கருப்பசாமி தர்மத்தின் சலங்கை

அத்தியாயம் 1-3 | அத்தியாயம் 4-6 | அத்தியாயம் 7-9

அத்தியாயம் 4: பிடிமண்ணின் புனிதம்

பழனியின் ரத்தம் பட்டுத் தெறித்த அந்தப் பித்தளைச் சலங்கைக்கும், அந்தச் சாமி சிலைக்கும் பின்னால் ஒரு பெரிய சரித்திரமே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. சுமார் ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன்னால், இந்தக் கிராமத்தில் ஒரு பெரிய கொடிய நோயும், பஞ்சமும் வந்த நேரம் அது.

ஊர்ப் பெரியவராக இருந்த மாயாண்டித் தேவர், ஊர் மக்களைக் கூட்டி வைத்துக் கூறினார்: “நம்ம ஊரக் காப்பாத்த எந்தச் சாமியாலயும் முடியல. அந்த மாரநாடு கருப்பசாமியக் கூப்பிட்டாத்தான் நமக்கு விடிவு காலம்!”

“ஆனா அது எவ்ளோ தூரம் தேவரே? நடந்தே போகணுமே,” என்று ஒருவர் கேட்டார்.

“உசுரு போனாலும் பரவால்ல. ஊரு பிழைக்கணும்,” என்றார் மாயாண்டித் தேவர்.

அடுத்த நாளே, ஊர்ப் பெரியவர்கள் பத்துப் பேர் மாரநாடு கருப்பசாமி கோவிலை அடைந்தார்கள். மாரநாடு சாமியாடி மீது கருப்பசாமி அருள் இறங்கியது. மூலஸ்தானத்தில் இருந்த ஈர மண்ணை ஒரு கைப்பிடி அள்ளி, மஞ்சள் துணியில் முடிந்து மாயாண்டித் தேவரின் கையில் கொடுத்தது.

“ஏலே… இது வெறும் மண்ணில்லடா… என் உசுரு! இந்தப் பிடிமண்ணக் கொண்டு போய் உங்க ஊர் எல்லையில வச்சு, என் உருவத்தச் செஞ்சு கும்புடுங்க. இன்னையில இருந்து உங்க ஊரக் காக்குற பொறுப்பு இந்த மாரநாடு கருப்பனுக்கு! எவனாவது உங்களுக்கு அநியாயம் பண்ண நெனச்சா… என் அருவா அவனக் கூறு போடும்டா!” என்று ஆவேசமாக வாக்குக் கொடுத்தது சாமி.

“சாமி… இந்த வாக்கு எப்பவும் நிக்குமா?” என்று மாயாண்டித் தேவர் பயத்தோடு கேட்டார்.

“தர்மம் இருக்கிற வரைக்கும் என் வாக்கும் இருக்கும். ஆனா ஒரு நாள் இந்த மண்ணுல அதிகாரம் பண்ணுறவன் இந்தச் சத்தியத்தை மறந்தா, அன்னைக்கு நான் என்ன செய்வேன்னு நீங்களே பாப்பீங்க,” என்று சொல்லி மறைந்தது சாமி.

அன்று முதல், இந்தக் கிராமத்தின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாக மாறியது இந்தச் சாமி. மாரநாட்டு உக்கிரம் முழுவதும் இந்தப் பிடிமண்ணுக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது ரத்னவேலுக்குத் தெரியாது.

அத்தியாயம் 5: சுடலையின் பரம்பரை பந்தம்

அன்று மாரநாட்டிலிருந்து பிடிமண் கொண்டு வந்த மாயாண்டித் தேவருக்கு, அந்தச் சாமியை நாள்தோறும் பூஜை செய்யும் பொறுப்பும் கிடைத்தது. அவருக்குப் பின் அவரது மகன், அவருக்குப் பின் இப்போதைய பூசாரி சுடலை மூன்று தலைமுறையாக அந்தக் குடும்பமே சாமியின் காவலர்களாக இருந்து வந்தது.

சுடலைக்கு ஏழு வயதாக இருந்தபோது, ஒரு மாலை நேரத்தில் அவனது தந்தை அவனைச் சன்னதிக்கு முன் அமர்த்தினார்.

“தம்பி, இந்தச் சலங்கை பாத்தியா?”

“பாத்தேன் அப்பா. அது எதுக்கு?”

