இரு துருவங்கள்: நிழலின் கணக்கு

கோலாலம்பூரின் இரவுக் குளிர் காற்றில் அந்தப் புகழ்பெற்ற காபி கடை சற்றே அமைதியாக இருந்தது. ஜன்னலோர மேசையில் அமர்ந்திருந்தாள் ஹேகா. முப்பத்திரண்டு வயதான ஹேகா, நாட்டின் முன்னணி பாதுகாப்பு நிறுவனம் ஒன்றின் முதன்மை தரவு ஆய்வாளர். உலகின் மிகப்பெரிய சைபர் பாதுகாப்புத் தரவுகளை ஆராய்ந்து, அதில் நடக்கும் தகிடுதத்தங்களை எண்களின் துல்லியத்தைக் கொண்டு முன்கூட்டியே கணிப்பதுதான் அவளது வேலை. அவளது வாழ்வில் ‘தற்செயல்’ என்ற வார்த்தைக்கே இடமில்லை. எல்லாவற்றையும் கணினியின் அல்காரிதம் (Algorithm) மூலமும், எக்செல் பட்டியல்கள் மூலமும் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு வாழும் ஒரு தீவிரமான பெண்மணி அவள்.

அவள் எண்களை நம்பினாள். மனித உணர்வுகளை விட, கணினித் திரையில் தோன்றும் குறியீடுகளே அவளுக்குப் பாதுகாப்பாகத் தெரிந்தன. ஆனால், அவளுக்கு முற்றிலும் மாறானவன் முகிலன். முப்பத்தைந்து வயதான அவன், பெயருக்கு ஒரு சுயாதீன ஓவியன். ஆனால், அவனது ஓவியங்கள் வெறும் அழகியல் சார்ந்தவை அல்ல; அவை மனித மனதின் விசித்திரமான இருண்ட பக்கங்களை வர்ணங்களால் பிரதிபலிப்பவை. “திட்டமிடப்பட்ட வாழ்க்கை ஒரு சிறைச்சாலை; கணிக்க முடியாத புதிர்களே வாழ்வின் சுவை” என்பது முகிலனின் தத்துவம். எளிய மனிதர்களிடம் அன்பு காட்டுவது போலத் தோன்றும் அவனது அமைதியான முகத்திற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு மர்மம் ஒளிந்திருப்பது போலத் தோன்றும்.

அவர்கள் இருவரும் பள்ளிப் பருவத்துத் தோழர்கள் என்று உலகம் நம்பியது. ஆனால், இந்த மழைக் காலத்தில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் சந்திக்கத் திட்டமிட்டதன் பின்னணியில் ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத கயிறு இருவரையும் இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. ஒருபுறம் அதிநவீன தரவுகளின் ரகசியங்கள்; மறுபுறம் மர்மமான வர்ணங்களின் நிழல்கள். இரு துருவங்கள் ஆபத்தான ஒரு புள்ளியில் இணையக் காத்திருந்தன.

பலத்த இடியுடன் மழைப் பெய்யத் தொடங்கிய போது, முகிலன் காபி கடைக்குள் நுழைந்தான். அவனது கையில் இருந்த பெரிய ஓவியப் பை சற்றே நனைந்திருந்தது. அவனது சட்டையில் காய்ந்திருந்த சிவப்பு வர்ணக் கறைகள் பார்ப்பதற்கு வர்ணம் போலத் தெரியவில்லை, ஏனோ ஹேகாவின் கண்கள் அதை ஒரு விநாடி கூர்ந்து நோக்கின.

மன்னிக்கவும் ஹேகா! வரும் வழியில் எதிர்பாராத சில சிக்கல்கள், அதான் முப்பது நிமிடம் தாமதம்…” என்று மூச்சிரைக்க அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்தான் முகிலன்.

ஹேகா தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, சற்றே தீவிரமான குரலில், “முகிலன், முப்பது நிமிட தாமதம் என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. இந்த முப்பது நிமிடத்தில் ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்புத் தரவையே மாற்றி எழுத முடியும். நீ எப்போதும் எதையும் திட்டமிடுவதில்லை. உன் பொறுப்பற்ற தனம் ஒரு நாள் உன்னை மாபெரும் ஆபத்தில் தள்ளும்,” என்றாள் எச்சரிப்பது போல.

முகிலன் குளிர்ந்த புன்னகையை உதிர்த்தான். ஹேகா, எல்லாவற்றையும் எண்களால் மட்டுமே கணிக்க முடியாது. வரும் வழியில் ஒரு முதியவர் மழையில் தவித்துக்கொண்டிருந்தார், அவருக்கு உதவப் போய்விட்டேன். இந்த உலகில் அன்புக்கும் கருணைக்கும் நீ கணக்கு பார்ப்பது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இதோ உனக்காக நான் வரைந்த ஒரு சிறிய ஓவியம்,” என்று ஒரு காகிதத்தை நீட்டினான்.

