வீராங்கனை திக்பிரதாப்

வரலாற்றுப் பின்னணியிலான குறுநாவல்.

அத்தியாயம் 1: நள்ளிரவின் அச்சமும் கருணையற்ற சட்டமும் 

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி. மத்திய இந்தியாவின் விந்திய மலைத்தொடரின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்தது அந்த அழகிய சுதேசி சமஸ்தானம். மரங்களும், நீர்நிலைகளும், அமைதியான மக்களும் நிறைந்த அந்த ராஜ்ஜியத்திற்கு அப்போது ஒரு மிகப்பெரிய கார்மேகம் சூழ்ந்திருந்தது. 

காரணம்-கிழக்கு இந்திய கம்பெனியின் கவர்னர் ஜெனரல் லார்ட் டல்லவுசி புகுத்திய ‘வாரிசு இழப்புக் கொள்கை’ (Doctrine of Lapse) என்ற கொடிய சட்டம்! 

அந்தச் சட்டத்தின்படி, ஒரு சுதேசி நாட்டின் அரசருக்கு நேரடி ஆண் வாரிசு இல்லையென்றால், அவர் தத்தெடுக்கும் வாரிசை பிரிட்டிஷ் அரசு ஏற்றுக்கொள்ளாது. மன்னரின் மறைவுக்குப் பின் அந்த ராஜ்ஜியம் முழுமையாக ஆங்கிலேயரின் ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவரப்படும். 

நாடு முழுவதும் மன்னர்கள் அச்சத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த காலம் அது. 

அன்றைய நள்ளிரவு இரண்டு மணி. அரண்மனையின் அந்தப்புரத்திற்கு வெளியே மன்னர் பெரும் கவலையோடு நடைபயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். உள்ளே மகாராணிக்கு கடுமையான பிரசவ வலி. 

பொதுவாக, ஒரு நாட்டின் மகாராணி பிரசவிக்கும் தருணம் என்பது அரசருக்கும் மக்களுக்கும் அளவற்ற மகிழ்ச்சியைத் தரும் தருணம். தாய்-சேய் உடல்நலம் பற்றிய சிறு பயம் இருக்குமே தவிர, கொண்டாட்டத்திற்குத்தான் மனம் ஆயத்தமாகும். ஆனால், இந்த இரவில் அரசரின் நெஞ்சை அடைத்தது வேறு ஒரு பயம்! 

“எனக்கு ஆண் குழந்தை பிறக்க வேண்டும்… இல்லையென்றால், பரம்பரை பரம்பரையாக எங்கள் முன்னோர்கள் ஆண்ட இந்த மண், பிரிட்டிஷாரின் கைக்குப் போய்விடும்!” என்று மனதுக்குள் பவானி அன்னையை வேண்டித் துடித்தார் மன்னர். 

அரண்மனை அந்தப்புரத்தின் கதவு மெல்லத் திறந்தது. 

அத்தியாயம் 2: நால்வர் அறியும் ரகசியம் 

அந்தப் பிரசவ அறையில் அப்போது நான்கு நபர்கள் மட்டுமே இருக்க மன்னர் உத்தரவிட்டிருந்தார். மகாராணி, நம்பிக்கைக்குரிய மூத்த அரண்மனை மருத்துவர், மற்றும் அரசரின் நிழலாகத் திகழும் முதன்மை மந்திரி. 

மருத்துவர் கைகளில் ஒரு புதுப் பிறந்த குழந்தையை ஏந்தியபடி வெளியே வந்தார். அரசரின் முகத்தைப் பார்த்தார். அவரது கண்களில் மகிழ்ச்சி இல்லை; மாறாக ஒருவிதத் தயக்கம் இருந்தது. 

“மகாராஜா…” என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தார் மருத்துவர். 

“சொல்லுங்கள் மருத்துவரே! நாட்டின் வருங்காலம் என்ன? எனக்குப் பிறந்திருப்பது…?” அரசரின் குரல் நடுங்கியது. 

“மகாராஜா… நமக்குப் பிறந்திருப்பது… ஒரு அழகான பெண் குழந்தை!” 

