அனுராபியம்

மழையில் கரைந்த காதலின் இரசாயனம்.

அனுராதபுரம் அதிகாலையில் விழித்துக்கொண்டிருந்தது. பனித்துளி படிந்த பழைய கற்கள் மேல் முதல் சூரியக்கதிர் விழுந்தது. ஆயிரம் ஆண்டுகளைக் கடந்து நின்ற ஸ்ரீ மகா போதி மரத்தின் இலைகள் மெல்ல அசைந்தன. அந்த அசைவில் ஒரு மழைத்துளி இலையிலிருந்து வழுக்கி, கீழே விழுந்தது. அது சாதாரண மழைத்துளிதான். ஆனால் அந்தத் துளிக்குள் ஒரு கதை இருந்தது. ஒரு காதல். ஒரு பிரிவு. ஒரு கண்ணீர். ஒரு நினைவு. ஒரு மறுபிறப்பு. அந்தக் கதையின் பெயர்—அனுராபியம்.

2029 ஜூலை 10. கொழும்பிலிருந்து அனுராதபுரம் செல்லும் இரவுப் பேருந்தின் ஜன்னலருகே யாழினி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கையில் ஒரு சிறிய நீலக் கல். அதை அவள் அம்மா இறப்பதற்கு முன் கொடுத்திருந்தாள்.

“ஒருநாள் அனுராதபுரம் போ,” என்றாள் அம்மா.

“ஏன் அம்மா?” என்று கேட்டபோது, “அங்கே உனக்கான ஒரு பதில் இருக்கிறது,” என்றாள். அதற்குப் பிறகு எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த வார்த்தை மட்டும் யாழினியின் மனதில் பதிந்திருந்தது.

பேருந்து இருளைக் கிழித்துச் சென்றது. யாழினி குறிப்பேட்டைத் திறந்தாள். “சில இடங்கள் நாம் செல்லும் இடங்கள் அல்ல. நாம் ஏற்கனவே வாழ்ந்த இடங்களுக்குத் திரும்பும் பாதைகள்,” என்று எழுதினாள்.

மறுநாள் காலை யாழினி ஸ்ரீ மகா போதி மரத்தை அடைந்தாள். அவள் கையில் பழைய ஓலைச்சுவடியின் நகல் இருந்தது. அதில் ஒரு மர்மமான வரி: “பௌர்ணமி இரவில், பதின்மூன்றாம் நிழலில் வானம் நீலமாகும். அந்த நீலத்தைத் தொடுபவன் மறந்த காதலை நினைவுகொள்வான்.”

அப்போது ஒரு இளைஞன் அருகில் வந்தான். கையில் சிறிய குவாண்டம் கணினி. “நீங்கள் யாழினி ரத்னவிஜயனா?” என்று கேட்டான்.

“ஆம்,” என்றாள்.

“நான் திலீபன். குவாண்டம் இயற்பியலாளர்.”

யாழினி ஓலைச்சுவடியை நீட்டினாள். திலீபன் படித்துவிட்டுச் சிரித்தான்.

“காலவாயில் என்று சொல்வீர்களா?”

“அப்படி இருக்கலாம்.”

“நான் அறிவியலாளன். காலவாயில்களை நம்ப மாட்டேன்.”

யாழினி அமைதியாகப் பார்த்தாள்.

“அறிவியல் இன்னும் கண்டுபிடிக்காததை மாயம் என்று அழைக்கிறது மனிதன்.”

அந்தப் பதில் திலீபனைச் சில நொடிகள் அமைதியாக்கியது. அந்த நாளிலிருந்து இருவரும் ஒன்றாக ஆய்வு செய்யத் தொடங்கினர்.

அவர்கள் ஒரு சிறிய ஆய்வுக்கூடத்தை அமைத்தனர். மழைத்துளிகள், மண், பாறைகள், காந்தப்புலம், நிலவின் கோணம்—எல்லாவற்றையும் பதிவு செய்தனர். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை.

ஒரு மாலை திலீபன் சோர்வுடன் “இது வெறும் கல்” என்றான்.

