ஒரு முழம்

மாலையின் இளவெயில் அந்தச் சிறிய நகரச் சாலையின் ஓரத்தில் இருந்த பூக்கடையைப் பொன்னிற ஒளியால் மெதுவாகத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த அந்திமக் கால ஒளியில் முல்லை, மல்லிகை, கனகாம்பரம் எனப் பலவண்ணப் பூக்கள் தங்கள் நிறங்களால் மட்டும் அல்ல, தங்கள் நறுமணத்தாலும் உயிர் பெற்றிருந்தன. காற்றில் கலந்த அந்தத் தீவிரமான வாசனை, சாலையின் வாகன இரைச்சலையும், மனிதர்களின் அன்றாடச் சோர்வையும் ஒரு நிமிடத்திற்கு மறக்கச் செய்யும் மாயத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தது. காசுகள் கொடுத்து வாங்கும் பூக்களுக்கு அப்பால், அந்தத் தெருவோரப் பூக்கடை தன்னிச்சையாக விநியோகிக்கும் நறுமணம், கடந்து போவோரின் மனக் பாரங்களை ஒரு கணம் இறக்கி வைத்தது.

அந்தப் பூக்கடையின் அருகே தனது இருசக்கர வாகனத்தைச் சற்றே கரடுமுரடாக நிறுத்தினான் விமலன். பிரேக் இட்ட சத்தம் அந்தச் சிறு அமைதியைக் கிழித்தது. பின்னால் அமர்ந்திருந்த யாழினி மெதுவாக இறங்கினாள். அவளது நடையில் பழகிய ஒரு தயக்கம் இருந்தது. எங்கே தன் காலடிச் சத்தம் கூட அடுத்தவரைத் தொந்தரவு செய்துவிடுமோ என்ற அதீத ஜாக்கிரதை அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் தெரிந்தது. ஆனால், அவளது கண்களில் மட்டும் சொல்ல முடியாத ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி தேங்கியிருந்தது. அந்த அமைதி சுகமானது அல்ல ; நீண்ட காலமாகத் தனக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்த வலியின் தழும்புகள். பழகிப்போனதால் ஏற்பட்ட ஒருவித மரத்துப்போன நிலை.

அவளது மணிக்கட்டுகளுக்குச் சற்று மேலே, மங்கிய நீல நிறக் காயங்களின் தடயங்கள் இருந்தன. அணிந்திருந்த சுடிதாரின் கை முனைகளை இழுத்து அவற்றை மறைக்க அவள் மீண்டும் மீண்டும் முயன்றிருந்தாள். ஆனால், சில காயங்கள் உடலில் விழுந்தவை அல்ல ; வாழ்வில் ஆழப் பதிந்தவை என்பதுபோல் அவை அத்தனை சுலபமாகத் திரைக்குப் பின்னால் மறைய மறுத்தன.

பத்து வருடக் காதல். இருபதுகளின் தொடக்கத்தில், கல்லூரி வளாகத்தின் மரத்தடிகளில், உலகமே அழகானது என்று நம்பிய காலத்தில் அது ஒரு பெரும் கனவாக இருந்தது. இன்று முப்பதுகளின் நடுப்பகுதியில், அது ஒரு தாங்க முடியாத இரும்புச் சுமையாக மாறியிருந்தது. விமலன்… ஒருகாலத்தில் அவளது பெயரை உலகிலேயே மிக மென்மையான இசையைப் போல உச்சரித்தவன். அவளது சின்னச் சின்ன\ மௌனங்களின் அர்த்தம் புரிந்தவன். இன்று அதே பெயரை, அதே மனிதன், தன் அகங்காரத்தின் எச்சிலோடு அலட்சியமாகத் துப்புகிறான். இப்போது அவன் ஒரு காதலனாகவோ, கணவனாகவோ இல்லை ; மதுபோதையின் இருண்ட சந்துகளில் தன்னைத் தொலைத்துக் கொண்ட, மீட்க முடியாத ஒரு சுயநல மனிதன்.

“விமலன்… இன்னைக்கு நம்ம பத்தாவது வருஷக் காதல் நாள்… எனக்கு ஒரு முழம் மல்லிகைப் பூ வாங்கித் தர்றியா?”