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட கணத்தில், மகாராஜா அப்படியே நிலை குலைந்து போனார். சுவரில் கைவைத்து சாய்ந்தார். 

“பெண் குழந்தையா? ஐயோ பவானி அம்மா… என் ராஜ்ஜியம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதா? இனி இந்த மண்ணை வெள்ளையர்கள் கைப்பற்றி விடுவார்களா? என் மக்களுக்கு யார் பாதுகாப்பு?” என்று மன்னர் கதறத் தொடங்கினார். கட்டிலில் இருந்த மகாராணியின் கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் வழிந்தது. 

அப்போது, அதுவரை அமைதியாக நிலைமையைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த முதன்மை மந்திரி முன்னே வந்தார். 

“மகாராஜா! சற்று அமைதி கொள்ளுங்கள். எதிரி வஞ்சகமான சட்டத்தைக் கொண்டு வரும்போது, நாமும் தந்திரமாகத்தான் யோசிக்க வேண்டும்!” என்றார் மந்திரி. 

மன்னர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். “என்ன சொல்கிறீர்கள் மந்திரி யாரே? சட்டத்தை எப்படி எதிர்ப்பது?” 

“மகாராஜா, இந்த அறையில் இருப்பது நாம் நால்வர் மட்டுமே. மகாராணிக்கு பெண் குழந்தை பிறந்த விஷயம் இந்த அறையைத் தாண்டி வெளியே போகக் கூடாது!” 

“புரியவில்லையே மந்திரி…” 

“நாம் வெளி உலகத்திற்கு, மகாராணிக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்திருப்பதாக அறிவிப்போம்! இந்தச் சிறுமியை, ஒரு ஆண் குழந்தையாகவே வளர்ப்போம். ஒரு இளவரசனுக்குரிய அனைத்துக் கலைகளையும், வீரத்தையும் இவருக்குக் கற்பிப்போம். உலகத்தின் பார்வைக்கு இவர் வீரம் செறிந்த இளவரசனாகவே வளரட்டும்!” என்றார் மந்திரி உறுதியான குரலில். 

மகாராஜாவும் மகாராணியும் மந்திரியை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தனர். ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் அந்த யோசனையிலிருந்த தீர்க்கம் அவர்களுக்குப் புரிந்தது. 

“ஆம்! நம் நாட்டைக் காப்பாற்ற இதுவே ஒரே வழி!” என்று மன்னர் சம்மதித்தார். 

அத்தியாயம் 3: பிறந்தது இளவரசன்! 

அரண்மனை வாயிலில் பெரும் முரசுகள் முழங்கின. விடியற்காலை பொழுதில், அரண்மனை மந்திரி வெளியே வந்து மக்களுக்கு அந்த நற்செய்தியை அறிவித்தார்: 

“மக்களே! நம் மகாராணிக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்துள்ளது! நாட்டின் வருங்கால இளவரசன் உதித்துவிட்டான்!” 

நகரம் முழுவதும் கொண்டாட்டங்கள் களைகட்டின. வீதிகள்தோறும் தோரணங்கள் கட்டப்பட்டு, மக்களுக்கு இனிப்புகள் வழங்கப்பட்டன. பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளுக்கும் இந்தச் செய்தி முறைப்படி அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. வெள்ளையர்களின் ‘வாரிசு இழப்புக் கொள்கை’ எனும் ஆபத்து தற்காலிகமாக விலகியது. 

ஆனால் அரண்மனைக்குள்ளே… மன்னரும் அரசியும் பெரும் பார சுமப்பைப் போல உணர்ந்தனர். குழந்தை பிறந்த மகிழ்ச்சியைக்கூட அவர்களால் சுதந்திரமாகக் கொண்டாட முடியவில்லை. 

மகாராணி குழந்தையைக் கையில் ஏந்தி, “அன்னையே பவானி! என் மகளை ஆண் குழந்தையாக உலகிற்கு காட்ட வேண்டிய சூழ்நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டாயே… இவளுக்கு அந்த தைரியத்தையும் பலத்தையும் நீதான் தர வேண்டும்” என்று வேண்டிப் புலம்பினாள். 

