அநித்தியம்!

(எம் வாழ்நாளிற் கண்ட  உண்மை கலந்த கற்பனைக் கதை)

அதிகாலை 8:30 மணி. நேபாள – திபெத் எல்லையில் அமைந்துள்ள லாங்டாங் தேசியப் பூங்காவின் அடிவாரக் கிராமமான மெலாமச்சியில் பனிமூட்டம் இன்னும் விலகியிருக்கவில்லை. 5200 மீட்டர் உயரத்தில், மேகங்களைத் தொட்டு நிற்கும் இமயமலையின் சிகரங்களை நோக்கியபடி, தன் வீட்டின் முற்றத்தில் நின்றுகொண்டு சூடான தேநீரைப் பருகிக் கொண்டிருந்தான் ரமேஷ். உள்ளே அவனது மனைவி சுமித்ரா தன் ஐந்து வயது மகள் ஆராவுக்குத் தலை வாரிவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். ரமேஷின் தந்தை, எழுபது வயதான தவாங், வாசலில் அமர்ந்து பழைய ரேடியோவில் நேபாள நாட்டுப்புறப் பாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

அவன் அமர்ந்திருந்த லாங்டாங் பகுதியும், அதனைச் சுற்றியுள்ள நேபாளத்தின் மலைப் பாதைகளும் சாதாரணமானவை அல்ல. அவை இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கௌதம புத்தர் ஞானம் பெற்ற பின், அவரது சீடர்களும் பௌத்தத் துறவிகளும் அமைதியையும் ஆன்மீக தேடலையும் நோக்கி நடந்த புனிதமான பாதைகள் ஆகும்.

முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்த தவாங், ரேடியோவை அணைத்துவிட்டு ரமேஷைப் பார்த்து மென்னகை புரிந்தார். “ரமேஷ், இந்த மலைகளைப் பார். எவ்வளவு கம்பீரமாக, என்றும் மாறாதது போல நிற்கின்றன! ஆனால், சித்தார்த்தர் அன்று கண்டுகொண்ட உண்மை என்ன தெரியுமா? இந்த பிரம்மாண்டமான மலைகளும் கூட ஒவ்வொரு நொடியும் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன என்பதுதான். ‘அநித்தியம்’ இங்கு மாறாதது எதுவுமில்லை என்பதுதான் இந்த பிரபஞ்சத்தின் முதல் விதி” என்றவர் புத்தர். 

உள்ளிருந்து தன் மகளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே வந்த சுமித்ரா, “மாமா, காலையிலேயே உங்கள் தத்துவ உரையாடலை ஆரம்பித்துவிட்டீர்களா?” என்று சிரித்தாள். பின்னர் ரமேஷின் அருகில் வந்து, அவனது தோளில் அன்போடு சாய்ந்துகொண்டாள். “ஆனால் ஒன்று மாமா, இந்த உலகத்தில் எல்லாமே மாறினாலும், நம் குடும்பத்திற்குள் இருக்கும் இந்த அன்பும், நாம் ஒருவர் மீது ஒருவர் வைத்திருக்கும் பாசமும் என்றும் மாறாது, அழியாது” என்றாள் ஆழமான காதலுடன்.

ரமேஷ் சுமித்ராவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, “நீ சொல்வது உண்மைதான் சுமித்ரா. புத்தர் பெருமான் காட்டிய ‘மத்திய மார்க்கம்’ என்கின்ற நடுநிலைப்பாதை என்பது கூட இயற்கையோடும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள உயிர்களோடும் நாம் கொள்ளும் பேரன்பை அடிப்படையாகக் கொண்டதுதான். மனிதன் தன் ஆசைகளைக் குறைத்துக் கொண்டு, அன்பை மட்டுமே பிரதானமாக வைக்கும்போது, அங்கே துன்பத்திற்கு இடமே இருப்பதில்லை” என்றான்.

தவாங் தன் பேத்தி ஆராவைத் மடியில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு, “ஆமாம் ரமேஷ், ஆனால் மனிதன் இன்று இயற்கையின் மீது காட்டும் பேராசைதான் கவலை அளிக்கிறது. அளவுக்கு மிஞ்சிய பேராசையே துன்பத்திற்கு காரணம் என்ற புத்தரின் போதனையை மனிதகுலம் மறந்துவிட்டது. நம் வசதிகளுக்காக வளிமண்டலத்தை வெப்பமாக்கி, கார்பன் உமிழ்வை அதிகரித்து, இந்த இமயமலையின் உறைபனியை நாம் உருக வைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இது எங்கே போய் முடியுமோ?” என்று பெருமூச்சு விட்டார்.

