ஆண்டவன் அசட்டையா?

ஆண்டவனின் படைப்பில் சில நேரங்களில் சில முடிவுகள்…

ஈஸ்வரன் கோயில் மணி அடித்து ஓய்ந்தது. அந்த மணி சத்தத்தைக் கேட்டு விழித்துக்கொண்டான் ஜெயராமன். தன்னைச் சுற்றி நோக்கியவன், தன் வேட்டியைச் சரிசெய்தவாறே டீக்கடையில் நுழைந்து, “ஒரு டீ” என்றான். டீக்கடைக்காரனும் தேநீரை அவன் முன்னால் நீட்டினான். டீயைக் குடித்தவன், மீண்டும் தன் இருப்பிடமான குளக்கரையை அடைந்தான்.

ஜெயராமன் யாருமற்ற அநாதையாக இருந்தான். வீடும் இல்லை, நிரந்தரத் தொழிலும் இல்லை. தோன்றிய நேரத்தில் ஏதோ ஒரு வேலையைச் செய்வான்; காசு கிடைத்தால் தனக்குத் தேவையானதை வாங்கி உண்பான், காசு கிடைக்காத போது பட்டினியாகக் கிடப்பான். இப்படித்தான் அவனது வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

குளக்கரையைச் சுற்றியுள்ள வியாபாரிகள் ஜெயராமனைப் பார்த்துவிட்டு, அவ்வப்போது சில நேரங்களில் கடைகளிலிருந்து உணவுப் பொட்டலங்களை வாங்கிக் கொடுப்பார்கள். எதையும் அவன் மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வான். ஜாதி, மதம் என்ற பேதமில்லாமல் எல்லா வியாபாரிகளும் தங்களால் இயன்ற உதவியை அவனுக்குச் செய்வார்கள்; அதையும் ஜெயராமன் மனமுவந்து ஏற்பான்.

இந்த நிலையில்தான், அன்வர் என்ற லாட்டரி சீட்டு (பரிசுச்சீட்டு) வியாபாரிக்கு இவனுக்கு ஏதேனும் உதவி செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் ஜெயராமனிடம் வந்து, “ஜெயராமா, இன்னைக்கு நான் வித்த பரிசுச்சீட்டுல கடைசியா ஒரே ஒரு சீட்டு மட்டும் மீதி இருக்கு. உன்கிட்ட எவ்வளவு காசு இருக்கோ அவ்வளவு கொடு, போதும். இந்தச் சீட்டை வச்சுக்கோ” என்றான்.

ஜெயராமனும் தன் கையில் இருந்த ஒரு ஐந்து ரூபாய் தாளையும், இரண்டு ரூபாய் நாணயத்தையும் அவனிடம் கொடுத்தான். பரிசுச்சீட்டை ஜெயராமனிடம் கொடுத்த அன்வர், “இதை எங்கே பத்திரமா வைக்கப்போறே?” என்று கேட்க, “எல்லாம் என் துணிப்பையிலேயே வை” என்றான் ஜெயராமன். அன்வரும் அவன் சொன்னபடியே அந்தத் துணி மூட்டைக்குள்ளே சீட்டை வைத்தான்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. ஒருநாள் மாலை நேரத்தில், பரிசுச்சீட்டு முடிவுகள் செய்தித்தாளில் வெளியாயின. அன்வர் முடிவுகளைப் பார்த்தபோது, அவன் ஜெயராமனுக்குக் கொடுத்த எண் கொண்ட பரிசுச்சீட்டுக்குத்தான் முதல் பரிசு விழுந்திருந்தது!

பரிசுத்தொகை ஒரு கோடி ரூபாய்! இதைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சியில் அன்வருக்குத் தரையில் காலே ஓடவில்லை; பறந்து வந்தான் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

“ஜெயராமா! ஜெயராமா!” என்று கூவிக்கொண்டே குளக்கரை முழுவதும் தேடி அலைந்தான். கடைசியில் ஒரு டீக்கடையில் அவனைக் கண்டு பிடித்தான். ஜெயராமனை ஓடிச் சென்று இறுக அணைத்துக் கொண்டான். “ஜெயராமா, உனக்குத்தான் முதல் பரிசு! ஒரு கோடி ரூபாய் விழுந்திருக்கு!” என்று மூச்சிரைக்கக் கூறினான். “சரி, அந்தப் பரிசுச்சீட்டு எங்கே?” என்று பதற்றமாகக் கேட்டான்.

அதற்கு ஜெயராமன் சாதாரணமாக, “நீதானேடா அதை என் துணிமூட்டைக்குள்ளே வச்ச…” என்றான்.

அன்வர் அவசரம் அவசரமாக அந்தத் துணிப்பையைப் பிரித்தான். ஆனால், அதற்குள் இருந்த துணிகள் அனைத்தும் ஈரத்தோடு வெளியே வந்து விழுந்தன. அவற்றுடன் சேர்ந்திருந்த அந்தப் பரிசுச்சீட்டும் தண்ணீரில் நனைந்து, நைந்து போய், சுக்கு நூறாகக் கிழிந்து தரையில் விழுந்தது. (துணிகளைத் துவைத்ததாலோ அல்லது மழையில் நனைந்ததாலோ அது பாழாகிப் போயிருந்தது).

இதைப் பார்த்ததும் தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டு அப்படியே அமர்ந்த அன்வரால் அதிர்ச்சியில் எழவே முடியவில்லை.

ஆனால் ஜெயராமனோ, எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், அமைதியாக எழுந்து சென்று மீண்டும் தன் குளக்கரையை அடைந்து வழக்கம் போலத் தூங்கத் தொடங்கினான்.

ஆண்டவனின் அசட்டையான (கவனக்குறைவான) நேரத்தில் இவனது பிறப்பு நிகழ்ந்ததோ?

மனிதனின் பேராசையற்ற குணத்தையும், விதியின் விசித்திரமான விளையாட்டையும் விளக்கும் மிக அருமையான கதை இது!