குழந்தைக்கு ‘திக்பிரதாப்‘ என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. 

அத்தியாயம் 4: ஆண்மகனாக ஒரு வளர்ப்பு 

நாட்கள் மாதங்களாயின; மாதங்கள் வருடங்களாயின. 

திக்பிரதாப் அரண்மனையின் பிரத்யேகப் பகுதியில் மிகுந்த கட்டுப்பாடுகளுடன் வளர்க்கப்பட்டான். மன்னரும் மந்திரியும் திறமையான ஆசான்களை நியமித்து, ஒரு இளவரசனுக்குத் தேவையான அனைத்துப் பயிற்சிகளையும் அளிக்க ஏற்பாடு செய்தனர். 

வாள்வீச்சு, குதிரையேற்றம், வில்வித்தை, அரசு நிர்வாகம், மற்றும் மல்லுகட்டு (மல்யுத்தம்) என அனைத்துக் கலைகளும் திக்பிரதாப்பிற்கு மிகச் சிறிய வயதிலேயே கற்பிக்கப்பட்டன. 

உண்மையில் ஒரு பெண் குழந்தையாக இருந்தாலும், கடுமையான பயிற்சிகளும், அரண்மனையின் ஆண் வாரிசுக்கான கம்பீரமான உடைகளும் திக்பிரதாப்பை ஒரு சிறந்த இளவரசனாகவே மாற்றின. சிறுவன் திக்பிரதாப் எதிலும் முதல் மாணவனாக விளங்கி, ஆசான்களையே வியப்பில் ஆழ்த்தினான். 

அத்தியாயம் 5: எட்டு வயதுச் சிங்கம் 

திக்பிரதாப்பிற்கு இப்போது எட்டு வயதைத் தாண்டி எட்டரை வயதாகிறது. 

ஒரு நாள் மாலைப் பொழுதில், மன்னரும் மகாராணியும் அந்தப்புரத்தின் நந்தவனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, கம்பீரமான உடையணிந்து, கையில் வில்லும் அம்பும் ஏந்தி அங்கு வந்தான் திக்பிரதாப். 

“தந்தையே! தாயே! என் வணக்கங்கள்,” என்று கூறி இருவரையும் வணங்கினான். 

“வா திக்பிரதாப்… என்ன இந்த நேரத்தில் வில்லுடன் வந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டார் மன்னர். 

“தந்தையே, எனது குருநாதர் எனக்கு வில்வித்தையிலும், மல்லுக்கட்டிலும், கல்வியிலும் அனைத்துப் பயிற்சிகளையும் முழுமையாகக் கற்றுக்கொடுத்து விட்டதாகக் கூறினார். என் திறமையை உங்களிடம் செய்து காட்டவே வந்தேன்!” என்றான் திக்பிரதாப், ஒரு ஆண்மகனுக்கே உரிய துடிப்புடன். 

மன்னரின் சம்மதத்துடன், தூரத்தில் அசைந்தாடும் ஒரு மரத்தின் சிறிய கனியை நோக்கி, கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அம்பெய்து அதைத் துல்லியமாக வீழ்த்திக் காட்டினான் திக்பிரதாப். தொடர்ந்து, சில வீரர்களுடன் மல்யுத்தம் செய்து அவர்களைத் தன் உத்திகளால் வீழ்த்தினான். 

இதைக் கண்டு மன்னரும் மகாராணியும் மெய்சிலிர்த்துப் போயினர். தன் மகளின் திறமையைக் கண்டு பெருமிதம் அடைந்தனர். 

அத்தியாயம் 6: மக்கள் மன்றத்தில் மகத்தான ஆற்றல் 

மன்னர் உடனே மந்திரியை அழைத்து, “மந்திரி யாரே! நம் இளவரசன் திக்பிரதாப்பின் வீரம் அரண்மனைக்குள் மட்டுமே முடங்கக் கூடாது. வரும் வார இறுதியில், பொதுமக்கள் முன்னிலையில் இளவரசனின் வீரத்தைக் காட்டும் வகையில் ஒரு பெரும் கலை நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்யுங்கள்!” என்று உத்தரவிட்டார். 

