விலை போகாத வரிகள்

அன்று மாலை அந்தப் பிரபல இலக்கியப் பத்திரிகையின் அலுவலகம், ஒரே பரபரப்பாக இருந்தது. அடுத்த மாத இதழுக்கான சிறந்த சிறுகதையினை தேர்வு செய்து கொண்டிருந்தார்கள். 

பத்திரிக்கை அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்த நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கதைகளில் இறுதிப் பட்டியலுக்கு தேர்வு செய்யப்பட்ட முதல் மூன்று கதைகளின் ஆசிரியர்களை மட்டும், நேரடி சந்திப்பிற்கும், கலந்துரையாடலுக்கும் பத்திரிக்கை அலுவலகம் அழைத்திருந்ததின் பேரில் , அங்கே, தன் கதையின் முடிவை அறிய ஆவலோடு காத்திருந்தான் இளமாறன். 

ஒரு வளர்ந்து வரும் எழுத்தாளனாக அவனுடைய தற்போதைய ஒட்டுமொத்த எதிர்பார்ப்பும், ஏக்கமும் அந்த ஒரு கதையின் அங்கீகாரத்தைப் பொறுத்துத்தான் இருந்தது. எப்படியாவது தன் கதை பிரசுரமாகிவிட வேண்டும், இலக்கிய உலகில் தனக்கென ஒரு முத்திரை பதித்துவிட வேண்டும் என்ற கனவோடு, தலைமை ஆசிரியரின் அறைக்கு வெளியே நகம் கடித்தபடி அமர்ந்திருந்தான்.

சிறிது நேரத்தில், நடுவர் குழுவின் ஒருவர் வெளியே வந்தார். அவர் கையில் இளமாறனின் கதையின் நகல் இருந்தது.

“தம்பி இளமாறன்… நீங்க எழுதின ‘வாழ்க்கை தேடல்’ கதை பிரமாதம்! மனித உறவுகளின் ஆழத்தையும், சமூகப் போராட்டங்களையும் ரொம்ப எதார்த்தமா சொல்லியிருக்கீங்க. ஆனா…” என்று இழுத்தார்.

இளமாறனின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்றது போன்றிருந்தது. “என்ன சார்… ஏதும் குறையா?” என்று பதற்றமாகக் கேட்டான்.

“இல்லை தம்பி, கதையோட களம், மொழிநடை எல்லாமே அருமை. ஒரு வளர்ந்து வரும் எழுத்தாளரோட தேடலும் எதிர்பார்ப்பும் கதையில அப்பட்டமா தெரியுது. ஆனா, கதையோட முடிவுல நீங்க கூறியுள்ள திருப்பத்தினை வாசகர்கள் ஏத்துக்குவாங்களான்னு ஒரு சின்ன சந்தேகம். அதை மட்டும் கொஞ்சம் மாத்தி எழுதிக் கொடுத்தா, இந்த வாரமே கதையை அச்சுக்கு அனுப்பிடலாம்” என்றார்.

தன் படைப்பில் எந்த சமரசமும் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்று நினைத்த இளமாறன், “சார், அந்தத் திருப்பம் தான் இந்தக் கதையோட உயிர்நாடியே. தேடல்ங்கிறது வெளியில இல்லை, நமக்குள்ளதான் இருக்குங்கிறதை அந்த முடிவு தான் உணர்த்துது. அதை மாத்தினா கதையோட ஆன்மாவே போயிடும். வாசகர்கள் கண்டிப்பா இதை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் சார்” என்று தன் படைப்பின் மீதுள்ள நம்பிக்கையோடு, பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டான்.

அவனுடைய பிடிவாதத்தைக் கண்ட அவர் ,புன்னகைத்தபடி உள்ளே சென்றார். ‘தன் கதை நிராகரிக்கப்பட்டு விடுமோ’ என்ற பயம் இருந்தாலும், தன் எழுத்தின் மீதான நேர்மையில் சமரசம் செய்யாததில் இளமாறனுக்குள் ஒரு நிம்மதி இருந்தது.

தனது எழுத்து விலை போகவில்லை என்று சிறிது நேரம் வருந்தினாலும், நான் பணத்திற்காக, புகழுக்காக மட்டுமே எழுதுகிறவன் அல்ல . சமூகத்திற்கு நேர்மையான செய்தியை சொல்ல வேண்டும் என்ற தார்மீக கடமை என் எழுத்துக்கு உண்டு. எனது எழுத்துக்கள் “விலை போகாத வரிகள்” என மனதிற்குள் பெருமிதம் கொண்டான். அதனால் நீண்ட நேரம் ஆகியும் எந்த பதிலும் இல்லாத நிலையில், ஏமாற்றத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்ப ஆயத்தமானான்.

அப்போது உள்ளே இருந்து தலைமை பத்திரிக்கை ஆசிரியர் வெளியே வந்தார். நேராக இளமாறனிடம் வந்து கைகுலுக்கினார்.

“வாழ்த்துகள் இளமாறன்! உங்க ‘வாழ்க்கை தேடல்’ கதைதான் இந்த மாச இதழோட ‘முதல் பரிசு பெற்ற சிறந்த சிறுகதை’. அட்டைப் படத்திலேயே ,உங்க பேரோட இந்தக் கதையின் தலைப்பு வரும்!” என்றார்.

இளமாறனுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். “சார்… ஆனா இப்பதானே அந்த சார் வந்து கதையோட திருப்பத்தை மாத்தச் சொன்னாங்க? நான் முடியாதுன்னு சொன்னேனே…” என்றான் குழப்பத்துடன். தலைமை ஆசிரியர் சத்தமாகச் சிரித்தார்.

“தம்பி, உங்க கதையோட க்ளைமாக்ஸ்ல எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. அது ரொம்ப அற்புதம்! நாங்க டெஸ்ட் பண்ணுனதே உங்களைத்தான். இந்த காலத்துல புதுசா வர்ற சில எழுத்தாளர்கள், எப்படியாவது பத்திரிகையில பேர் வரணும், அங்கீகாரம் கிடைக்கணும்ங்கிற அவசரத்துல, நாங்க சின்னதா ஒரு மாற்றம் சொன்ன உடனே கதையோட போக்கையே மாத்த சம்மதிச்சுடுவாங்க. ஆனா, ஒரு நல்ல எழுத்தாளனுக்குத் தன் படைப்பு மேல அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், சமரசம் செய்யாத நேர்மையும் வேணும். அதை உங்ககிட்ட சோதிக்கத்தான் அவர் அப்படிப் பேசினார். அந்தச் சோதனையிலயும், கதையிலயும் நீங்க ஜெயிச்சுட்டீங்க!” என்றார்.

அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த இளமாறன், ஒரு எழுத்தாளனின் உண்மையான ‘வாழ்க்கை தேடல்’ என்பது புகழையோ அங்கீகாரத்தையோ தேடுவதில் இல்லை; தன் எழுத்தின் மீதும், தன் சிந்தனையின் மீதும் காட்டும் மாறாத நேர்மையில் தான் இருக்கிறது என்பதை மனதிற்குள் திடமாக பதித்துக் கொண்டான்.