கருப்பசாமி தர்மத்தின் சலங்கை

அத்தியாயம் 16-18 | அத்தியாயம் 19-21 | அத்தியாயம் 22-24

அத்தியாயம் 19: சதுரகிரி வனமும் அகோரி தம்பிரானும்

பகலிலேயே இருள் சூழ்ந்து கிடக்கும் சதுரகிரி மலையின் அடர்ந்த வனப்பகுதிக்குள் இருவரும் இரவோடு இரவாக ஓடினர். மனித மண்டையோடுகளுக்கு இடையே கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்தார் அகோரி தம்பிரான்.

பைரவன் ஓடிப்போய் அவர் கால்களில் விழுந்து கதறினான். “குருவே… என் அறியாமையால மாரநாடு கருப்பசாமி மேல கை வச்சுட்டேன். சாமி கட்டவிழ்ந்து வெளிய வந்துருச்சு. எங்களை நீங்கதான் காப்பாத்தணும்!”

அந்தப் பேரைக் கேட்டதும், அகோரி தம்பிரான் மெல்லத் தன் ரத்தச் சிவப்பான கண்களைத் திறந்தார். “மூடாள் பயலே! யாருடைய எல்லையில் சென்று விளையாடியிருக்கின்றாய்? தர்மத்தின் ஆணிவேரையா அசைக்க நினைத்தாய்? சாட்சாத் அந்த எமதர்மனாலேயே அவனைக் கட்டுப்படுத்த முடியாதுடா!”

ரத்னவேலும் அவர் காலில் விழுந்து கதறினான். “சாமி… என் உசிரக் காப்பாத்துங்க. நீங்க கேட்குற எவ்ளோ பணமா இருந்தாலும் நான் தர்றேன்!”

அகோரி தம்பிரான் விகாரமாகச் சிரித்தார். “பணத்தைக் காட்டி தர்மத்தை விலைக்கு வாங்க இது சாதாரணச் சாமி இல்லடா… தர்மத்தின் காவலன்! அவருடைய கோபத்தைத் தணிக்க வேண்டுமென்றால், அதற்குக்கொடுக்க வேண்டிய விலை மிகப்பெரியது!”

“என்ன விலையானாலும் தர்றேன் சாமி…”

“பாப்போம். இன்னைக்கு இந்த அகோரி தம்பிரானோட வித்தைக்கும், அந்தத்தர்மத்தோட ஆக்ரோஷத்துக்கும் ஒரு கை பாத்துருவோம்,” என்று கம்பீரமாக எழுந்து நின்றார் அகோரி தம்பிரான்.

பாகம் 5 | இறுதித் தீர்ப்பு

அத்தியாயம் 20: மகா பைரவ வளையம்

“டேய் பைரவா! அந்த ரத்னவேலை இழுத்துட்டு வாடா இங்க!” என்று கர்ஜித்த அகோரி தம்பிரான், குகையின் மையத்தில் இருந்த யாக குண்டத்தில் நெருப்பை மூட்டினார்.

“பண்ணையாரே… உன் ரத்தத்தைக் குடுடா!” என்று கத்திய அகோரி தம்பிரான், ரத்னவேலின் கையை ஒரு கூர்மையான கத்தியால் கீறினார். நெருப்பு நீல நிறமாக மாறிப் பிளந்து எரியத்தொடங்கியது.

“இது என்ன சாமி?” என்று பயத்துடன் கேட்டான் ரத்னவேல்.

“பயப்படாதீங்க பண்ணையாரே! இது ‘மகா பைரவ வளையம்’. அந்த மாரநாடு சாமியா இருந்தாலும் சரி, இந்த வளையத்தைத் தாண்டி ஒரு அடிகூட உள்ளே வர முடியாது!” என்று கொக்கரித்தான் பைரவன்.

— அதேநேரம், ஊரில் —

சதுரகிரி மலையில் இந்த நிகழ்வுகள் நடக்கும் அதேநேரத்தில், ஊரில் தமிழரசன் ஒரு அவசரக் கூட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தான்.

“ரத்னவேலும் அவனோட ஆளும் ஊரைவிட்டு ஓடிப்போயிருக்காங்க. இதுதான் சரியான நேரம். அவனோட மாளிகையில இருக்குற ஆவணங்கள், பணப்பட்டுவாடா லெட்ஜர்கள் எல்லாத்தையும் காவல்துறை பறிமுதல் செய்யணும்,” என்று தமிழரசன் ஊர் மக்களுக்கு விளக்கினான்.

“தம்பி, அவன் திரும்பி வந்து நமக்கு ஆபத்து பண்ணமாட்டானா?” என்று ஒருவர் கேட்டார்.

“வரமாட்டான். நான் சொல்றேன், நம்புங்க மாமா,” என்று தமிழரசன் உறுதியாகச் சொன்னான்.

இரு உலகங்களிலும் — ஒன்று மாந்திரீக இருளில், மற்றொன்று மனித நீதியில் — அநீதிக்கு எதிரான வளையம் ஒரே நேரத்தில் இறுகிக் கொண்டிருந்தது.

அத்தியாயம் 21: மலையிறங்கிய மகா சக்தி

வெளியே வீசிய பலத்த சூறாவளிக் காற்று குகைக்குள் புகுந்து யாக நெருப்பைப் பதம் பார்த்தது. வானத்தில் எந்த மேகமும் இல்லை, ஆனால் சதுரகிரி மலையே குலுங்குவது போல் ஒரு பெரும் இடி முழங்கியது.

திடீரென, குகையின் வாசலில் அந்த நீல நெருப்பு வளையத்திற்கு அப்பால்… ஒரு பிரம்மாண்டமான இருள் நிழல் வந்து நின்றது. “ஜல்… ஜல்… ஜல்…” சலங்கைச்சத்தம் இப்போது மலையையே இரண்டாகப் பிளப்பது போல் எதிரொலித்தது.

“குருவே… சத்தம் நெருங்குது!” என்று பைரவன் பதறினான்.

“பயப்படாதே! இந்த வளையத்தை யாராலும் தாண்ட முடியாது!” என்று அகோரி தம்பிரான் மந்திரத்தை உச்சரிக்கத் தொடங்கினார். ஆனால், அவர் மந்திரத்தை முடிப்பதற்குள்… எந்தக் கால்களுக்கும் சொந்தமில்லாத அந்தப் பிரம்மாண்டமான பித்தளைச் சலங்கை, அந்த நீல நெருப்பு வளையத்தை ஒரு சிறு தூசு போலக் கடந்து உள்ளே உருண்டு வந்தது.

“அய்யோ! குருவே, சலங்கை உள்ள வருது!” என்று கதறினான் பைரவன்.

— அதேநேரம், ஊரில் —

கருப்பசாமி கோவில் வாசலில், அதே நொடியில் மூலஸ்தானத்தில் நின்ற சுடலை பூசாரி திடீரென உடல் சிலிர்க்க உணர்ந்தார். “தமிழரசன் தம்பி… சாமி இப்போது குகைக்குள்ள போயிருச்சு. நான் உணர்றேன்,” என்று மெல்லக் கூறினார். ஊர் மக்கள் அனைவரும் கைகூப்பி நின்று, தூரத்து மலையை நோக்கித் தங்கள் பிரார்த்தனையை அனுப்பினார்கள்.

– தொடரும்…