யாழினியின் குரல் அந்தச் சாலையின் இரைச்சலில் மிக மென்மையாக, கிட்டத்தட்ட ஒரு பிரார்த்தனை போல ஒலித்தது. அவளது குரலுக்குள் ஒரு மிகச் சிறிய நம்பிக்கை ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. இத்தனை கசப்புகளுக்குப் பிறகும், ‘இன்றாவது அவன் மாறுவான், பழைய விமலனின் ஒரு துளி அன்பாவது எஞ்சியிருக்கும்’ என்ற பெண்களுக்கே உரிய அந்தப் தீராத, ஆபத்தான பழைய ஆசை அவளுக்குள் இருந்தது.

விமலன் அவளை ஏளனமாகப் பார்த்துக் கேலியாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு காற்றில் கரைந்தது, ஆனால் யாழினியின் மனதில் புதிய கீறலாக விழுந்தது.

“பத்து வருஷமா இதே நாடகம் தான்… உனக்கு ஒரு பூ கூட நீயா காசு கொடுத்து வாங்கிக்கத் தெரியாதா? எப்பப் பார்த்தாலும் என் பின்னாடியே பிச்சைக்காரி மாதிரி நிக்க வேண்டியது!” என்றான் அவன், சுற்றியிருப்பவர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அலட்சியமாக.

அவனது கண்களில் மதியத்திலிருந்தே குடித்திருந்த மதுபோதையின் சிகப்புச் சாயல் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவன் சொற்கள் சாதாரணமானவை அல்ல; அவை ஒவ்வொன்றும் கூர்மையான ஈட்டிகள். யாழினி ஒன்றும் பேசவில்லை. உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு தரையைப் பார்த்தாள். இது அவளுக்குப் புதிதல்லவே.

வாரத்தின் பெரும்பாலான நாட்களில் அவன் குடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு வருவான். உள்ளே நுழைந்ததும் முதலில் ஒரு கனத்த மௌனம் நிலவும். பிறகு ஏதோ ஒரு அற்பக் காரணத்திற்காக வார்த்தைகள் தடிக்கத் தொடங்கும். வார்த்தைகள் தீர்ந்ததும், அவனது

கைகள் பேசத் தொடங்கும். கடந்த வாரம் ஒருநாள், அவன் கோபத்தில் தூக்கி எறிந்த பீங்கான் தட்டும், அதைத் தடுக்க அவள் தூக்கிய கையின் தோள்பட்டையில் விழுந்த அடியும் இன்னும் முழுமையாக ஆறவில்லை. அந்த ஊதா நிறக் காயம் உடலுக்கு ஏற்பட்டது மட்டுமல்ல ; அவளது ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையின் மீது விழுந்த மரண அடி.

ஆனால், அவள் யாரிடமும், தன் பெற்றோரிடம் கூட இதைச் சொல்லவில்லை. “ஒருநாள் அன்பு மாறும், குடிப்பழக்கம் சரியாகும்” என்ற குருட்டு நம்பிக்கையும், சமூகத்தின் மீதான பயமும் அவளது மௌனத்தைக் சங்கிலியால் கட்டிப்போட்டிருந்தது.

பூக்கடை விற்றுக்கொண்டிருந்த முதிய அம்மா இவர்களை உற்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். யாழினியின் முகத்தில் தெரிந்த சோர்வும், அவளது கண்களின் பின்னால் இருந்த வலியும் அந்த அனுபவமிக்கப் பெண்களுக்குப் புதியதல்ல. எத்தனையோ பெண்களை, எத்தனையோ வன்முறைகளை அந்தத் தெருவோரப் பூக்கடை பார்த்திருக்கிறது.

விமலன் திடீரென வண்டியின் எஞ்சினை அதிரச் செய்து குரலை உயர்த்தினான். “சீக்கிரம் ஏறுடி! எனக்கு அங்கே பிரண்ட்ஸ் காத்துட்டு இருக்காங்க. சும்மா இந்த அஞ்சு ரூபாய் பூக்காக என் நேரத்தை வீணடிக்காதே! உனக்கெல்லாம் அறிவே இல்லையா?”

