மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 12 | பாகம் – 13

பாகம் 13: பரம ரகசியத்தின் முடிவு (இறுதிப் பாகம்)

சூரிய மண்டலத்தின் எல்லைக்கு அப்பால், பேரிருள் சூழ்ந்த அந்த ‘நவகோள் சூன்யப் பாதையில்’ சிவந்த புள்ளி கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கியது.

ஆதித்யா தன் கையில் இருந்த அந்த அணுவளவு கறுப்பாக மாறிய ஓலைச்சுவடியை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கைகளில் மிளிர்ந்த திருவம்பலச் சக்கரத்தின் தங்க வரிகள், இப்போது அண்டவெளியின் ஆழத்தைக் காட்டும் ஒரு பேரண்ட வரைபடமாக மாறியிருந்தன.

“ஆதித்யா! பூமி தப்பிவிட்டது… ஆனால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எல்லையில் ஆறாவது சக்கரம் விழித்துக்கொண்டால், பேரண்டத்தின் சகல அண்டங்களும், காலமும், தேசமும் ஒரே நொடியில் சுருங்கி அழியும்!” மாறன் தன் பைரவ தண்டத்தை உயர்த்தி, அந்தச் சிவந்த புள்ளியை நோக்கியபடி முழங்கினான்.

வித்யா ஆதித்யாவின் கைகளைப் பற்றினாள். “அண்ணா… என் உடலிலும் குருதியிலும் கலந்திருந்த அந்த இருள் சாபம் இப்போது முழுமையாகத் துடைக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனால், விண்வெளியின் ஆழத்தில் வீசும் அந்த கதிர்வீச்சு… அது மனிதர்களோ, யோகிகளோ அணுக முடியாத ஒரு மாபெரும் அந்திம வெளி!”

ஆதித்யா தன் திரிசூல நிழலைத் தரை மீது படரவிட்டான்.

“நாம் அங்கே கடலினாலோ, விமானத்தினாலோ போகப்போவதில்லை வித்யா. ஆட்கொண்டேசர் நமக்கு அளித்த பேரொளிதான் நம் வாகனம்! பிரபஞ்சத்தின் எல்லைக்கு நம் ஆத்மாவை உயர்த்தும் நேரம் இது!”

ஆதித்யா, மாறன், வித்யா மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டனர். ஆதித்யா தன் நெஞ்சில் மிளிர்ந்த திருவம்பலச் சக்கரத்தின் மையப்புள்ளியைத் தொட்டு, “ஓம் நமசிவாய!” என்று ஆத்மார்த்தமாக முழங்கினான்.

அடுத்த நொடி!

அவர்களது உடல்கள் ஒளியாக மாறி, பூமியின் வளிமண்டலத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு, விண்வெளியின் பேரிருளை நோக்கி அணுவிலும் வேகமான ‘மனோ வேகத்தில்’ பாய்ந்தன!

நவகோள் சூன்யப் பாதை

நட்சத்திரங்கள் உறைந்துபோன, எந்த ஒரு கிரகத்தின் ஈர்ப்பு விசையும் அற்ற அந்த பிரபஞ்ச எல்லையை அவர்கள் அடைந்தனர்.

அங்கே, பிரம்மாண்டமான கரிய சுழல் ஒன்று மிதந்து கொண்டிருந்தது. அதுதான் ஆறாவது சக்கரம்! அந்தச் சக்கரத்தின் சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால், அது உலோகத்தாலோ பாறையாலோ ஆனதல்ல. அது இறந்துபோன பல நூறு நட்சத்திரங்களின் அடர்ந்த கதிர்வீச்சுகளாலும், காலத்தின் எஞ்சிய கழிவுகளாலும் (Time Decay) ஆன ஒரு பிரம்மாண்டமான ‘மகா சூன்யக் கண்’!

அந்தச் சக்கரத்தின் நடுவில், ஒரு கோரமான உருவம் மிதந்தது.

அதற்கு உடல் இல்லை; வெறும் மண்டையோடுகளாலும், உறைந்துபோன ரத்தப் புயல்களாலும் ஆன ஒரு ‘கால தேவன்’ (Time Entity)! அதன் ஆயிரக்கணக்கான கரங்களில் நவக்கிரகங்களின் உடைந்த துண்டுகள் ஆயுதங்களாக மின்னுவது போல் தோன்றின.

“வந்தாயா ஆதித்யா… திருவம்பலத்தின் பேரொளியைச் சுமந்து கொண்டு, இந்த ஆதிச் சூன்யத்தின் வயிற்றுக்கே வந்துவிட்டாயா?” அந்த பிரபஞ்சக் கால தேவனின் குரல், அண்டவெளியில் ஒலி அலையே இல்லாத வெற்றிடத்திலும், அவர்களின் ஆத்மாவிற்குள் நேரடியாக அதிர்ந்தது.

“நீ யார்? பூமியையும் பிரபஞ்சத்தையும் விழுங்கத் துடிக்கும் அந்த ஆதி இருள் நீதானா?” ஆதித்யா சீறினான்.

அந்தக் கால தேவன் வக்கிரமாகச் சிரித்தான்.