சுமித்ரா ஆராவின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “எது எப்படி இருந்தாலும், நமக்கு இந்த நொடி இருக்கிறது மாமா. இந்த நொடியில் நாம் அனைவரும் ஒன்றாக, அன்போடு வாழ்வதுதான் புத்தர் சொன்ன ஆகச்சிறந்த வாழ்வு” என்று தத்துவமும் அன்பும் கலந்த குரலில் கூறினாள்.

மனிதர்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஆயிரமாயிரம் கணக்குகளோடும், அளவற்ற பாசத்தோடும் அந்த விடியலை எதிர்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், இயற்கை அவர்களுக்கு மேலே ஒரு மாபெரும் மரணப் பொறியைத் தயார் செய்து வைத்திருந்தது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

மலைகளின் உச்சியில், மனிதக் கண்களுக்கு எட்டாத உயரத்தில், பல நூறு ஆண்டுகளாக உறைந்து கிடந்த பனிப்பாறை ஏரி ஒன்றின் தென் பகுதி மெல்லப் பலவீனமடைந்து வந்தது. புவி வெப்பமயமாதலால், கடந்த சில வருடங்களாகவே அந்த ஏரியைத் தாங்கி நின்ற பனிச்சுவர்கள் உருகிக் கொண்டிருந்தன. சரியாக 8:37 மணிக்கு, அந்தப் பேரழிவு நிகழ்ந்தது. சுமார் 2000 அடி அகலம் கொண்ட மாபெரும் பனிப்பாறை, நொடிப்பொழுதுக்கும் குறைவான தருணத்தில், தன் தாய் பாறையிலிருந்து அப்படியே முறிந்து விழுந்தது. 4 முதல் 6 மில்லியன் க்யூபிக் மீட்டர் அளவு கொண்ட அந்த ராட்சதப் பனிப்பாளம், 1200 மீட்டர் கீழே இருந்த சமவெளியை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

“டமால்..” என்று பூமிக்கு அடியிலிருந்து ஒரு பயங்கர சத்தம் கேட்டது. ரமேஷின் கையில் இருந்த தேநீர்க் கோப்பையுடன் சேர்ந்து, தவாங்-சுமித்ராவின் தத்துவ உரையாடல்களும் அந்த வினாடியில் உறைந்து போயின. முற்றத்தில் இருந்த ஆடுகளும், மாடுகளும் பெருங குரலில்  அலறின.

“ரமேஷ், என்ன இது? நிலநடுக்கமா?” என்று பதற்றத்துடன் ரமேஷின் கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள் சுமித்ரா. அவளது கண்களில் பயமும், ரமேஷை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பாசத்தின் தவிப்பும் ஒருசேரத் தெரிந்தன.

அவள் கேட்டு முடிப்பதற்குள் பூமி பலமாக உலுக்கியது. மேலே மலை உச்சியில் ஏற்பட்ட அந்தப் பிளவின் வீரியம், ரிக்டர் அளவில்  5.2 வரை ஒரு பெரு நிலநடுக்கத்தைப் போலப் பதிவாகிக் கொண்டிருந்தது. பல்லாயிரம் டன் எடையுள்ள பனிப்பாறை உடைந்த அதிர்வு, பூமியின் தட்டுகளையே அதிரச் செய்திருந்தது.

“எல்லாரும் திறந்த வெளிக்கு வாங்க! சுமித்ரா, ஆராவைத் தூக்கிக்கோ!” என்று அலறிய படியே ஓடினான்  ரமேஷ். ஆனால், அவர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறுவதற்குள், மலைகளின் உச்சியிலிருந்து ஒரு பயங்கரமான இடி முழக்கம் போன்ற சத்தம் கேட்டது. அது சாதாரண இடியல்ல. காலத்தின் மரண ஓலம்.

 5.5 மில்லியனுக்கும் அதிகமான தொன் எடையைக் கொண்ட அந்த மாபெரும் பனிப்பாறை, புவி ஈர்ப்பு விசையின் கொடூர விளைவால், 4000 அடி கீழ் நோக்கி விழுந்து கொண்டிருந்தது. மேலிருந்து விழ விழ, அதன் வேகம் மணிக்கு  500 கிலோமீட்டர் வரை அதிகரித்துக் கொண்டது ஓர் நவீன புல்லட் ரயிலின் வேகத்தைப் போல….அத்தகைய பிரம்மாண்டமாக மரணம் கீழே மனிதர்களை நோக்கி விரைந்தது  அந்தப் பெருவிரைவு , 1945-ல் ஹிரோஷிமா மீது வீசப்பட்ட அணுகுண்டின் ஆற்றலுக்கு இணையான ஒரு பெரும் பேரழிவு ஆற்றல், இயற்கையின் உறைபனியால் அங்கே கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருந்தது.