அவன் குரல் சாலையில் பலமாக ஒலித்தது. அருகிலிருந்த பாதசாரிகளும், கடைகாரர்களும் சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தார்கள். அந்தப் பார்வைகள் யாழினியின் மேல் அவமானமாக வந்து விழுந்தன.

ஆனால், யாழினி வண்டியில் ஏறவில்லை. அவள் இறங்கிய இடத்திலேயே அசையாமல் நின்றாள்.

அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான, இதுவரை உணராத பேரமைதி உருவாகத் தொடங்கியது. அது பயத்தின் முடிவு. அது இத்தனை காலம் காத்து வைத்திருந்த பொறுமையின் இறுதி எல்லை. விமலன் அவளது அமைதியைக் கண்டு மேலும்

ஆத்திரமடைந்தான். திடீரென வண்டியிலிருந்து இறங்கி, அவளது நீல நிறக் காயம் படிந்த கையைப் பலமாகப் பிடித்து இழுத்தான்.

“என்னடி இது புதுசா நாடகம்? சும்மா ரோட்டுல சீன் போடாம போய் வண்டில ஏறு!”

அந்தப் பிடி சாதாரணமானது அல்ல. அது அவளது உடலை மட்டுமல்ல, அவளது எஞ்சியிருந்த சுயமரியாதையையும் நசுக்கிப் பிழியும் ஒரு கொடூரமான பிடி. யாழினி ஒரு நொடி திகைத்தாள். அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. ஆனால் அடுத்த நொடி, அவளது உடலில் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது.

அவள் மெதுவாக, ஆனால் மிக உறுதியாகத் தன் கையை விமலனின் பிடியிலிருந்து உதறி விலக்கினாள். அவளது இந்தத் திடீர் எதிர்ப்பை விமலன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவன் சற்றே பின்வாங்கினான்.

அவள் கண்களில் இப்போது கண்ணீர் இல்லை. நீண்ட காலமாக அழுது அழுது உலர்ந்து போன ஒரு பெரும் பாராங்கல் போன்ற வலி மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.

“விமலன்… இது பூக்கான சண்டை இல்லை,” என்றாள் அவள் மெதுவாக, ஆனால் சுற்றியிருந்த இரைச்சலையும் தாண்டி அவனுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கும் தொனியில். “இது நான் வாழ்ற வாழ்க்கை பற்றியது. இதுவரைக்கும் நான் வாழ்ந்த நரகத்தைப் பற்றியது.”

அவன் அகந்தையுடன் சிரித்தான். “பெரிய தத்துவப் பேச்செல்லாம் பேசாதே. நீ இல்லாம நான் இருக்க முடியாதுன்னு நினைக்கிறியா? உன்னை விட்டா உனக்கு யாரு இருக்கா? வண்டில ஏறப் போறியா இல்ல நான் கிளம்பவா?”

அந்த வார்த்தை, ‘அவளுக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை’ என்கிற அவனது ஆதிக்கச் சிந்தனை, அவளுக்குள் இருந்த கடைசி நம்பிக்கையையும் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

அவள் இரண்டு அடிகள் பின்னோக்கிச் சென்றாள். அந்த இரண்டு அடி இடைவெளியில், அவள் முதல் முறையாகத் தன்னைப் பார்த்தாள். இத்தனை காலம் விமலன் என்ற ஒரு மனிதனின் நிழலாக, அவனது கோபங்களின் வடிகாலாக இருந்த தன்னை விடுத்து, ‘யாழினி’ என்ற தனித்துவமான மனிதப் பிறவியாகத் தன்னுடைய உண்மையை உணர்ந்தாள்.

“பத்து வருஷமா நான் உன்னை என் உயிரை விட அதிகமா காதலிச்சேன் விமலன்,” என்றாள் அவள். “ஆனா அந்த காதலுக்குள்ள, உன்னைத் திருத்துறேன்ற பேர்ல நான் என்னையே முழுசா இழந்துட்டேன். என் சந்தோஷம், என் மரியாதை, என் நிம்மதி எல்லாத்தையும் உன்கிட்ட அடகு வச்சிட்டேன்.”

