அனந்தலக்ஷ்மி அக்காவின் கணவர்

இது காரைக்குடி அருகில், சேலம் பக்கத்தில் வாழ்ந்த ஒரு பெரிய குடும்பம். அந்தக் குடும்பத்தில் 6 சகோதரிகளும், 4 சகோதரர்களும் இருந்தார்கள்.

அனந்தலக்ஷ்மி அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த மகள். அவருடைய அம்மா சுசீலாவுக்கு, மகள் அனந்தலக்ஷ்மிக்காக ஒரு திருமண வரன் வருகிறது.

மாப்பிள்ளை மதுசூதன் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தார். அவருடைய வசீகரமான தோற்றமும், சுருள் முடியும் அனைவரையும் கவர்ந்தது.

அவரைப் பார்த்த உடனேயே அனந்தலக்ஷ்மியின் மனதில் காதல் மலர்ந்தது.

திருமணம் இனிதாக முடிந்தது. ஒவ்வொரு இரண்டு வருடங்களுக்கும் ஒருமுறை, பிரசவத்திற்காக அனந்தலக்ஷ்மி தன்னுடைய பிறந்த வீட்டிற்கு வருவது வழக்கமாக இருந்தது.

மதுசூதனுக்கு நிலையான வேலை என்று எதுவும் இல்லை. அவர் ஒரு ப்ரோக்கராகவும், ஜோதிடராகவும்… இன்னும் பல வேலைகளையும் செய்து வந்தார். ஆனால் எப்போதும் தன்னைப் பற்றி பெருமையாகப் பேசிக்கொள்வார்.

அவர் எப்போது அந்தக் குடும்ப வீட்டிற்கு வந்தாலும், ஏதாவது ஒரு பிரச்சனையை உருவாக்காமல் இருக்க மாட்டார். அடிக்கடி,

“என் மனைவியை அவளுடைய சொந்த பிறந்த வீட்டிலேயே சரியாக நடத்துவதில்லை” என்று குறை கூறுவார்.

அனந்தலக்ஷ்மிக்கு அடுத்த சகோதரி சுகுணா. சுகுணாவும், அவருக்கு அடுத்த சகோதரியான பூரணியும், தங்களுடைய அக்காவின் கணவர் வைக்கும் கோரிக்கைகளால் அடிக்கடி வருத்தப்படுவார்கள்.

அந்தக் கோரிக்கைகளுக்கு முடிவே இருக்காது. அவர்கள் எவ்வளவு செய்தாலும், மதுசூதனுக்கு எதுவுமே திருப்தியாக இருக்காது.

ஒருமுறை, சுசீலாவின் மாமனார் — எண்பது வயதைக் கடந்தவர் — கோபத்தில்,

“உன் மனைவி மீது உனக்கு இவ்வளவு அக்கறை இருந்தால், நீயே அவளை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியதுதானே?”

என்று கேட்டார்.

ஆனால் இதெல்லாம் எதுவும் மதுசூதனை பாதிக்காது. அவர் எதற்கும் அசைந்து கொடுக்காத குணம் கொண்டவர். எப்போதும் வெற்றிலை பாக்கு போட்டுக்கொண்டே இருப்பார்.

சுகுணாவும் பூரணியும் அடிக்கடி கோபத்திலும், மனவேதனையிலும் இருப்பார்கள். தங்களுடைய பெற்றோர்களான சுசீலாவும் ஸ்ரீனிவாசனும்

எவ்வளவு கஷ்டங்களை அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தார்கள்.

மீதமிருந்த சகோதரிகளின் திருமணங்களையும் நடத்தி முடிக்க வேண்டிய பொறுப்பு அவர்களின் பெற்றோருக்கு இருந்தது.

ஆனால் அனந்தலக்ஷ்மி ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு அடிக்கடி தன் பிறந்த வீட்டிற்கு வருவதை ஒரு பழக்கமாகவே வைத்திருந்தார். அவருடைய குழந்தைகளும் அவருடன் வருவார்கள்.

இதனால் அந்த வீடு எப்போதும் ஒரே பரபரப்பாகவும், குழப்பமாகவும் மாறிவிடும்.

அனந்தலக்ஷ்மி பிறந்த வீட்டிற்கு வந்த மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களுக்குள், மதுசூதனும் அங்கு வந்து சேர்ந்துவிடுவார்.

அந்த வீட்டிற்கு ஏற்படும் சிரமங்களைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் இல்லாமல், குறைந்தது ஒரு வாரம் அல்லது பத்து நாட்கள் வரை அங்கேயே தங்கிவிடுவார்.