மணிக்கு 500 கிலோமீட்டருக்குமதிக வேகத்தில் கீழே பாய்ந்த அந்தப் பனிப்பாறை, சற்று முன்பு தவாங் தத்துவமாகச் சொன்ன ‘அநித்தியம்’ என்படுகிற வாழ்வின் நிலையாமை என்ற உண்மையை கொடூரமான முறையில் புவியில் நிரூபித்தது. 

மேலிருந்து கீழிறங்கிய மாபெரும் ராட்சதவாகனம்  போல அந்தப் பனிப்பாறை கீழே விழ, அதன் பாதையில் இருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மரங்கள், பாறைகள், செடி கொடிகள், மண் என்று அனைத்தையும் ஒரு சேர அரைத்து, ஒன்றாக்கி, பள்ளத்தை நோக்கித் தள்ளிக் கொண்டு வந்தது. அறிவியல் உலகம் இதைத்தான் ‘பனிப்பாறை ஏரி வெடிப்பினால் ஏற்படும் திடீர் வெள்ளப்பெருக்கு’ என்று அழைக்கிறது.

“ரமேஷ்… மேலே பார்!” என்று சுமித்ரா அலறினாள். அவளது விரல்கள் காட்டிய திசையில், இமயமலையின் அழகிய வெள்ளைச் சிகரங்களுக்குப் பின்னால் இருந்து  பிரம்மாண்டமான கறுப்புச் சுவர் போன்ற வடிவம் வானை நோக்கிக் கிளம்பி, அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது.

அதில் இருந்த கொடூரமான சிக்கல் என்னவென்றால், கீழே விழுந்த பனிப்பாறைக்குள் மட்டும் 4 முதல் 6 பில்லியன் லிட்டர் தண்ணீர் உறைந்து கிடந்தது. அது உடைந்த வெப்பத்திலும் வேகத்திலும் உடனடியாக உருகி, மண்ணோடும் மரங்களோடும் கலந்து, ஒரு மாபெரும் ‘சகதிச் சுனாமியாக’மாறியிருந்தது. தூய வெள்ளத்து நீர் அல்ல அது..மரங்களையும் வீடுகளையும் வேரோடு பிடுங்கி எறியக்கூடிய அடர்த்தியான, கனமான சேற்றுக் குழம்பு.

“ஓடுங்கள்! மலைக்கு மேலே ஓடுங்கள்!” என்று கத்தியபடி ரமேஷ் தன் தந்தையின் கையைப் பற்றினான். சுமித்ரா ஆராவை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு ஓடினாள். அவசரத்திலும் அவளது கைகள் ரமேஷின் ஆடையை இறுக்கமாகப் பற்ற முயன்றன. அந்தப் பேராற்றல் கொண்ட பேரழிவிற்கு முன்னால் மனிதக் கால்களின் வேகம் என்னாகும்? மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சேர்த்து வைத்த சொத்துக்களும், பந்தங்களும், ஆசைகளும் அந்த வினாடியில் வெறும் தூசியாக மாறின.

அந்தச் சகதிச் சுனாமி லெண்டே கோலா மற்றும் போட்டிகோஷி ஆறுகளைத் தன் வழித்தடமாகக் கொண்டு, சுற்றியிருந்த நாற்பது கிலோமீட்டர் தூரப் பகுதியை அப்படியே கபளீகரம் செய்யத் தொடங்கியது. ரமேஷின் குடும்பம் ஓட முயன்ற சில நிமிடங்களிலேயே, அவர்களின் கிராமத்தை அந்தச் சேற்று வெள்ளம் வந்தடைந்தது. காதுகளைச் செவிடாக்கும் சத்தத்துடன், முப்பது அடி உயரத்திற்கு எழுந்த சேற்று அலை, அவர்களின் வீட்டை ஒரு காகிதக் கப்பலைப் போலத் தூக்கி எறிந்தது.

“அப்பா!” என்று கத்தினான் ரமேஷ். ஆனால், அடுத்த நொடி, ஒரு மாபெரும் மரக்குற்றி அவனது தந்தை தவாங்கின் மீது மோதியது. தவாங் அந்தச் சேற்று வெள்ளத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டார். ரமேஷ் தன் தந்தையைக் காப்பாற்ற கையை நீட்டுவதற்குள், அவனையும் சுமித்ராவையும் ஒரு பிரம்மாண்டமான அலை பிரித்தது.