வார இறுதி நாளன்று, நாட்டின் பெரும் மைதானத்தில் மக்கள் அனைவரும் திரண்டிருந்தனர். 

மைதானத்தின் நடுவே வந்த திக்பிரதாப், வேகமாகக் ஓடும் குதிரையின் மீது அமர்ந்து அம்பு எய்வது, வாள் வீசுவது, மற்றும் பெரிய வீரர்களுடன் மல்யுத்தம் செய்வது எனத் தன் சகல வித்தைகளையும் செய்து காட்டினான். 

மக்களின் ஆரவாரம் விண்ணைப் பிளந்தது! 

“வருங்கால இளவரசர் திக்பிரதாப் வாழ்க! வாழ்க!” 

“நம் மண்ணைக் காக்க வந்த வீரன் வாழ்க!” 

என்று மக்கள் அனைவரும் உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு வாழ்த்தொலி எழுப்பினர். மேடையில் அமர்ந்திருந்த மன்னரின் கண்களிலிருந்தும் மகாராணியின் கண்களிலிருந்தும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. 

அத்தியாயம் 7: தாயின் பயமும் காலத்தின் கவலையும் 

அரண்மனைக்குத் திரும்பிய பின், மன்னரின் முகத்தில் மீண்டும் அந்தப் பழைய கவலை நிழலாடியது. 

மக்கள் அனைவரும் கொண்டாடும் அதே வேளையில், மகாராஜாவும் மகாராணியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். 

மகாராணி மன்னரின் கைகளை மெல்லப் பற்றி, “பிரபோ… இன்றைக்கு மக்கள் அனைவரும் நம் மகளை ஒரு மாவீரனாகக் பார்த்து வாழ்த்துகிறார்கள். ஆனால் இன்னும் நான்கைந்து ஆண்டுகளில் இவள் ஒரு பெண் பிள்ளைக்குரிய பருவத்தினை அடைந்து விடுவாளே! அப்போது உடலியல் மாற்றங்களை எப்படி மறைப்பது? அப்போது இந்த உண்மை வெளியே தெரிந்தால் பிரிட்டிஷார் நம்மைச் சும்மா விடுவார்களா?” என்று பயத்துடன் கேட்டாள். 

மன்னரால் அதற்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. இருவரின் மனதிலும் மீண்டும் அந்த பயத்தின் நிழல் படர்ந்தது. 

அத்தியாயம் 8: பவானி அம்மன் சந்நிதியில்… 

வேறு வழியின்றி, இருவரும் அன்றைய நள்ளிரவில் அரண்மனைக்குள்ளிருந்த குலதெய்வமான பவானி அம்மன் கோயிலுக்குச் சென்றனர். 

அம்மனின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கி, “தாயே பவானி! அநாதைகளுக்கும் துக்கற்றவர்களுக்கும் தாயான நீயே எங்களுக்கு ஒரு வழிகாட்ட வேண்டும். நாட்டின் நலனுக்காகவும், என் மகளின் நலனுக்காகவும் நாங்களே உருவாக்கிய இந்தச் சிக்கலிலிருந்து எங்களை எப்படியாவது காப்பாற்று தாயே!” என்று கண்ணீர் விட்டுப் பிரார்த்தனை செய்தனர். 

நாட்கள் நகர்ந்தன. திக்பிரதாப் தன் பயிற்சிகளில் மேலும் மேலும் கவனம் செலுத்தி வந்தான். 

அத்தியாயம் 9: வீசிய காற்று… மாறிய சட்டம்! 

சில மாதங்கள் கழித்து… ஒரு நாள் காலை, பிரிட்டிஷ் தலைமையகத்திலிருந்து ஒரு தூதன் அரசவைக்கு விரைந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு முக்கியமான அரசாணை இருந்தது. 

