எதிர் காணல்

“ஆல் தி பெஸ்ட், கார்த்தி! இண்டர்வியூல நல்லா பண்ணு…” என கை குலுக்கினேன்.

“தாங்க்ஸ், மணி! சரியான நேரத்துக்கு கூட்டிட்டுவந்து டிராப் பண்ணிட்ட. இண்டர்வியூவுக்கு இன்னும் 15 நிமிஷந்தான் இருக்கு, நான் கிளம்புறேன். எல்லாம் முடிஞ்ச பின்னாடி கால் பண்றேன்…”

“சரி, நீ வர வரைக்கும் நான் அந்த கஃபே-ல வெயிட் பண்றேன். போயிட்டு வா…”

ஓட்டமும் நடையுமாக சென்ற கார்த்தியைப் பார்த்துவிட்டு, சிறு சிரிப்புடன் வண்டியைக் கிளப்பினேன். சில நிமிடங்களில் பயணம் முடிந்தது.

கஃபே வாசலில் யாருக்கும் இடையூறு இல்லாதவாறு, ஒரு ஓரமாக வண்டியை நிறுத்தினேன். சாவியை இடப்பக்கமாகத் திருப்பியதும் ‘கிளிக்’ சத்தத்துடன் சீட் திறந்தது. அண்டர் சீட் ஸ்டோரேஜில் ஹெல்மெட்டை வைத்து பூட்டினேன். சைடு லாக் போட்டுவிட்டு, கண்ணாடியைத் திருப்பினேன். முகத்தைப் பார்த்தேன்; தலைமுடியை சரிசெய்து கொண்டேன். மெல்ல நடந்தேன்…

எனது டீசர்ட்டில் அச்சிட்டிருந்த “ஸ்டாப் ரீடிங் மை ஷர்ட்” என்ற வாசகத்தைப் படித்துவிட்டு, என் முகத்தைப் பார்த்தான், எதிரே வந்தவன். நான் முறைத்தேன். கண்டும் காணாதது போல் கடந்து போனான்…

லெதர் ஃபினிஷ் கிரானைட் பதித்த வாசற்படிகள், என்னை வரவேற்றன. படியேறும்போது, ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் ஹேண்ட்ரெயிலைத் தொட்டேன்; சுட்டது.

“உள்ளே வாங்க…” என்றார், காசாளர்.

நான், சிரித்துக் கொண்டே மேல் கீழாக தலையசைத்தேன்.

இடப்புறம் நால்வர் அமரும் வகையிலும், வலப்புறம் இருவர் அமரும் வகையிலும் இருக்கைகள் அமைக்கப்படிருந்தன. நான், இருவர் அமரும் இருக்கையில் ஒன்றைத் தேர்வு செய்து அமர்ந்தேன்.

கண்ணாடித் தம்ளரில் நீரை நிரப்பிவிட்டு, ” என்ன சாப்பிடுறீங்க..?” என்றார், பணியாளர்.

மெனுவைப் பற்றிக் கொண்டு, சுட்டுவிரலால் மேலிருந்து கீழாய் வருடும்போது, ஓரிடத்தில் தட்டினேன். “அண்ணா, ஒரு ஆரஞ்ச் ஜூஸ்!”

கொஞ்சமாக நீரைக் குடித்துவிட்டு, கடையைச் சுற்றிலும் நோட்டமிட்டேன்.

சுவற்றில் அழகழகாய் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள், வியாபார விளம்பரங்களாகவே இருந்தன. எடுத்துக்காட்டாய், டீ ததும்பும் கிளாஸ், கோனை விட்டு வழிந்தோடும் ஐஸ்கிரீம், பொரித்த உருளைக் கிழங்கு சிப்ஸ், வெட்டி வைக்கப்பட்ட முக்கோண கேக் இப்படியாக இருந்தது. அப்போது…

என் முன்னால், இருவர் கலகலப்பாக பேசி சிரித்துக் கொண்டே வருவதைப் பார்த்தேன். அவர்கள், எனக்கு எதிர்ப்புறமாய் நால்வர் அமரும் இருக்கையின் இரண்டை ஆக்கிரமித்தனர். என், நேரான பார்வையிலிருந்து, 45 டிகிரி கோணத்தில் அவர்கள் இருந்தார்கள்.