“ரமேஷ்… ஆராவைப் பிடிங்க! நான் உங்களை நேசிக்கிறேன்!” என்று சுமித்ரா கத்திய கடைசி வார்த்தை மட்டும் அவனது காதுகளில் விழுந்தது. சேறும் சகதியும் அவனது வாய்க்குள்ளும் மூக்கிற்குள்ளும் புகுந்தது. மூச்சு முட்டியது. பில்லியன்கணக்கான லிட்டர் நீரின் அழுத்தம் அவனது எலும்புகளை முறிப்பது போல இருந்தது. தண்ணீரின் அடர்த்தி அதிகமாக இருந்ததால், அவனால் நீந்தக் கூட முடியவில்லை. கான்கிரீட் சுவர்கள் உடைந்து அவனது உடலில் மோதின. அரை மயக்க நிலையில், அவன் அந்தச் சகதி வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டான்.

சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு…

வெள்ளத்தின் வேகம் குறைந்து, சேறு படிந்த ஒரு மரக் கிளையின் மீது ரமேஷ் தூக்கி எறியப்பட்டிருந்தான். அவனது உடல் முழுவதும் காயங்கள். மெல்லக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தபோது, அவனுக்கு முன்னால் இருந்த அவனது அழகான கிராமம் காணாமல் போயிருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் இருண்ட சாம்பல் நிறச் சேறும், உடைந்த மரங்களும், இடிபாடுகளும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன.

“சுமித்ரா… ஆரா… அப்பா…” என்று அவன் கத்தினான். ஆனால், அந்தப் பாழடைந்த பள்ளத்தாக்கில் அவனது சொந்தக் குரலின் எதிரொலியைத் தவிர வேறு எந்தப் பதிலுமில்லை. அவனது ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும், வாழ்நாளும் அந்தச் ‘சகதிச் சுனாமியால்’ ஒரே நொடியில் கபளீகரம் செய்யப்பட்டிருந்தது. சற்று முன்பு சுமித்ரா சொன்ன “இந்த நொடியே வாழ்வு” என்ற தத்துவம் எவ்வளவு கொடூரமான உண்மையாகிவிட்டது என்பதை நினைத்து ரமேஷ் அந்தச் சேற்றில் முழங்காலிட்டு அழுது தீர்த்தான்.

அவன் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்த இடத்திற்குச் சற்று தொலைவில், ஆற்றின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய பௌத்த விகாரையின் உடைந்த பகுதி தென்பட்டது. பல்லாயிரக்கணக்கான மரங்களையும் வீடுகளையும் வேரோடு பிடுங்கி எறிந்த அந்த ராட்சதச் சேற்று வெள்ளம், அந்த விகாரையை சுக்கு நூறாக்கிச் சிதைத்திருந்தது.   அதன் அருகில், பெயர்த்தெறியப்பட்ட புத்தரின் அமைதியான முகம் செதுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய கல் சிலை சேற்றினுன் பாதியளவு புதைந்து கிடந்தது. புத்தர் நடந்த  பூமியது 

சிதிலமடைந்த அந்தப் புத்தரைப் பார்த்ததும் ரமேஷிற்குப் புத்தரின் சார்புடைமைத் தத்துவம் நினைவுக்கு வந்தது. இயற்கை என்பது ஒரு சங்கிலித் தொடர் போன்றது. ஒன்றின் செயல் மற்றொன்றைப் பாதிக்கும். மனிதன் காடுகளை அழிப்பதும், புவியைச் சூடாக்குவதும், இறுதியில் அவனுக்கே பேரழிவாகத் திரும்பும் என்பதை இந்த GLOF என்படுகிற பனிப்பாறை ஏரி வெடிப்பு வெள்ளம் உலகிற்கு உணர்த்தியிருந்தது.

வரலாற்றின் பக்கங்களை உற்று நோக்கினால், இமயமலைப் பிராந்தியத்தில் மனிதகுலம் இயற்கையின் இந்த விதிகளுக்குப் பலமுறை பலியாகியிருக்கிறது. 2013-ம் ஆண்டு இந்தியாவின் உத்தராகண்ட் மாநில கேதார்நாத் சோராபாரி ஏரி வெடிப்பு 5000-க்கும் மேற்பட்ட உயிர்களைப் பலி வாங்கியது. 2021-ல் சாமோலி பனிப்பாறைச் சரிவு, 2023-ல் சிக்கிமின் தெற்கு லொனாக் ஏரி உடைப்பு, மற்றும் கடந்த காலங்களில் நேபாளத்தின் டிக்சோ, தம்கோக் ஏரிகள் உடைந்த நிகழ்வுகள் என அனைத்தும் மனிதனின் பேராசைக்கு இயற்கை கொடுத்த பதிலடிகள்.