யாழினி நீலக் கல்லைப் பார்த்து, “இல்லை” என்றாள்.

“அப்படியென்றால்?”

“ஏதோ ஒன்று குறைகிறது.”

“என்ன?”

“உணர்வு.”

திலீபன் சிரித்தான்.

“வேதியியல் ஆய்வுக்குக் காதல் வேண்டுமா?”

“சில விஷயங்களை ஆய்வகத்தில் உருவாக்க முடியாது.”

“எது?”

“உண்மையான காதல்.”

அந்த இரவு இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஏதோ ஒன்று முளைத்தது.

ஜூலை 14 இரவு திலீபன் ஒரு கனவு கண்டான். பழைய அனுராதபுரம். மழை. கற்சுவர்கள். ஒரு பெண் அவனை நோக்கி ஓடிவந்தாள். முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் குரல்—யாழினியின் குரல்.

“நீ என்னை மறந்துவிட்டாய்.” திலீபன் நடுங்கினான்.

“நீ யார்?” அவள் சிரித்தாள்.

“மழை மறக்கவில்லை.” அவன் திடீரென்று விழித்துக்கொண்டான்.

இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. வெளியே மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. அவன் கூடாரத்திலிருந்து வெளியே வந்தான். யாழினி மரத்தடியில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

“உங்களுக்கும் கனவு வந்ததா?” திலீபன் திடுக்கிட்டான்.

“எப்படித் தெரியும்?”

“உங்கள் முகத்தில் தெரிகிறது.”

சில நொடிகள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். அந்த இரவில் அவர்களுக்கு இடையில் ஏதோ மாறியது. அது காதலா? அல்லது ஏற்கனவே இருந்த ஒரு நினைவின் விழிப்பா? அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை.

ஜூலை 17. பௌர்ணமி. இரவு 10:13. மெல்லிய மழை தொடங்கியது. போதி மரத்தின் இலைகள் காற்றில் அசைந்தன. நிலவு ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில் மரக்கிளையைத் தொட்டது. யாழினி கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். 10:13.

“திலீபன்…”

“நான் பார்க்கிறேன்.”

இருவரும் பதின்மூன்றாம் நிழலின் மையத்தில் நின்றனர். மழைத்துளிகள் அவர்களைத் தொட்டன. திடீரென்று ஒரு துளி நீலமாக மின்னியது. அது வானத்திலிருந்து விழுந்து யாழினியின் உள்ளங்கையில் வந்து நின்றது. நீராக இல்லை. ஒரு சிறிய நீலப் படிகமாக. திலீபன் மூச்சை நிறுத்தினான். கருவியில் எண்கள் வேகமாக மாறின.

“இது… சாத்தியமில்லை.”

யாழினி படிகத்தைத் தொட்டாள். அந்த நொடியில் இருவருக்கும் ஒரே காட்சி தெரிந்தது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்—ஒரு இளம் பெண். ஒரு இளம் இளவரசன். அவர்களுக்கிடையே பிரிக்க முடியாத காதல். பின்னர் பிரிவு. கண்ணீர். மழை. நீல ஒளி.

யாழினி கண்களைத் திறந்தாள். திலீபன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“நீங்களும் பார்த்தீர்களா?”

“ஆம்.”

“அவர்கள் யார்?”

திலீபனின் கண்களில் கண்ணீர்.

“நாம்.” யாழினி நடுங்கினாள்.

“இல்லை…”

“நாம் வேறு காலத்தில் இருந்திருக்கலாம்.” மழை அதிகரித்தது. அவர்களின் உள்ளங்கைகளில் இன்னும் நீலத் துளிகள் விழுந்துகொண்டிருந்தன.

அடுத்த சில நாட்களில் அவர்கள் அந்தப் பொருளை ஆராய்ந்தனர். அது தண்ணீரைப் போல இருந்தது. ஆனால் தண்ணீர் இல்லை. படிகத்தைத் தொட்டவுடன் மனிதர்களின் நினைவுகள் மாறின. சிலருக்குப் பழைய நினைவுகள் தோன்றின. சிலர் அழுதனர். சிலர் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் சந்திக்காத ஒருவரின் பெயரைச் சொன்னார்கள். ஒரு வயதான பெண் படிகத்தைத் தொட்டவுடன் திடீரென “சாலிய…” என்றாள். கண்களை மூடியிருந்தாள்.