அவள் குரல் இந்த முறை நடுங்கவில்லை. அதில் ஒரு தெளிவு இருந்தது.

“உன் குடி, உன் கோபம், உன் வார்த்தைகள், நீ என் மேல நடத்துன அத்தனை அசிங்கங்களையும் நான் இத்தனை வருஷமா மன்னிச்சேன். ஆனா, அதை எல்லாத்தையும் சகிச்சுக்கிட்டு என் ஆன்மாவை நானே சிதைச்சுக்கிட்டேனே… அந்தத் தப்புக்காக என்னையே என்னால மன்னிக்க முடியல.”

ஒரு நிமிடம் மௌனம் அந்தப் பூக்கடையையும், அந்தச் சாலையையும் முழுமையாகக் கவ்விக்கொண்டது போல இருந்தது.

“இனிமேல் நான் உன் வலியைத் தாங்குறவளா இருக்க மாட்டேன். உன் போதை தெளிஞ்சதும் மன்னிப்புக் கேக்குற உன் போலி அன்புக்கு நான் அடிமையாக இருக்க மாட்டேன்.”

அந்த வார்த்தைகள் ஒரு வெறும் பேச்சல்ல; அது ஒரு முடிவு. ஒரு விடை. அவளது ஆன்மாவின் விடுதலை.

விமலன் நிலைமை கைமீறிப் போவதை உணர்ந்து, அவளது தோளைப் பிடித்து நிறுத்த முயன்றான். அவனது கண்களில் இப்போது பயத்தின் சாயல் தெரிந்தது. ஆனால் அவளது முடிவு ஏற்கனவே பிறந்துவிட்டது. அவள் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்காமல், சாலையின் மறுபுறம் நோக்கி நடந்தாள்.

விமலன் அவமானம் தாங்க முடியாமல், “போடி! நீயே ஒருநாள் அழுதுட்டு என் பின்னாடி வருவ!” என்று கோபத்துடன் கத்திவிட்டு, வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து கொண்டு அதிவேகமாக அந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றான். அவனது வண்டியின் சத்தம் தூரத்தில் மெல்ல மெல்லக் கரைந்து மறைந்தது.

விமலன் சென்ற பிறகும் யாழினி அழுதுகொண்டே ஓடுவாள் என்றோ, உடைந்து போவாள் என்றோ அங்கிருந்தவர்கள் நினைத்தார்கள். பூக்கடை அம்மா அவளிடம் மெதுவாக வந்தார்.

“பொண்ணே… ரொம்ப நாள் காயம் தாங்கிட்டியே… உனக்கு யாராவது துணை வேணுமா? உங்க வீட்டுக்குத் தகவல் சொல்லணுமா?” என்று பரிவோடு கேட்டார்.

யாழினி அந்த முதியவரைப் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் இப்போது பயத்தின் நிழலோ, ஆதரவற்ற ஒரு பெண்ணின் கலக்கமோ இல்லை. மாறாக, அவளது முகத்தில் ஒரு தீர்க்கமான புதிய அமைதி நிலவியது.

அவள் பையிலிருந்து தன் கைப்பேசியை எடுத்தாள். அவள் ஒரு தோழிக்கோ தன் பெற்றோருக்கோ அழைத்து அழப் போகிறாள் என்றுதான் அங்கிருந்தவர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். ஆனால், அவள் ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணை அழுத்திக் காதில் வைத்தாள்.

“ஹலோ, சார்… நான் யாழினி பேசுறேன். நீங்க போன வாரம் கொடுத்த அந்த மல்டிநேஷனல் கம்பெனியோட ‘சீனியர் சாஃப்ட்வேர் ஆர்க்கிடெக்ட்’ வேலைக்கான

ஆஃபர் லெட்டரை நான் ஏத்துக்கிறேன். வர்ற திங்கள்கிழமை நான் பெங்களூர் ஆபீஸ்ல ஜாயின் பண்றேன். மெயில் அனுப்பிடுறேன் சார். தேங்க்யூ.”

கைப்பேசியை அணைத்து பைக்குள் வைத்தாள் யாழினி.