இந்தக் கொடூரம் வெறும் வரலாற்றுத் தரவல்ல. 

மனிதன் தன் பேராசையையும், உலக ஆளும் அரசியல் தலைவர்கள் தங்களின் அலட்சியத்தையும் கைவிடாவிட்டால் நாம் அனைவரும் சந்திக்கவிருக்கும் இறுதி எச்சரிக்கை.

மாற்றங்கள் நம் வீட்டின் முற்றத்திலிருந்தே தொடங்க வேண்டும் என்பது புத்தரின் வழி. நாம் செய்ய வேண்டியது மிக எளிமையானது. மரங்களை நட்டு வளர்ப்பதும் காடழிப்பை நிறுத்துவதும், பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் வாகனங்களைக் குறைத்து சூரிய ஒளி மற்றும் மின்சார ஆற்றலைப் பயன்படுத்துவதும், நெகிழிப் பொருட்களைத் தவிர்ப்பதும் மட்டுமே பூமியின் வெப்பத்தைக் குறைக்க உதவும் எளிய வழிகள்.

ஆனால், தனிமனித விழிப்புணர்வை விட, நாட்டை ஆளும் அரசியல் தலைவர்களின் கொள்கைகளுக்கே அதிக ஆற்றல் உண்டு. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்றைய உலக அரசியல் தலைவர்கள் தற்காலிகப் பொருளாதார வளர்ச்சியையும், தன் சுயநல நோக்கத்தையும் மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, காடுகளை அழிக்கும் தொழிற்சாலைகளுக்கு எளிதாக அனுமதி வழங்குகிறார்கள். வாக்கு வங்கிக்கான குறுகிய காலத் திட்டங்களில் காட்டும் ஆர்வத்தை, சர்வதேச பருவநிலை ஒப்பந்தங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதிலோ அல்லது பனிப்பாறை வெடிப்புகளை முன்கூட்டியே கண்டறியும் செயற்கைக்கோள் எச்சரிக்கை தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்குவதிலோ காட்டுவதில்லை. அரசியலாளர்களின் இந்த ஆழமான கவனக்குறைவே ரமேஷ் போன்ற பல்லாயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் மரணத்திற்குக் காரணமாகிறது.

மனிதன் தான் நிரந்தரம் என்றும், தன் ஆசைகளே உலகம் என்றும் வாழ்கிறான். ஆனால், இயற்கை ஒரே நொடியில் அனைத்தையும் மாற்றிவிடுகிறது. புத்தர் தியானம் செய்த அமைதியான இமயமலைச் சாரல், இன்று மனிதனின் தவறுகளால் உறைபனியின் கண்ணீராக உருகி, சகதிச் சுனாமியாக மாறி கிராமங்களை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ரமேஷ்  அந்தப் பனிச் சீற்ற ஏரிச் சேற்றுள் புதைந்த  அந்தப் புத்தர் சிலையின் முகத்தில் இருந்த சேற்றைத் தன் கைகளால் வாஞ்சையோடு துடைத்தான். “ஏன் புத்தரே எம்மைக் கைவிட்டீர்..உன்னையை நம்பி நாளும் தியானித்த என் குடும்பத்தை ஏன் இப்படிச்  சீரழித்தீர் என்று எப்படிச் சீரழிந்து கிடந்த அந்தப் புத்தரிடம் கேட்பது ?? 

சுமித்ரா சொன்ன “மாறாத அன்பு” இப்போது அவனது நினைவுகளில் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. ‘வாழ்வு என்பது அநித்தியமானது, நிலையற்றது’ என்ற தத்துவத்தின் சாட்சியாக அவன் மட்டுமே அங்கு நின்றிருந்தான். இயற்கையைச் சீண்டுவதையும் பேராசையையும் மனிதகுலமும், அரசியல் அதிகார வர்க்கமும் நிறுத்தாதவரை, இமயமலையின் புனிதப் பாதைகளில் மட்டுமல்ல உலக்கெங்கணும்  இதுபோன்ற மரண ஓலங்கள் ஓயாது என்பதை எஞ்சியிருந்த அந்தப் புத்தரின் அமைதியான சேறப்பிய  முகம் மௌனமாக உலகிற்கு எச்சரிப்பது போல இருந்தது.