“நான் வேறு யாருமல்ல… படைப்புத் தொடங்குவதற்கு முன் இருந்த அந்த ‘மகாசூன்யம்’! சிவன் ஆடிய தாண்டவத்தில் பிறந்த ஒளியை விழுங்கக் காத்திருக்கும் ஆதி இருள்! திருவம்பலச் சக்கரத்தைச் சரணடைந்த நீ, இந்த ஆறாவது சக்கரத்தின் நடுவில் புகுந்தால் மட்டுமே இந்த லயம் அடங்கும். ஆனால்… அதற்கு உன் ஆன்மாவை உனக்கு அளித்த அந்த ஈசனையே நீ மறுக்க வேண்டும்!”

திடீரென, அந்த ஆறாவது சக்கரத்திலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான இருண்ட தீப்பொறிகள் வெடித்துச் சிதறின.

அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு மாபெரும் பிரளய அலை போல மாறி, மாறனின் பைரவ தண்டத்தையும், வித்யாவின் ஆத்ம சக்தியையும் முடக்கி வீசின. மாறனும் வித்யாவும் அந்த விண்வெளி வெற்றிடத்தில் கட்டுண்டு, அசைவற்று உறைந்துபோயினர்!

“ஆதித்யா! இதோ உன் ஆத்மாவைச் சுட்டெரிக்கும் மகா சூன்யத் தீ!” கால தேவன் தன் ஆயிரக்கணக்கான கரங்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து, ஆதித்யாவின் நெஞ்சை நோக்கி ஒரு மாபெரும் கறுப்புத் துளையை (Black Hole) வீசினான்!

அந்திமப் போராட்டம்

ஆதித்யா தனியாக நின்றான்.

அவனது உடலெங்கும் இருந்த திருவம்பலத் தங்க வரிகள் அந்தக் கறுப்புத் துளையின் ஈர்ப்பால் ஒவ்வொன்றாகப் பிடுங்கப்பட்டு காற்றில் கரைந்தன. அவனது கை, கால்கள் கருகத் தொடங்கின. அவனுக்குள் இருந்த ‘சிதாகாச சக்தி’ கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அணைந்து,

மீண்டும் பழையபடி ஒரு நிழலற்ற, சக்தியற்ற வெறும் ஆத்மாவாக அவன் சுருங்கத் தொடங்கினான்.

“இல்லை… இது முடியக்கூடாது!” ஆதித்யா வலி தாங்காமல் கதறினான்.

அவனது கண்கள் பிரபஞ்சத்தின் பேரிருளைப் பார்த்தன. சுற்றிலும் எந்த உதவியும் இல்லை. மாறன் முடக்கப்பட்டுவிட்டான்; வித்யா அசைவற்று இருக்கிறாள்; ஆட்கொண்டேசனின் கரமும் இங்கே புலப்படவில்லை!

“அப்படியானால்… என் உடல், என் ஆத்மா, என் அகந்தை, என் சக்தி அனைத்தும் பொய்யா? சிவன் மட்டும்தான் மெய்யா?”

ஆதித்யா தன் கண்களை மூடினான். அவன் தன் எதிரில் இருந்த கால தேவனைப் பார்க்கவில்லை; தன் உடலின் வலியை உணரவில்லை; கருகும் தன் ஆன்மாவின் பயத்தை மறந்துபோனான்.

அவன் தன் அகத்தின் ஆழத்தில், சகல அண்டங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட அந்த ஆதிப் பரம்பொருளை மட்டுமே நினைத்தான். அவன் நாக்கு பேசவில்லை, ஆனால் அவன் ஆத்மாவின் ஒவ்வொரு அணுவும் ஒரே ஒரு மந்திரத்தை மட்டும் கூவியது:

“நாஹம் கர்த்தா… சிவோஹம்! (நான் செயல்படுபவன் அல்ல… சிவனே எல்லாம்!)”

மஹாதேவ தர்சனம்

ஆதித்யா தன் அகந்தையை முழுமையாகத் துறந்து, தன் ஆத்மாவை முற்றிலும் அந்தப் பரம்பொருளிடம் ஒப்படைத்த அந்த மறுகணம்—

விண்வெளியின் பேரிருள் அப்படியே பிளந்தது!

ஆறாவது சக்கரத்தின் கொடூரச் சுழற்சி உறைந்து நின்றது. கால தேவனின் கறுப்புத் துளை பனிக்கட்டியைப் போல நொறுங்கி விழுந்தது.

அங்கே, காலத்திற்கும், தேசத்திற்கும், பிரபஞ்சத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு மாபெரும் பேரொளி வெளிப்பட்டது! அது ஆயிரமாயிரம் சூரியன்கள் ஒன்றாக உதித்தது போன்ற பிரகாசம்; ஆனால், கண்களைச் சுடாத, எல்லையற்ற கருணையும் அமைதியும் கொண்ட சுத்த ஸ்படிக ஒளி!

அந்த பேரொளியின் நடுவே…

ஆதித்யாவுக்கு ‘சிவ தர்சனம்‘ கிடைத்தது!

