மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 8 | பாகம் – 9 | பாகம் – 10

பாகம் 9: மாறனின் விஸ்வரூபம்

பாயிண்ட் நிமோவின் மையத்தில் உருவான அந்தப் பிரம்மாண்டமான கடல் சுழல், பூமியின் இதயத்தையே உறிஞ்சுவது போலப் பயங்கரமான சத்தத்துடன் சுழன்று கொண்டிருந்தது. கப்பலை நொறுக்கிக் கொண்டிருந்த அந்த அண்டவெளிக் கரம் (Cosmic Hand), இப்போது ஆதித்யாவை நோக்கி நீண்டது.

ஆதித்யாவுக்கு வேறு வழியில்லை. கடலின் பாதாளத்தில் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த வேற்றுக்கிரகப் பாறையை (LLVP) நோக்கியும், தன் தங்கை வித்யாவைக் காப்பாற்றவும் அவன் அந்தச் சுழலுக்குள் பாய்ந்தான்.

ஆனால், ஆதித்யா சுழலைத் தொடும் முன், அந்தப் பிரம்மாண்டமான கரம் அவனைப் பிடித்துவிட்டது! இருண்ட நட்சத்திரத் துகள்களால் ஆன அந்தக் கரத்தின் பிடியில், ஆதித்யாவின் மகாசூன்ய ஆற்றல் கூட மூச்சு முட்டியது.

அப்போது… எதிர்பாராத ஒரு குரல், கடலின் இடிமுழக்கத்தையும் தாண்டி அதிர்ந்தது!

“ஓம் பைரவாய நம:”

அது கான்ஸ்டபிள் மாறனின் குரல்! ஆனால், எப்போதும் பயத்தில் நடுங்கும் அந்த சாதாரண மனிதனின் குரல் அல்ல. ஒரு பலாயிரம் ஆண்டு பழமையான குகைக்குள் இருந்து ஒலிக்கும் கர்ஜனையைப் போல அது இருந்தது.

முகமூடி கிழிந்தது: மாறனின் உண்மையான முகம்

ஆதித்யா திடுக்கிட்டு மேலே பார்த்தான். உடைந்த கப்பலின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருந்த மாறனின் உடல் இப்போது பயத்தில் நடுங்கவில்லை. அவனது கண்கள் மனிதக் கண்களாக இல்லாமல், உருகிய தங்கக் குழம்பைப் போலத் தகதகவென மின்னிக் கொண்டிருந்தன.

“மாறன்… நீ?” ஆதித்யா அதிர்ச்சியில் கத்தினான்.

மாறன் ஒரு விசித்திரமான, கம்பீரமான புன்னகையை உதிர்த்தான்.

“மனிதர்களின் பயம் என்பது நான் அணிந்திருந்த வெறும் முகமூடி ஆதித்யா! நீ ‘மகாசூன்யத்தின்’ சாவியாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்தச் சூன்யத்தைக் காக்கும் ‘காலக் காவலாளி’ (Keeper of Time) நான்! என் பெயர் கான்ஸ்டபிள் மாறன் அல்ல… ‘மாறன்’ – மரணத்தையும் மாயையையும் வென்றவன்!”

தன் இடுப்பில் இருந்த சாதாரண போலீஸ் லத்தியை (Baton) மாறன் உருவினான். அவன் கைகள் பட்டதும், அந்த மர லத்தி ஒரு பிரகாசமான ‘பைரவ தண்டமாக’ (Bhairava Dhandam) உருமாறியது. அதில் நவக்கிரகங்களின் குறியீடுகளும், சிவபெருமானின் திரிசூலத்தின் நுனியும் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன.

மாறனின் பிரம்மாண்டமான ஆற்றல்கள்

விசுவநாதனும், ஆதித்யாவின் தந்தையும் மகாசூன்யச் சக்கரங்களை உருவாக்கியபோது, சித்தர்கள் சும்மா இருக்கவில்லை. அந்தச் சக்கரங்களை அழிக்க, அவர்கள்

உருவாக்கிய ஒரு ‘உயிருள்ள ஆயுதம்’ தான் மாறன். அவனது முக்கிய அம்சங்கள்:

பாயிண்ட் நிமோவில் முடங்கிப் போன புவியீர்ப்பு விசையை, மாறனால் தன் பைரவ தண்டத்தின் மூலம் மீண்டும் உருவாக்க முடியும்.

ஆதித்யாவுக்கு நிழல் இல்லை. ஆனால், மாறன் ஒளியையே தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, நிழல்களை ஆயுதமாக மாற்றும் வல்லமை பெற்றவன்.