ஹேகா அதை வாங்கியபோது அவளது கைகள் லேசாக நடுங்கின. அந்த ஓவியத்தில் ஒரு பெண் கணினித் திரையின் முன்னால் அமர்ந்திருப்பது போலவும், அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய நிழல் கத்தியோடு நிற்பது போலவும் வரையப்பட்டிருந்தது. “இது என்ன முகிலன்? பார்ப்பதற்கே பயங்கரமாக இருக்கிறது,”

என்றாள் ஹேகா. “இது வெறும் ஓவியம் அல்ல ஹேகா, கணிக்க முடியாத ஆபத்து உனக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது என்பதன் அறிகுறி,” என்றான் முகிலன் தாழ்ந்த குரலில் அவனது கண்கள் எப்போதும் இல்லாதவாறு கூர்மையாக மின்னின.

ஆட்குறைப்பு என்னும் சதிவலை முகிலனின் வார்த்தைகள் ஹேகாவின் மனதில் ஒரு பெரிய குடைச்சலை ஏற்படுத்தின. நாட்கள் நகர நகர, அவளது அலுவலகத்தில் விசித்திரமான சம்பவங்கள் நடக்கத் தொடங்கின. அவளது நிறுவனத்தின் மிக ரகசியமான ‘சைபர் செக்யூரிட்டி கோப்புகள்’ சில இணையத்தில் கசியத் தொடங்கின. அந்தத் தரவுகளைக் கையாளும் முழு அதிகாரம் ஹேகாவுக்கு மட்டுமே இருந்தது.

அடுத்த சில நாட்களில், ஹேகாவுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவளது நிறுவனம் அவளைத் திடீரென வேலை நீக்கம் செய்வதாக அறிவித்தது. காரணம், தரவுக் கசிவுக்கு அவள்தான் பொறுப்பு என்று நிறுவனத்தின் முதன்மை சர்வர் காட்டியது. பல ஆண்டுகள் விசுவாசமாக உழைத்த அவளது திட்டமிடல், கணக்குகள் அனைத்தும் ஒரே நாளில் துரோகக் குற்றச்சாட்டாக மாறி அவளை நடுத்தெருவில் நிறுத்தியது.

தன் மடிக்கணினியும், அலைபேசியும் நிறுவனத்தால் முடக்கப்படுவதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு, ஹேக அந்த சர்வர் தரவுகளைத் தீவிரமாக ஆராய்ந்தாள். அதில் ஒரு விசித்திரமான விஷயம் புலப்பட்டது. அவளது கணினியில் இருந்து தரவுகள் திருடப்பட்ட நேரம்-அன்று காபி கடையில் முகிலனைச் சந்தித்த அதே முப்பது நிமிட தாமத நேரம்தான்! முகிலன் தாமதமாக வந்த அந்த முப்பது நிமிடத்தில், அவளது தனிப்பட்ட நெட்வொர்க் ஐடி ஹேக் செய்யப்பட்டிருந்தது.

அதிர்ச்சியும் பயமும் அவளை உலுக்கின. முகிலன் வெறும் ஓவியன் தானா? அல்லது அவளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் நிழலா? அவளது பாதுகாப்பு வளையம் முற்றிலும் உடைந்ததை உணர்ந்து, அவசரமாக முகிலனைத் தன் வீட்டிற்கு வரவழைத்தாள். இப்போது உண்மை தெரிந்தாக வேண்டும்.

முகமூடி கழலும் நொடிகள் மழை பலமாகப் பெய்து கொண்டிருக்க, ஹேகாவின் வீட்டின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தான் முகிலன். அவனது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தப் புன்னகை இப்போது இல்லை; மாறாக ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஹேகாவின் கையில் ஒரு சிறிய பென்டிரைவ் இருந்தது.

“முகிலன்… நான் உன்னை என் சிறந்த நண்பனாக நம்பினேன். ஆனால் என் வேலை போனதற்கும், என் நிறுவனத்தின் தரவுகள் கசிந்ததற்கும் காரணம் நீதான் என்று என் இறுதி அல்காரிதம் காட்டுகிறது. காபி கடையில் நீ தாமதமாக வந்த அந்த முப்பது நிமிடத்தில் என் ஐடியைப் பயன்படுத்தி நீதானே அதைச் செய்தாய்? உனக்கு பின்னால் இருப்பது யார்?” என்று கத்தினாள் ஹேகா.

முகிலன் மெதுவாக அவளருகில் வந்தான். அவனது கைகள் அவளது தோள்களைப் பற்றின. அவனது குரல் மிகவும் மெதுவாகவும், பயமுறுத்தும் வகையிலும் இருந்தது: “ஹேகா, நான் உன்னிடம் முன்பே சொன்னேன் அல்லவா? வாழ்க்கை என்பது எண்களின் கணக்கல்ல. நீ மிகவும் புத்திசாலி என்று நினைத்தாய். ஆனால், உன் நிறுவனத்தின் ‘உண்மையான முகம்’ உனக்குத் தெரியாது. அவர்கள் எளிய மக்களின் தரவுகளைத் திருடி விற்கும் ஒரு மாஃபியா கும்பல். அதைத் தடுக்கவே நான் உன் ஐடியைப் பயன்படுத்தினேன். உனக்கு நான் காட்டியது துரோகம் அல்ல, பேரன்பு! உன்னை அந்த நரகத்தில் இருந்து காப்பாற்றவே நான் இதைச் செய்தேன்.”