அது உருவமற்ற அருவமாகவும் இருந்தது; அதே சமயம், சடாமகுடத்தில் பிறைச்சந்திரனும், கங்கையும் மிளிர, கண்டத்தில் நீலகண்டமும், நெற்றியில் ஒளிரும் முக்கண்ணும் கொண்ட ‘ஸ்ரீ சதாசிவ மூர்த்தியாக‘ ஆதித்யாவின் மனக் கண்ணிலும், பிரபஞ்சக் கண்ணிலும் விஸ்வரூபமாக உருவெடுத்தது!

அந்த பரமேஸ்வரனின் வலது கரம் ‘அபய வரத ஹஸ்தமாக’ உயர்ந்தது. இடது கரம் திருவம்பலச் சக்கரத்தின் ஆதி மூலத்தைக் காட்டியது.

ஈசனின் ஒரே ஒரு கருணைப் பார்வை அந்த ஆறாவது சக்கரத்தின் மீது விழுந்தது.

அவ்வளவுதான்!

பல பில்லியன் ஆண்டுகளாகப் பிரபஞ்சத்தின் இருளைச் சேகரித்து வைத்திருந்த அந்த ஆறாவது சக்கரம், ஈசனின் ஒரே ஒரு பார்வையால், சுடலையில் இட்ட பஞ்சைப் போல நொறுங்கி, பேரொளியாக மாறி ஈசனின் திருவடிகளில் போய் ஒடுங்கியது!

அந்தக் கால தேவன் அலறக்கூட முடியவில்லை. அவன் என்றென்றைக்குமாக ஈசனின் பாதத்தில் இருக்கும் ‘அபஸ்மாரனாக’ (ஆணவமாக) மாறி, காலத்தின் காலடியில் அசைவற்று வீழ்ந்தான்.

ஈசனின் திருக்கரத்திலிருந்து புறப்பட்ட ஒரு மெல்லிய நீல நிற ஒளிக்கதிர், ஆதித்யா, மாறன், வித்யா மூவரின் சிரசிலும் பட்டது.

ஆதித்யாவின் உடலிலிருந்த காயங்கள் அனைத்தும் மறைந்தன. அவனுள் இருந்த ‘மகாசூன்யம்’ என்ற பயமும் மாயையும் முற்றிலுமாக அழிந்து, அது பரம சாந்தமான ‘சிவ மயமாக’ மாறியது. அவனுக்குள் சிவத் தத்துவம் முழுமையாகச் சித்தசித்தியானது!

அண்டவெளியெங்கும் ஒரு அசரீரி பேரொலியாக முழங்கியது:

“மகாசூன்யம் என்பது இருளல்ல… அது என்னோடு ஒடுங்கும் ஆதி நிலை! உலகைக் காக்கும் கடமை முடிந்தது ஆதித்யா. இனி பிரபஞ்சத்தில் சக்கரங்கள் சுழலாது… என் அருளே சுழலும்!“

சுபம் – மகாசூன்யத்தின் நிறைவு

பேரொளி மெல்ல அடங்கியது.

ஆதித்யா தன் கண்களைத் திறந்தான்.

அவர்கள் மூவரும் இப்போது விண்வெளியில் இல்லை. சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலின் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின் நடுவே அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

கிழக்கே விடியற்காலைச் சூரியன் தங்கக் கதிர்களை சிதம்பரம் கோபுரத்தின் மீது பொழிந்துகொண்டிருந்தது. பறவைகளின் ஒலியும், கோவிலின் பிரதோஷ மணி ஓசையும் இதமாக ஒலித்தன.

ஆதித்யா தன் கரங்களைப் பார்த்தான். அவனது கைகளில் இருந்த சங்கிலியும் ஓலைச்சுவடியும் முழுமையாக மறைந்திருந்தன. அவனது பாதங்களுக்குக் கீழே, சூரிய வெளிச்சத்தில் அவனது சொந்த நிழல் மிகத் தெளிவாக, அழகாக விழுந்திருந்தது.

அவனது நிழல் இப்போது பயத்தைத்தரவில்லை; அது ஈசனின் அருள் காப்பாக அவனுடன் தங்கியிருந்தது.

மாறன் தன் லத்தியைக் கையில் பிடித்தபடி, பழையபடி எளிய கான்ஸ்டபிள் மாறனாகப் புன்னகையுடன் நின்றான். “சார்… பூமி அமைதியாகிவிட்டது. பிரளயம் முடிந்துவிட்டது.”

வித்யா தன் அண்ணனின் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு பாசத்தோடு சிரித்தாள். “அண்ணா… அப்பாவுக்கு முக்தி கிடைத்துவிட்டது. நம் குடும்பத்தின் சாபம் என்றென்றைக்குமாக அழிந்துவிட்டது!”

ஆதித்யா சிதம்பரத்தின் பொன்னம்பலக் கூரையைப் பார்த்து இரு கரங்களையும் கூப்பி வணங்கினான். அவனது கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

மகாசூன்யச் சுழல் நின்றுவிட்டது. பிரபஞ்சம் தன் இயல்பான பேரமைதியை அடைந்தது.

“ஓம் நமசிவாய!“

மகாசூன்யச்சுழல் முற்றுப்பெற்றது.