கதையாசிரியர் தொகுப்பு: இரா.சந்தோஷ் குமார்

7 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நேசகியின் ஆலயம்

 

  பூக்களுக்கு வலிக்குமா? பூவையவளுக்கு வலிக்கும் என்றால் பூக்களுக்கு நிச்சயமாக வலித்திருக்கும். அவள் என்றொரு அவள் எனக்கு தோழியானவர்களில் ஒரு தோழி. குறும்புத்தனமுள்ள குழந்தைத்தனமான அவளின் வாழ்வில் முட்கள் நிறைந்திருக்கிறது. வசந்த வாழ்க்கையில் குருதி கொதிக்கும் மனநிலையோடு எவ்வாறுதான் இவ்வாறு சந்தோஷமாய் இருக்கிறாளோ? பலரும் தங்களின் வாழ்வில் எழும் சிக்கலுக்கு தாங்களே காரணமாகி விடுகிறார்கள். அல்லது காரணத்தை உருவாக்கி சிறையாக்கி சிறைபட்டு விடுகிறார்கள். சிலரின் வாழ்க்கை வெளியுலகிற்கு தங்கம் போல ஜொலிக்கும். உண்மையில் அது பிரச்சினை பித்தளையில்


நான்கு கால் உலகம்

 

  திருவல்லிக்கேணி காவல் நிலையம். ஒரு மாதத்திற்கு முன்னர் நள்ளிரவில் சேப்பாக்கம் கிரிக்கெட் மைதானம் அருகே ஒரு பெரியவரை யாரோ மர்மநபர் ஒருவன் அரிவாளால் வெட்டி கொலைச் செய்துவிட்டான். அவனை பற்றிய முக்கிய தகவல் கிடைக்கப்பெற்ற போலீசார், சில தடயங்களை வைத்து மும்முரமான ஆலோசனையில் ஈடுப்பட்டிருந்தார்கள். காவல் நிலையம் அருகே நடைப்பெற்ற இந்த படுகொலையால் பலதரப்பட்ட கட்சிகளிடமிருந்தும் அரசிடமிருந்தும் மிகுந்த கண்டனத்தை பெற்றமையால் ஒருவிதமான நெருக்கடி மனநிலையோடு இருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர். அந்த நேரம் பார்த்து சந்துரு காவல்


நீ வேண்டாம் அப்பா

 

  ”அம்மா எனக்கு இந்த அப்பாவ பிடிக்கலமா? எப்போ பார்த்தாலும் குடிச்சிட்டு வந்து உன்னை அடிச்சிட்டு இருக்காரு.. அப்பாவ விட்டுட்டு நாம எங்கயாவது போயிடலாம் அம்மா ப்ளீஸ்மா.” பத்தாவது படிக்கும் சிறுமியான நிர்மலா அவளின் அம்மாவிடம் தினமும் இரவு பத்து மணிக்கு இப்படித்தான் புலம்பிக்கொண்டிருப்பாள். திருச்சிக்கு அருகேயுள்ள பொன்மலை இரயில்வே தொழிற்சாலையில் தினக்கூலியாக வேலைப்பார்க்கும் வேலாயுதம் தன் உடல் அலுப்புக்கு நிவாரணமாக தேடும் மருந்தகம் டாஸ்மாக் எனும் அரசு மதுபானக்கடை. தினக்கூலி என்றாலும் வருமானத்திற்கு குறைவு இல்லை.


அவசரப் புத்தி

 

  எனது கருப்பு நிற இன்னோவா காரை நுங்கம்பாக்கத்திலிருக்கும் நான் தங்கியிருந்த விடுதியிலிருந்து கிளப்பினேன். எப்போதும் சாதுவாக காரை இயக்கும் நான்.. இம்முறை அவசர கதியில் தப்பித்தோடும் மனப்பான்மையோடு..ரோடு தாங்காத வேகத்தில் இயக்கினேன். சிக்னலை மதிக்கவில்லை. சிவப்பு வண்ணமெல்லாம் எனக்கு ’நின்றுவிடாதே.. போ போ’ என்பதுபோல பச்சையாகவே தோன்றியது.. வேகம்.. அதிவேகம்.. இந்த சென்னையை விட்டு ஓடிவிடும் வேகம்….. விரட்டினேன்.. அதிவேகமாக விரட்டினேன். சென்னை எக்மோர் இரயில் நிலையம் செல்லவேண்டிய அவசரம். அவளும் என்னுடன் வரப்போகிறாள் என்கிற


எழுத்தாளனின் மதம்

 

  முதல் நாள் மாலை வீழ்ந்த சூரியன் இன்று காலை எழுந்து வருவான் என்று எதிர்நோக்கியவாறே நடைப்பயிற்சி, உடற்பயிற்சி செய்துக்கொண்டிருக்கும் சர்க்கரை வியாதிக்காரர்கள் சங்கமிக்கும் ஆசியாவின் மிகப்பெரிய கடற்கரையான சென்னை மெரீனாக் கடற்கரை. கடலலைகள் தாவிக் குதித்து முத்தமிட்டு சத்தமிட்டு மிச்சமான எச்சிலை நுரையாக மணற்பரப்பில் ஒவியம் வரைந்துக்கொண்டிருக்கும் அழகை ரசித்துக்கொண்டிருந்த தீபாவின் முதுகுக்கு பின் வந்து அவளின் மீன்விழி கண்களை பொத்தி தன் மார்பில் இழுத்து அணைக்கிறது ஓர் உருவம். “ஹே மணி என்ன ……”