உண்மையில், யாழினி விமலனைச் சார்ந்திருந்த ஒரு பலவீனமான பெண் அல்ல. அவள் ஒரு மிகப்பெரிய மென்பொருள் நிறுவனத்தில் மிக உயர்ந்த பதவியில், நல்ல வருமானத்தில் இருக்கும் ஒரு சுயசார்புடைய பெண். விமலன் வேலை இல்லாமல், தன் தொழிலில் தோற்று, போதையில் மூழ்கியிருந்த போதும், ‘காதல்’ என்ற ஒரே ஒரு காரணத்திற்காக அவனது அத்தனை வன்முறைகளையும் தாங்கிக்கொண்டு அவனுடனே இருந்தவள் அவள். அவள் நினைத்திருந்தால் என்றோ அவனை விட்டுப் போயிருக்கலாம்; ஆனால், அவளது அன்பே அவளைக் கட்டிப்போட்டிருந்தது. இன்று விமலன் இழந்தது ஒரு ஏழைப் பெண்ணை அல்ல; தன் வாழ்வையே அவனுக்காகத் தியாகம் செய்யத் துணிந்த ஒரு பேரன்பை!

யாழினி பூக்கடை அம்மாவைப் பார்த்து மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள். “அம்மா… எனக்கு ஒரு முழம் மல்லிகை பூ குடுங்க,” என்றாள்.

அந்த அம்மா ஆச்சரியமும் பெருமிதமும் கலந்த கண்களோடு, அந்தப் புதிய மலர்களை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தார். யாழினி அந்தப் பூவை கைகளில் வாங்கினாள்.

அது யாரோ காசு கொடுத்து வாங்கித் தந்தது அல்ல. யாரோ கடமைக்காகக் கட்டாயப்படுத்திக் கொடுத்தது அல்ல. யாரோ தன் தவறுகளை மறைக்கக் கொடுத்த லஞ்சமும் அல்ல. அது, அவள் உழைத்த காசில், அவளது சொந்த விருப்பத்தில், அவளே தேர்ந்தெடுத்த ஒன்று.

அவள் தன் மெல்லிய விரல்களால் அந்த மல்லிகையின் இதழ்களைத் தொட்டாள். அதன் நறுமணம் காற்றில் கலந்தது. ஆனால் இம்முறை அது கடந்த காலத்தின் கசப்பான

நரகத்தை நினைவூட்டவில்லை. அது அவளது புதிய வாழ்வின் விடியலை, அவளது சுதந்திர முடிவை நினைவூட்டியது.

அவள் அந்த மல்லிகையை மெதுவாகத் தன் கூந்தலில் சூடிக்கொண்டாள். அது வெறும் அலங்காரம் அல்ல. அது யாரிடமிருந்தும் பெற்ற அனுமதியும் அல்ல. அது அவளுக்கே அவள் கொடுத்துக்கொண்ட ஒரு அமைதியான அங்கீகாரம். ஒரு மௌனமான விடுதலை.

பூக்கடை அம்மா அவளைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்து வாழ்த்தினார். “இந்தப் பூ இன்னைக்கு உன் தலைக்கு மட்டும் அழகு இல்லை மா… உன் வாழ்க்கைக்குக் கிடைச்ச ஆகச்சிறந்த அழகு.”

யாழினி சாலையின் ஓரமாக நிமிர்ந்த நன்னடயோடு மெதுவாக நடந்தாள்.

அவள் நடையில் இப்போது யாருடைய கைப் பிடிப்பும் இல்லை. யாருடைய அதிகாரக் குரலும் இல்லை. யாருடைய ஆதிக்க நிழலும் இல்லை. அவள் சூடியிருந்த அந்த மல்லிகைப் பூக்கள் மட்டும் காற்றில் மெதுவாக அசைந்தன. அது அவளது சுதந்திரம் பேசும் ஒரு மௌன மொழி போல, தெருவெங்கும் நறுமணத்தைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது.

முதல் முறையாக, யாழினி மற்றவர்களுக்காக வாழாமல்… தன்னையே தேர்ந்தெடுத்தாள்!

– சந்திரலோஷினி த/பெ சேவியர், பேராசிரியர்: முனைவர் முனீஸ்வரன் குமார், சுலுத்தான் இதுரீசு பல்கலைக்கழகம், மலேஷியா.