அவன் பைரவ தண்டத்தைத் தரையில் தட்டும்போது உருவாகும் ஒலி அலை, எந்த ஒரு வேற்றுக்கிரக அல்லது மாயச் சக்தியையும் தற்காலிகமாகச் செயலிழக்கச் செய்யும்.

“ஆதித்யா, உன் தந்தையைத் தடுப்பது மட்டும்தான் உன் வேலை. இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அரக்கர்களை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்!” என்று கர்ஜித்த மாறன், உடைந்த கப்பல் தளத்தில் இருந்து அந்த மாபெரும் அண்டவெளிக் கரத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

அவன் கையில் இருந்த பைரவ தண்டம், வானத்து மின்னலை ஒட்டுமொத்தமாக உள்வாங்கி, நீல நிற நெருப்பாகக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

“நசி… மசி… நாசய… நாசய!” என்று சமஸ்கிருத மந்திரத்தை உச்சரித்தபடியே, மாறன் அந்தத் தண்டத்தால் அண்டவெளிக் கரத்தின் நடுவில் ஓங்கி அடித்தான்!

ஒரு மாபெரும் ஒளி வெள்ளம் வெடித்துச் சிதறியது. பூமியின் ஒட்டுமொத்த ஈர்ப்பு விசையும் ஒரு நொடி பாயிண்ட் நிமோவில் குவிந்தது போல ஒரு அழுத்தம் உருவானது. அந்த அண்டவெளிக் கரம் வலி தாங்க முடியாமல் ஆதித்யாவை விடுவித்து, சிதறிப் புகையாக மாறியது.

“இப்போது போ ஆதித்யா! சுழலுக்குள் இறங்கு! உன் தங்கைக்கும், பூமிக்கும் நேரம் முடிந்து கொண்டிருக்கிறது!” மாறன் கத்தினான். அவன் இப்போது அந்தப் பெருங்கடலின் அலைகளுக்கு மேலே, காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தான். பாயிண்ட் நிமோவின் பாதுகாவலனாக அவன் விஸ்வரூபம் எடுத்திருந்தான்.

கரத்தின் பிடியில் இருந்து விடுபட்ட ஆதித்யா, நேராக அந்த நீர்ச்சுழலின் மையத்தை நோக்கி பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர் வேகத்தில் கீழே விழுந்தான்.

தண்ணீரின் முடிவில், பூமியின் மையப்பகுதியில் (Mantle) இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான பச்சைக் குமிழிக்குள்

ஆதித்யா நுழைந்தான். அது ஒரு வேற்றுக்கிரக நகரம் போலக் காட்சியளித்தது.

அங்கே, ஒரு பிரம்மாண்டமான சிம்மாசனத்தில்… ஆதித்யாவின் தந்தை அமர்ந்திருந்தார். அவர் மனித உடலைக் கொண்டிருக்கவில்லை. பாதி மனிதனாகவும், பாதி ஒளிரும் பச்சை நிறப் பாறையாகவும் அவர் உருமாறியிருந்தார். அவரைச் சுற்றிலும் ‘ந, ம, சி, வ, ய’ மற்றும் ‘க்ரி, ஷ், ண, ஹ்ரீம், க்லீம்’ ஆகிய பத்து எழுத்துக்களும் நெருப்பு வளையமாகச் சுழன்று கொண்டிருந்தன.

அவருக்குக் கீழே, நெஞ்சில் ரத்தம் வழிய, ஒரு பெரிய ஸ்படிகக் கல்லுக்குள் (Crystal) வித்யா சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்தாள்!

ஆதித்யாவைப் பார்த்த அவனது தந்தை, அண்டவெளியே அதிரும் ஒரு குரலில் சிரித்தார்.

“வா மகனே… என் இறுதிச் சக்கரத்தின் மையப் புள்ளியே! நீயே வந்துவிட்டாய். இனி இந்தக் கடவுளின் அவதாரத்தை யாராலும் தடுக்க முடியாது!”

ஆதித்யா தன் கைகளை இறுக்கினான். அவனுக்குள் இருந்த நிழலற்ற மகாசூன்ய சக்தி இப்போது

முழுமையாகத் தட்டியெழுப்பப்பட்டது. மேலே கடலைக் காக்க மாறன்; கீழே உலகத்தின் அழிவைத் தடுக்க ஆதித்யா!

நமசிவாய

பாகம் 9 நிறைவுற்றது.