“நான் உன்னை மறக்கவில்லை.” யாழினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

அப்போது திலீபன் “இதற்கு ஒரு பெயர் வேண்டும்” என்றான்.

யாழினி ஸ்ரீ மகா போதி மரத்தை நோக்கிப் பார்த்தாள்.

“அனுரா.”

“அனுராதபுரம்?”

“ஆம்.”

“அதற்கு?”

“இரு உயிர்களைத் தைக்கும் ஒரு பிணைப்பு…”

“ராப்?”

“ஆம்.”

“மற்றும் அறிவியல் உலகின் தனிமப் பெயர்?”

“இயம்.” திலீபன் அவளைப் பார்த்தான்.

“அனுரா + ராப் + இயம்…” இருவரும் ஒரே நேரத்தில் சொன்னார்கள்:

“அனுராபியம்.”

கண்டுபிடிப்பு உலகம் முழுவதும் பரவியது. ஆனால் எல்லோரும் அதைக் காதல் என்று பார்க்கவில்லை. சில அரசுகள் அதை ஆயுதமாகப் பார்க்கத் தொடங்கின. மனித உணர்வுகளை மாற்ற முடியுமா? நினைவுகளைத் திறக்க முடியுமா? ஒருவரை இன்னொருவரைக் காதலிக்கச் செய்ய முடியுமா? பல ரகசிய ஆய்வகங்கள் உருவாயின. ஆனால் எல்லா முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்தன. ஏனெனில் ஒரு உண்மை அவர்களுக்குப் புரிந்தது: அனுராபியத்தை உருவாக்க முடியாது. அதை உருவாக்க வேண்டுமென்றால்—மழை வேண்டும். அனுராதபுரம் வேண்டும். பதின்மூன்றாம் நிழல் வேண்டும். மற்றும்—உண்மையான காதல் வேண்டும். பொய்யான உணர்வு அனுராபியத்தை உருவாக்கவில்லை.

ஆண்டுகள் சென்றன. யாழினியும் திலீபனும் உலகின் முன்னணி விஞ்ஞானிகளாக மாறினர். ஆனால் அவர்களுக்கு அறிவியலை விட முக்கியமான ஒன்று இருந்தது. அவர்கள் காதலித்தனர்.

ஒரு மழை இரவில் திலீபன் யாழினியிடம் “ஒருநாள் நான் இல்லாமல் போனால்?” என்றான்.

“அப்படிப் பேசாதீர்கள்.”

“நான் உண்மையாகக் கேட்கிறேன்.”

“அப்படியென்றால்?” திலீபன் அவளது கையைப் பிடித்தான்.

“மழையைப் பாரு.”

“ஏன்?”

“நான் அதில் இருப்பேன்.” யாழினி சிரித்தாள்.

“அறிவியலாளர் ஒருவர் இப்படிப் பேசக்கூடாது.”

“இது அறிவியல் அல்ல.”

“அப்படியென்றால்?”

“காதல்.”