அதுமட்டுமல்லாமல், தன் மனைவியின் சகோதரர்களிடம்,

“எனக்கு இந்த வெற்றிலை கொண்டு வா… இந்த பாக்கு கொண்டு வா. இரவு குடிக்க ஒரு கிளாஸ் சூடான பசும்பால் வேண்டும்”

என்று தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்.

அனந்தலக்ஷ்மி தன் கணவரின் பொறுப்பில்லாத நடத்தையைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் இருந்தார்.

ஒருமுறை, மாலை நேரம். வீட்டின் பின்புறக் கதவுகள் திறந்திருந்தன. அருகில் இருந்த அருணா தியேட்டரில் இருந்து திரைப்படப் பாடல்களின் சத்தம் பலமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அன்று நடிகர் சிவாஜி கணேசனின் “பார்த்தால் பசி தீரும்” திரைப்படத்தின் அடுத்த காட்சி (ஷோ) திரையிடப்பட இருந்தது.

மதுசூதன் தன் மனைவியின் சகோதரர்களிடம் இரண்டு டிக்கெட்டுகள் முன்பதிவு செய்யச் சொல்லியிருந்தார்.

அந்த நேரத்தில் குழந்தைகளை பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பு மீண்டும் சகோதரிகளின் மேல் விழுந்தது.

சுகுணா, அனந்தலக்ஷ்மியின் நீளமான, அடர்த்தியான கூந்தலை வாரிக்கொண்டிருந்தாள். பூரணி அவர்களுக்கு அருகில் அமர்ந்து இரவு உணவுக்காக காய்கறிகளை நறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

சுசீலா அன்று இரவு சாம்பார், சாதம் மற்றும் அப்பளம் செய்யத் திட்டமிட்டிருந்தார்.

சுசீலாவின் கணவர் நீதிமன்றத்தில் தாவலியாக வேலை பார்த்து வந்தார். அவர் ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்புதான் வீட்டிற்கு திரும்பியிருந்தார்.

சுகுணா தன் அக்காவிடம் கேட்டாள்:

“அக்கா, ஏன் அத்திம்பேர் இப்படி செய்கிறார்? அவருடைய கோரிக்கைகளுக்கு முடிவே இல்லையே அக்கா. நீங்களாவது அவரிடம் சொல்லக்கூடாதா? என்னைத் தவறாக நினைக்காதீங்க அக்கா. நீங்க ஒவ்வொரு முறை இங்கே வரும்போதும் அவர் பின்னாடியே வருவது சரியில்லை. அவர் எப்படி குடும்பத்தை நடத்துகிறார்? நம்ம குடும்பத்தின் நிலைமை உங்களுக்கே தெரியும் இல்லையா அக்கா?”

அனந்தலக்ஷ்மி ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை.

பிறகு மெதுவாக அவள் சொன்னாள்:

*”சுகுணா, என்னைப் பற்றி உனக்குத் தெரியும். நான் சாதாரண அழகு கொண்ட ஒரு பெண் தான். உன் அத்திம்பேரைப் பாரு. அவர் எவ்வளவு அழகாகவும், கம்பீரமாகவும் இருக்கிறார்.

இப்படிப்பட்ட ஒருவரை வாழ்க்கைத் துணையாக பெற்றிருப்பது என் அதிர்ஷ்டம் என்று உனக்குத் தோணலையா?

அவர் என்னை ரொம்பவும் நேசிக்கிறார் சுகுணா. நானும் அவரை அதே அளவுக்கு நேசிக்கிறேன். அவருடைய மனதை காயப்படுத்தும் எந்த ஒரு வார்த்தையையும் நான் சொல்ல நினைக்கக்கூட முடியாது.

அவர் இங்கே என்னை எப்படி நடத்துகிறார்கள் என்று கவனித்து, அதைப் பற்றி கேட்கிறாரே… அது அவர் என் மீது வைத்திருக்கும் அன்பை காட்டவில்லையா சுகுணா?”*

சுகுணாவும் பூரணியும் வாயடைத்துப் போனார்கள். அனந்தலக்ஷ்மி சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டு அவர்களால் எதுவும் பேச முடியவில்லை.

அப்போது தாழ்வாரத்தில் இருந்து மதுசூதனின் குரல் கேட்டது.

“ஏய் அம்பி, பஸ் ஸ்டாப் பக்கத்தில் இருக்கிற கடையிலிருந்து ஒரு கோல்ட் ஸ்பாட் பாட்டில் வாங்கிட்டு வா. அதோட 250 கிராம் காரா சேவும் வாங்கிட்டு வா. சூடான வாழைக்காய் பஜ்ஜி போடுற அந்தப் பொம்பளையையும் பார்த்து வாங்கிட்டு வா.”