சட்டென்று எழுந்த ஒருவர், நேராக காசாளரிடம் சென்று எதையோ கேட்டார்.

“விஜி! நீ கேட்டது இல்ல, வேற ஏதாவது கேட்கணுமா..?”

“வேண்டாம், கலை! நீ வா”

இருக்கையை நோக்கிச் செல்லும்போது,

‘கலை’யின் கண்கள் கடைமுழுவதும் மேய்ந்துவிட்டு, என்பக்கம் திரும்பின. அந்த ‘பார்வை’யின் விண்ணப்பத்தை நிராகரித்தேன், நான்.

என்னிடம் ஆரஞ்ச் ஜூஸை வைத்துவிட்டு, அவர்களிடம் சென்றார், பணியாளர்.

“ஒரு பைனாப்பிள் ஜூஸ், ஒரு வாட்டர் மெலன் ஜூஸ்” எனக் குரல் கேட்டது.

அவர்கள் பார்ப்பதற்கு அழகாகவே இருந்தனர்.

அந்த கஃபேவின் அமைதி, அவர்களின் உரையாடலை என் செவிக்குள் செலுத்தத் தொடங்கின…

“இடுப்பக் கிள்ளாதேனு உனக்கு எத்தன தடவ சொல்லிருக்கேன்”

“ஏன், என்னாச்சு..?”

“நான் ஸ்கூல் படிக்கும்போது, இங்கிலீஷ்ல ஃபெயில் ஆயிட்டேன்னு மிஸ் கிள்ளுனதுதான் ஞாபகம் வருது…”

“உனக்காவது பரவாயில்ல. நான் கணக்குல ஃபெயில் ஆயிட்டேன்னு என் தொடையிலேயே கிள்ளிட்டாங்க”

நான் மௌனமாகச் சிரித்தேன். அவர்களின் உரையாடல் தொடர்ந்தது.

“இந்த புதுச்செயின் பார்க்க நல்லாருக்கு. பழச என்ன பண்ணின?”

“எக்ஸ்சேஞ்ச் பண்ணிட்டேன்”

“ஈவ்னிங் வீட்டுக்குப் போகும்போது, நெயில் பாலிஷ் வாங்கணும். நீயும் வரியா?”

“வந்தா, எனக்கென்ன வாங்கித் தருவ?”

“ம்…லிப்ஸ்டிக் வாங்கித் தரேன். வச்சுக்கோ..”

“இப்படியே பேசிக்கிட்டு இருந்தா ப்ரேக் டைம் முடிஞ்சுரும், வா போகலாம்…”

இருவரும் காசாளரிடம் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு செல்லும்போது, பழக்கப்பட்ட குரலொன்று கேட்டது…

“ஹே, விஜயக்குமார்!”

“ஹாய், கார்த்திகா”

“எத்தன வருஷமாச்சு உன்னப்பாத்து. எப்படி இருக்க விஜி?”

“நான் நல்லா இருக்கேன், கார்த்தி. நீ எப்படி இருக்க?

“கிரேட்! இது யாரு?”

“மை பிரண்ட் ‘கலைவாணன்’.”

“ஹலோ கலை”

“ஹலோ கார்த்தி”

“சரி, நீ இங்க என்ன பண்ற?”

“நான் இண்டர்வியூ போயிந்தேன், பக்கத்துல இருக்கிற கம்பனிக்கு. அதோ என் பிரண்ட் ‘மணிமேகலை’ எனக்காக வெயிட் பண்றா.”

“மணி, போகலாமா?”

விஜயக்குமாரும் கலைவாணனும் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.