சுடுகாட்டு வழியிலே

1980-களின் தொடக்க காலம்.

மின்விளக்குகள் அரிதாக இருந்த, இரவு எட்டு மணிக்குப் பிறகு கிராமமே உறங்கிவிடும் ஒரு சிறிய கிராமம் அது.

அந்தக் கிராமத்தில் பதினாறு வயதான ஒரு சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். குடும்பத்தின் வறுமை காரணமாக பள்ளிப்படிப்புடன் சேர்த்து வேலைக்கும் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அருகிலுள்ள வெற்றிலை மற்றும் பாக்குத் தோட்டங்களில் வேலை செய்து குடும்பத்திற்கு உதவி செய்து வந்தான்.

வேலை முடிந்த பிறகு பெரும்பாலும் அவன் அத்தை வீட்டில்தான் தங்குவான். காரணம், அவன் வீட்டிற்குச் செல்லும் பாதையின் நடுவே ஒரு பழைய சுடுகாடு இருந்தது. இரவு நேரத்தில் அந்த வழியாகத் தனியாக நடக்க கிராமத்திலேயே பலருக்கும் பயம்.

“இருட்டான பிறகு அந்த வழியாக வராதே. காலையில் வா,” என்று அவன் அம்மா அடிக்கடி எச்சரிப்பாள்.

அவனும் அதையே பின்பற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் அந்த நாள் மட்டும் வேறுபட்டிருந்தது.

அன்று மதியம், அவன் அம்மாவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்ற செய்தி வந்தது. சாதாரண காய்ச்சல்தான் என்றாலும், அம்மாவை மிகவும் நேசித்த அவனுக்கு மனம் அமைதியாக இல்லை.

“எப்படியாவது இன்று அம்மாவைப் பார்த்துவிட வேண்டும்,” என்று முடிவு செய்தான்.

மாலை வேலை முடிந்ததும் உடனே கிளம்பினான். ஆனால் வீட்டிற்குச் செல்லும் நேரத்தில் சூரியன் மறைந்து இருள் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

வானம் கருமையாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.

கிராமப் பாதைகளில் தெருவிளக்குகள் இல்லை.

ஆங்காங்கே நின்ற மரங்களின் கரிய நிழல்கள் மட்டும்.

தொலைவில் நாய்கள் குரைக்கும் சத்தம்.

இரவுப்பூச்சிகளின் ரீங்காரம்.

அவற்றுக்கு நடுவே அவன் வேகமாக நடந்தான்.

சுடுகாட்டிற்கு அருகில் வந்தபோது அவன் நடை தானாகவே மெதுவானது.

அந்த இரவு நிலவொளியும் மங்கலாக இருந்தது.

அப்போது அவன் பார்வையில் ஒரு காட்சி பட்டது.

சுடுகாட்டின் ஓரத்தில் ஒரு சடலம் எரிந்துகொண்டிருந்தது.

சிவந்த நெருப்பின் ஒளி இருளுக்குள் நடனமாடுவது போலத் தெரிந்தது. காற்று வீசும் போதெல்லாம் நெருப்புத் துகள்கள் மேலே பறந்து மறைந்தன.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தவுடன் அவன் உடலெங்கும் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது.

“அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும்… அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும்…”

என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டு முன்னே நடந்தான்.

சுற்றிலும் ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது.

அவ்வளவு அமைதி…

தன் இதயத் துடிப்பே காதுகளில் ஒலிப்பது போல.

லப் டப்…

லப் டப்…

லப் டப்…

மூச்சு வேகமடைந்தது.

கைகளில் வியர்வை.

நெற்றியில் வியர்வைத்துளிகள்.

அப்போது திடீரென்று…

“கிரீக்…”

ஒரு சத்தம்.

அவன் சட்டென்று நின்றுவிட்டான்.

சத்தமும் நின்றது.