பொய் சொல்லாதே முகிலன்! நீ ஒரு ஓவியன் மட்டுமே!” என்று ஹேகா பின்வாங்கினாள். “நான் ஒரு ஓவியன் தான் ஹேகா, ஆனால் நான் வரையும் வர்ணங்கள் பல ரகசியங்களை மூடி மறைக்கும். இதோ பார்…” என்று முகிலன் தன் அலைபேசியைத் திறந்து ஒரு கோப்பைத் காட்டினான். அதில் ஹேகாவின் நிறுவனம் செய்த பல கோடி ஊழல்களின் ஆதாரங்கள் இருந்தன. ஆனால், அதில் அதிர்ச்சியான விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ஊழல் கோப்புகளில் ஹேகாவின் கையெழுத்தும்

போலியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. முகிலன் அதைத் திருடவில்லை என்றால், ஹேகா இந்நேரம் சிறையில் இருந்திருப்பாள்!

முகிலனின் இந்த அதிரடியான வெளிப்பாடு ஹேகாவை முற்றிலும் உலுக்கியது.அவளது எண்களும் திட்டமிடல்களும் எவ்வளவு பெரிய சதிவலையில் அவளைச் சிக்க வைத்திருந்தன என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். முகிலன் காட்டிய அந்த ஆபத்தான கருணை அவளைப் பாதுகாத்திருந்தது. அவளது நிறுவனம் அடுத்த சில நாட்களில் அரசாங்கத்தால் சீல் வைக்கப்பட்டது. ஹேகா குற்றச்சாட்டுகளில் இருந்து தப்பினாள்.

ஆறு மாதங்கள் கடந்தன. ஹேகா இப்போது ஒரு புதிய, நேர்மையான நிறுவனத்தில் இணைந்து தன் வாழ்க்கையை மிகவும் நிதானமாக, தேவையற்ற பதற்றமின்றி வாழத் தொடங்கினாள். முகிலன் சொன்னது போல, கட்டுப்பாடுகளைச் சற்றே தளர்த்தி எதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ளப் பழகினாள். முகிலன் அவளுக்கு ஒரு புதிய வரவு-செலவு கணக்குப்புத்தகத்தைப் பரிசளித்துவிட்டு, தன் அடுத்த ஓவியக் கண்காட்சிக்காக வெளிநாடு செல்வதாகக் கூறி விடைபெற்றான்.

காபி கடையில் அமர்ந்து ஹேகா தன் மடிக்கணினியைத் திறந்தாள். முகிலன் அவளுக்குத் தந்த அந்தப் பழைய ஓவியம் இன்னமும் அவளது மேசையில்தான் இருந்தது. தற்செயலாக அந்த ஓவியத்தின் கீழ் மூலையில் ஒரு சிறிய கியூ-ஆர் கோட் மிக நுண்ணியமாகக் கவனித்தாள். ஓவியத்தில் வரையப்பட்டிருப்பது அவள் கண்களுக்கு மறைந்திருந்தது.

ஆச்சரியத்துடன் தன் அலைபேசியை எடுத்து அதை ஸ்கேன் செய்தாள் ஹேகா. அவளது திரையில் ஒரு ரகசிய இணையப் பக்கம் திறந்தது. அதில் ஒரு புதிய சைபர் பாதுகாப்பு நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் பெயர் இருந்தது. அந்தப் பெயர்: முகிலன் ஆனால், அதற்குக் கீழே இருந்த இறுதி வரியில் ஒரு புதிய தரவுப் பட்டியல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அது… தற்போது ஹேகா வேலை செய்யும் புதிய நிறுவனத்தின் ரகசியக் கோப்புகள்! அதன் கீழே ஒரு குறுஞ்செய்தி இருந்தது: “ஹேகா, இப்போதும்

உன் வாழ்க்கை என் கணக்கின்படிதான் நகர்கிறது. அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கான உன் இலக்கு என்னவென்று எனக்குத் தெரியும்!”

ஹேகாவின் காபி கோப்பை கையை விட்டு நழுவியது. ஜன்னலுக்கு வெளியே மீண்டும் பலத்த மின்னலுடன் மழை தொடங்க, காபி கடையின் விளக்குகள் ஒரு நொடி மின்னி மின்னி அணைந்தன. முகிலன் அவளது நண்பனா, ரட்சகனா, அல்லது அவளது வாழ்க்கையை இயக்கும் மாபெரும் நிழலா? பதில் தெரியாத அந்தச் சஸ்பென்ஸ் இருளில் கதை முடிகிறது.

– அபினேஸ்வரி த/பெ தோமஸ், பேராசிரியர்: முனைவர் முனீஸ்வரன் குமார், சுலுத்தான் இதுரீசு பல்கலைக்கழகம், மலேஷியா.