அவன் அரசவையில் அதை வாசித்தான்: 

“கிழக்கு இந்திய கம்பெனியின் கவர்னர் ஜெனரல் லார்ட் டல்லவுசி பிறப்பித்த அரசாணை: வாரிசு இழப்புக் கொள்கை (Doctrine of Lapse) சட்டம் இந்தியாவில் பெரும் எதிர்ப்பையும் கொந்தளிப்பையும் ஏற்படுத்தியுள்ளதால், அந்தச் சட்டம் உடனடியாகத் திரும்பப் பெறப்படுகிறது! இனி சுதேசி அரசர்கள் தங்கள் விருப்பப்படி வாரிசுகளை நியமித்துக் கொள்ளலாம்!” 

இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் மன்னருக்கும் மகாராணிக்கும், மந்திரிக்கும் அடைக்க முடியாத மகிழ்ச்சி! தங்கள் குலதெய்வம் பவானி அம்மனே நேரில் வந்து காப்பாற்றியதாக உணர்ந்தனர். 

அத்தியாயம் 10: மகாராணி திக்பிரதாப்! 

சட்டம் நீக்கப்பட்ட மறுநாளே, மன்னரும் மகாராணியும் திக்பிரதாப்பைத் தனியாகத் தங்கள் அந்தப்புரத்திற்கு அழைத்தனர். 

மன்னர் திக்பிரதாப்பின் தோள்களைப் பிடித்து, “திக்பிரதாப்… உன்னிடம் ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்லப் போகிறேன். மனதைத் தைரியப்படுத்திக் கொள்,” என்று கூறி, அவள் பிறந்த அந்த நள்ளிரவு முதல் இன்று வரை நடந்த அனைத்து சம்பவங்களையும், நாட்டின் சூழ்நிலையையும் விளக்கிக் கூறினார். 

“மகளே! உன்னை ஒரு ஆண் குழந்தையாக வளர்த்ததற்கு என்னை மன்னித்து விடு…’ என்று மன்னர் கண் கலங்கினார். 

ஆனால், இதைக் கேட்ட திக்பிரதாப்பின் முகத்தில் அதிர்ச்சி இல்லை; மாறாக ஒரு அமைதியான புன்னகை மட்டுமே இருந்தது. 

“தந்தையே… எனக்கும் சில நாட்களாக அந்தச் சந்தேகம் இருந்தது. என் உடலில் ஏற்படும் சில மாற்றங்களை நான் உணர்ந்தேன். ஆனால், ஏதோ ஒரு பெரிய காரணத்திற்காகவே நீங்கள் என்னை இப்படி வளர்க்கிறீர்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, நானும் ஒரு ஆண்மகனைப் போலவே நடந்து கொண்டேன். இதில் வருந்துவதற்கு எதுவுமில்லை தந்தையே!” என்றாள் திக்பிரதாப். 

மகாராணி ஓடிவந்து தன் மகளைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். 

“போதும் மகளே… சூழ்நிலை காரணமாக உன்னை ஆணாக வளர்த்து இத்தனை காலம் கஷ்டப்படுத்தி விட்டோம். இனி அது தேவையில்லை! நாளையிலிருந்தே நீ பெண்ணுக்குரிய லட்சணங்களோடும், அழகிய உடைகளோடும் இந்த இந்த நாட்டின் இளவரசியாக பதவி ஏற்பாய்!” என்றாள் தாய். 

மகாராணி தொடர்ந்தாள்: “ஆனால் நினைவில் வைத்துக்கொள் திக்பிரதாப்… இந்த எட்டு ஆண்டுகள் நீ ஒரு ஆண்மகனாகப் பெற்ற பயிற்சிகளும் வளர்ப்பும், பின்னாளில் உனக்கு எந்த ஒரு பெண்ணுக்கும் இல்லாத தைரியத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் கண்டிப்பாகத் தரும். அன்னை பவானி உனக்கு எப்போதும் அருள்புரியட்டும்!” 

மறுநாள்… அந்த ராஜ்ஜியம் தன் புதிய, வீரமும் விவேகமும் நிறைந்த இளவரசி திக்பிரதாப்பை பெருமையோடு வரவேற்றது! 

(முற்றுப்பெற்றது)