சில விநாடிகள் அப்படியே நின்று சுற்றிப் பார்த்தான்.

யாரும் இல்லை.

“பிரமைதான்…” என்று தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டான்.

மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினான்.

“கிரீக்… கிரீக்…”

இப்போது சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது.

அவனுக்குப் பின்னால் யாரோ மெதுவாக நடந்துவருவது போல.

அவன் நடையை மெதுவாக்கினான்.

சத்தமும் மெதுவானது.

அவன் வேகமாக நடந்தான்.

சத்தமும் வேகமானது.

இப்போது அவனுடைய இதயம் மார்பை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்துவிடும் போலத் துடித்தது.

“யாராவது என்னைப் பின்தொடர்கிறார்களா?”

என்ற எண்ணம் மின்னல்போல் மனதில் தோன்றியது.

அவன் சிறுவயதிலிருந்து கேட்ட பேய்க் கதைகள் அனைத்தும் நினைவுக்கு வந்தன.

இரவில் வெள்ளை உருவம் நடப்பது.

அழுகுரல் கேட்பது.

சுடுகாட்டின் மீது தீப்பந்தம் போல ஒளி பறப்பது.

ஒவ்வொரு கதையும் அவன் மனதில் உயிர்பெற்று பயத்தை இன்னும் பெரிதாக்கியது.

அவன் திரும்பிப் பார்க்கத் துணியவில்லை.

திடீரென்று ஓட ஆரம்பித்தான்.

“கிரீக்… கிரீக்… கிரீக்… கிரீக்…”

சத்தமும் அவனுடன் சேர்ந்து ஓடியது!

இப்போது அது இன்னும் நெருக்கமாகக் கேட்டது.

பின்னால் யாரோ துரத்தி வருவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.

உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு அவன் ஓடினான்.

மூச்சு முட்டியது.

கால்கள் வலித்தன.

ஆனால் ஓட்டத்தை நிறுத்தவில்லை.

சுடுகாட்டின் எல்லையைக் கடந்த பிறகுதான் அவன் வேகத்தைக் குறைத்தான்.

சிறிது தூரம் சென்று நின்று பெருமூச்சு விட்டான்.

நெற்றி முழுவதும் வியர்வை.

முகம் முழுவதும் வியர்வை.

வலது கையை உயர்த்தி நெற்றியைத் துடைக்க முயன்றான்.

அப்போது…

“கிரீக்…”

என்ற சத்தம் மீண்டும் கேட்டது.

அவன் அதிர்ச்சியுடன் தன் கையைப் பார்த்தான்.

அவன் கையில் ஒரு பழைய இரும்புத் தூக்குவாளி இருந்தது.

கையை உயர்த்தினான்.

“கிரீக்…”

கையை இறக்கினான்.

“கிரீக்…”

மீண்டும் உயர்த்தினான்.

“கிரீக்…”

அப்போது தான் உண்மை புரிந்தது.

தூக்குவாளியின் இரும்புக் கைப்பிடி உராய்ந்து எழுப்பிய சத்தம்தான் அவனை இவ்வளவு நேரம் பயமுறுத்தியிருந்தது.

சில நொடிகள் அவன் அப்படியே நின்றான்.

பிறகு மெதுவாகச் சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.

அந்தச் சிரிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெரிதானது.

இவ்வளவு நேரம் பேய் என்று நினைத்து உயிர் பறக்கும் அளவுக்கு ஓடியது நினைத்து அவனுக்கே வெட்கமாக இருந்தது.

அந்த இரவு வீட்டை அடைந்தபோது, அம்மாவைப் பார்த்த நிம்மதி அவன் மனதை நிறைத்தது.

அன்றிரவு அவன் ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்.

சில நேரங்களில் நம்மை அதிகமாகப் பயமுறுத்துவது இருளோ, பேய்களோ அல்ல…

நம் மனதில் உருவாகும் பயமும் கற்பனையும்தான்.