் தேவையான ஆதாரங்களை எல்லாம் ஏற்கனவே குடுத்தாச்சு,” என்றான் தமிழரசன்.

கோவில் வாசலில், சாமியின் காலடியில்… அந்தப் பிரம்மாண்டமான பித்தளைச் சலங்கை எந்தச் சலனமும் இன்றி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தது. காற்றில் ஒரு மெல்லிய சுருட்டு வாசம் மட்டும் இன்னும் மிச்சமிருந்தது.

சுடலை பூசாரி கைகூப்பிச் சாமி கும்பிட்டார். மூன்று தலைமுறையாகக் காத்து வந்த அந்தப் பந்தம் இன்று தன் நிறைவைக் கண்டதை எண்ணி அவரது கண்களில் நீர் பெருகியது. “நம்ம சாமிக்குக் கண்ணு விழிச்சுருச்சுடா! தர்மம் எப்போதும் சாகாது!”

“சுடலை மாமா… இனிமேல் நாம சாமிக்குக் கடன் ஏதும் இருக்கா?” என்று தமிழரசன் கேட்டான்.

“ஒண்ணே ஒண்ணு தம்பி — இந்தச் சாமியை மறக்காம, ஒவ்வொரு தலைமுறையும் காப்பாத்திக்கிட்டே இருக்கணும். அதுதான் நம்ம கடன்.”

ஊர் மக்கள் அனைவரும் பக்திப் பரவசத்தோடு “அரோகரா! கருப்பசாமிக்கு அரோகரா!” என்று முழங்கினர். அவர்களுக்கு நடுவே தமிழரசன் நின்று, தன் மாமா பழனியின் நினைவாகக் கண்ணீருடன் கைகூப்பினான். தன் ஊரின் நிலங்களும், நீதியும் திரும்பப் பெறப்பட்ட அன்று, தர்மமும் மனித முயற்சியும் ஒன்றாக இணைந்து வென்ற நாளாக அது வரலாற்றில் பதிந்தது.

(முற்றும்)