“இது சத்தம் போட்டா, அது வெறும் சத்தமில்ல தம்பி. அது நம்ம ஊரு பாதுகாப்பா இருக்குதுன்னு அர்த்தம். நாம இதைக் காப்போம், இது நம்மக் காக்கும். நீ பெரிசாகி, என் இடத்துல இந்தப் பூஜைய நடத்தும்போது, இதை மறந்திடாதே.”

“மறக்க மாட்டேன் அப்பா. நான் உசுரோட இருக்கிற வரைக்கும், சாமிக்கு எந்தக் குறையும் வரவிடமாட்டேன்,” என்று சிறு சுடலை உறுதியாகச் சொன்னான்.

தந்தை காலமான பிறகு, இருபது வயதிலேயே பூசாரிப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்ட சுடலை, ஒரு நாள் கூட முறை தவறாமல் சாமிக்குப் பூஜை செய்து வந்தான். அவனுக்கு அந்தச் சாமி வெறும் கடமையல்ல… அது தன் குடும்பத்தின் மூச்சு, தன் தாத்தாவின் நம்பிக்கை, தன் தந்தையின் சத்தியம்.

அதனால்தான், அமாவாசை அன்று சாமிக்கு அருள் வராமல் போனபோது, சுடலையின் நெஞ்சு எவரையும்விட அதிகமாக வெடித்தது. “என் மேல என்ன குத்தம் கண்ட சாமி? நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்?” என்று அவன் அன்று கேட்டது வெறும் பூசாரியின் கேள்வியல்ல; மூன்று தலைமுறையாகக் காத்து வந்த ஒரு பந்தம் அறுந்துவிடுமோ என்ற ஒரு மகனின் பயம்.

பாகம் 2 | மாந்திரீகத்தின் பிடி

அத்தியாயம் 6: இருளின் அழைப்பு

“மாயாண்டி… அந்தக்கல்லுச்சாமிய எந்திரம் வச்சுக் கட்டுப்போடனும். கேரளாவுல சுடுகாட்டுல வச்சுப் பூஜை பண்ணுவானே, அந்த மயானத்து மாந்திரீகன் பைரவனைக் கூட்டிட்டு வா,” என்று கொடூரமாகச் சிரித்தான் ரத்னவேல்.

சுடுகாட்டின் எல்லையில் பயந்து நடுங்கி நின்ற மாயாண்டி, “சாமி… பைரவச்சாமி…” என்று தொண்டை வறளக் கூப்பிட்டான்.

பைரவன் மெல்லத்தன் கண்களைத் திறந்தான். அவனது கண்கள் கோவைப்பழமாகச் சிவந்திருந்தன. “யாருடா நீ? என் பூஜை நேரத்துல வந்து நிக்Rangeற? உசுரு மேல ஆசை இல்லையா?”

“இல்ல சாமி… நான் மதுரைப்பண்ணையார் ரத்னவேலு அண்ணனோட ஆளு. அண்ணன்தான் உங்களை உடனே கூட்டிட்டு வரச் சொன்னாரு.”

“உன் பண்ணையார் கூப்பிட்டா, நான் எந்திரம் வச்சு வரணுமா? இந்த பைரவன் பணத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவன் இல்லடா… ரத்தத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவன்!”

“அப்படி இல்ல சாமி. நம்ம ஊர்ல ஒரு கருப்பசாமி கோவில் இருக்கு. அந்தச்சாமியால எங்களுக்குப் பெரிய தொல்லை. அதைப்பில்லி சூனியம் வச்சுக்கட்டுப்போடனும். நீங்க கேட்குற பணத்தை அண்ணன் தர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு.”

பைரவனின் விகாரமான உதடுகள் விரிந்து சிரித்தன. “சாமியக் கட்டணுமா? மதுரையில இருக்குற ஒரு சாதாரணக் கிராமத்துச்சாம்தானே… நாளைக்கு அமாவாசை இருட்டு. அந்த இருட்டோட, உன் பண்ணையார் நினைக்குறத நான் முடிச்சுக்காட்டுறேன். இனிமேல் அந்தச் சாமி உசுரோட இருக்காது, வெறும் கல்லாத்தான் நிக்கும். நட!”

அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாது… அவர்கள் கட்டப்போவது சாதாரணச் சாமியை அல்ல, அகங்காரங்களை வேரறுக்கக் காத்திருக்கும் மாரநாடு தர்மத்தின் மகா சக்தியை என்று!

– தொடரும்…