திலீபன் ஒரு விபத்தில் இறந்தான். யாழினி அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவள் அனுராதபுரத்திற்குத் திரும்பினாள். ஒவ்வொரு மழையிலும் பதின்மூன்றாம் நிழலின் கீழ் நின்றாள். ஒருநாள் அவளது உள்ளங்கையில் ஒரு நீலத் துளி விழுந்தது. அவள் கண்களை மூடினாள். திலீபனின் குரல் கேட்டது. “நான் இங்கே இருக்கிறேன்.” யாழினி அழுதாள். “நீ உண்மையிலேயே இருக்கிறாயா?” மழை மட்டும் பதிலளித்தது. ஆனால் அந்த மழையின் ஒவ்வொரு துளியும் நீலமாக மின்னியது.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு சிறுவன் அனுராதபுரத்தின் அருகிலுள்ள ஆற்றில் ஒரு கண்ணாடிப் பாட்டிலைக் கண்டான். அதற்குள் ஒரு கடிதம். அதை யாழினியிடம் கொண்டு வந்தான். கடிதத்தில்: “யாழினி, நான் இறக்கவில்லை. நான் மழையில் கரைந்துவிட்டேன். நீ அழும்போது நான் உன் கண்ணீரில் இருப்பேன். நீ சிரிக்கும்போது உன் நினைவில் இருப்பேன். நீ மழையில் நனையும்போது உன்னைத் தொடுவேன். நாம் மீண்டும் சந்திப்போம். ஒரு மழை இரவில். போதி மரத்தின் பதின்மூன்றாம் நிழலில். காதல் ஒரு முடிவு அல்ல. அது ஒரு சுழற்சி. உன் திலீபன்.” யாழினி அந்தக் கடிதத்தை நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டாள். அவள் அழவில்லை. அவள் சிரித்தாள். “நான் சொன்னேன்…” அவள் வானத்தைப் பார்த்தாள். “அவன் இறக்கவில்லை.”

2045. யாழினிக்கு வயது 52. அவள் மீண்டும் அதே இடத்தில் நின்றாள். அதே மரம். அதே நிழல். அதே மழை. கடிகாரம்—10:13 PM. ஒரு நீலத் துளி வானத்திலிருந்து விழுந்தது. அவள் உள்ளங்கையைத் திறந்தாள். துளி அவளது கையில் விழுந்தது. இந்த முறை அது படிகமாக மாறவில்லை. அது மெதுவாக ஒரு மனித உருவமாக மாறியது. திலீபன்.

அவள் கண்களை மூடினாள்.

“நீ வந்துவிட்டாயா?” அவனது குரல்:

“நான் எப்போதும் இங்கேதான் இருந்தேன்.”

“எங்கே?”

“மழையில்.” யாழினியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“நான் உன்னைத் தேடினேன்.”

“நானும்.”

“எங்கே?”

“ஒவ்வொரு மழைத்துளியிலும்.” அவள் கையை நீட்டினாள். அந்த நீல ஒளி அவளது விரல்களுக்குள் கரைந்தது.

அடுத்த நாள் யாழினியின் நாட்குறிப்பின் கடைசிப் பக்கம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அதில் ஒரே ஒரு வரி: “அனுராபியம் ஒரு தனிமம் அல்ல. அது ஒரு உறவு.” அதன் கீழே இன்னொரு வரி: “காதல் மழையாகிறது. மழை நினைவாகிறது. நினைவு கண்ணீராகிறது. கண்ணீர் மீண்டும் மழையாகிறது.”

வெளியில் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ஒரு சிறிய சிறுமி தனது உள்ளங்கையை வானத்தை நோக்கி நீட்டினாள். ஒரு மழைத்துளி அவள் கையில் விழுந்தது. அது ஒரு நொடிக்கு நீலமாக மின்னியது. சிறுமி ஆச்சரியத்துடன் வானத்தைப் பார்த்தாள். அவளுக்குத் தெரியவில்லை—அந்தத் துளிக்குள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளின் காதல் இருந்தது.

ஒரு பெண்ணின் கண்ணீர். ஒரு ஆணின் காத்திருப்பு. ஒரு பழைய நகரத்தின் நினைவு. ஒரு முடிவில்லாத சுழற்சி. அது அவளது உள்ளங்கையில் மெதுவாக உருகியது. அந்த நேரத்தில் தொலைவில் இடியுடன் மழை இன்னும் அதிகமாகப் பெய்தது. யாரோ அவளது காதருகில் மெதுவாகச் சொன்னது போல இருந்தது: “நாம் மீண்டும் சந்திப்போம்.”

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். யாரும் இல்லை. மழை மட்டும் இருந்தது. ஆனால் அந்த மழையில் – காதல் இருந்தது. அதன் பெயர் – அனுராபியம்.

“காதல் ஒரு சுழற்சி.
நாம் மீண்டும் பிறப்போம்.
மழையாக.
காதலாக.
அனுராபியமாக.”