மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 11 | பாகம் – 12 | பாகம் – 13

பாகம் 12: திருவம்பலப் பெருவெளி

தலைகீழாக மிதக்கும் அந்தச் சம்ஹாரத் தில்லையின் கருவறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த உருவத்தின் பாதங்கள் தரையில் படவில்லை. உடலெங்கும் எரியும் சுடலைச் சாம்பல்; தலைமுடி பிரபஞ்சத்தின் நவகிரகங்களையும் உள்ளடக்கிய பேரிருளாக விரிந்திருந்தது. அதன் கைகளில் இருந்த உடுக்கை, பிரபஞ்சத்தை மீண்டும் ஒருமுறை சுருக்கி எறியும் கொடூரமான அதிர்வுகளோடு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“ஆதித்யா… காலம் முடிந்தது! இந்தத் தலைகீழ் பொன்னம்பலம் முழுமையாகச் சுழன்று நேராக மாறினால், பூமி என்ற அமைப்பே அழிந்து, மீண்டும் ஒரு மகாசூன்யப் பெருவெளி மட்டுமே எஞ்சும்!” மாறன் கர்ஜித்தபடி தன் பைரவ தண்டத்தை ஓங்கினான்.

ஆதித்யாவின் கண்கள் கருவறையின் உச்சியில் மிதந்த அந்த ஒளிப் பிழம்பைப் பார்த்தன. அதுதான் திருவம்பலச் சக்கரம் — ஆதியும் அந்தமுமற்ற, சிவசக்தி ஐக்கியத்தின் பேரொளி! பஞ்சபூதங்களையும், சகல அண்டங்களையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் அந்தச் சக்கரத்தைச் சரணடைந்து, அதன் மையப்புள்ளியில் தன்னை ஆகுதி ஆக்கினால் மட்டுமே இந்தப் பிரளயத்தை நிறுத்த முடியும்.

“மாறன்! வித்யாவைப் பார்த்துக்கொள்! நான் திருவம்பலச் சக்கரத்தைச் சரணடைகிறேன்!” ஆதித்யா தன் நிழலற்ற உடலோடு, காற்றுக்கும் அப்பாற்பட்ட அந்த ஆகாயவெளியில் பாய்ந்தான்.

ஆனால், திருவம்பலச் சக்கரத்தை அடையும் பாதை எளிதாக இருக்கவில்லை!

சூன்யத்தின் அரண்கள்

ஆதித்யா பொன்னம்பலத்தின் படிகளை நோக்கி முன்னேறிய நொடி, அவன் முன்னே அண்டவெளியின் இருள் பிளந்தது.

அங்கிருந்து லட்சக்கணக்கான கரிய தேள்கள், எரிநட்சத்திரத் துகள்களோடு சேர்ந்து ஒரு மாபெரும் சுவராக உருவாகின. அவற்றுக்கு நடுவே, முகம் சிதைந்த ஆயிரக்கணக்கான உருவங்கள் தோன்றி ஆதித்யாவின் பாதங்களைப் பற்றின. அவையெல்லாம் இதுவரை மகாசூன்யச் சுழலில் சிக்கி மடிந்த ஆத்மாக்கள்!

“நீ திருவம்பலத்தை அடைய முடியாது ஆதித்யா! அங்கே செல்வது ஆத்ம நாசம்!” என்று அந்த உருவங்கள் அலறின.

அதே சமயம், வித்யாவின் உடலிலிருந்து கசிந்த அந்த இருண்ட விஷ ரத்தம், தலைகீழ் கோவிலின் சுவர்களில் பரவி, ஐந்து கொடூரமான ‘சாப ரூபங்களாக’ உருவெடுத்தது. ‘ந-ம-சி-வ-ய’ என்ற ஐந்தெழுத்துக்களின் தலைகீழ் வடிவங்கள் பிரம்மாண்டமான தீப்பிழம்புகளாக மாறி, ஆதித்யாவைச் சுற்றிப் பாய்ந்தன.

ஆதித்யாவின் உடலுக்குள் அடங்கியிருந்த பதினோராவது அட்சரமான ‘சிதாகாச சக்தி’ அந்தத் தீப்பிழம்புகளோடு மோதியது. காதைடைக்கும் வெடிப்புச் சத்தங்கள் அந்த எல்லையற்ற ஆகாயத்தில் எதிரொலித்தன. ஆதித்யாவின் கை கால்களில் கரும்புகை கசிந்தது. ஒவ்வொரு அடியையும் அவன் வைக்கும்போது, அவனது ஆன்மா பிளப்பது போன்ற வலி அலைக்கழித்தது.

“இன்னும் சில அடிகள்… ஒரே ஒரு படிதான்!” ஆதித்யா தன் கரங்களைச் சக்கரத்தை நோக்கி நீட்டினான்.

ஆனால், திடீரெனக் கருவறையின் நடுவிலிருந்து ஒரு மாபெரும் சூன்யக் கரம் தோன்றி, ஆதித்யாவின் நெஞ்சைப் பிடித்துப் பின்னுக்குத் தள்ளியது. திருவம்பலச் சக்கரத்தின் ஈர்ப்பு விசை அவனை முழுமையாக நிராகரித்தது!

அறியப்படாத அந்த நிழல்

ஆதித்யா எல்லையற்ற இருளுக்குள் தூக்கி எறியப்பட்டான். அவனது ‘சிதாகாச சக்தி’ மெல்ல மங்கத் தொடங்கியது. உடலெங்கும் சாபத் தீயின் வடுக்கள் எரிய, அவனால் இனி ஒரு அங்குலம் கூட முன்னகர முடியாத நிலை. திருவம்பலச் சக்கரம் அவனைத் தன்வயப்படுத்த மறுத்து, சுட்டெரிக்கும் பேரொளியை உமிழ்ந்தது.

அப்போது…

எங்கிருந்தோ ஒரு மெல்லிய, ஆனால் ஆழமான மணி ஓசை கேட்டது. ‘டிங்… டிங்…’

அந்த ஓசை உடுக்கையின் கொடூரச் சத்தத்தையும், பிரளயத்தின் இடிமுழக்கத்தையும் கடந்து, ஆதித்யாவின் ஆத்மாவைத் தொட்டது.

ஆதித்யாவின் பின்னால், இதுவரை அவன் காணாத ஒரு விசித்திரமான பிரகாசம் தோன்றியது. அது நீல நிறமும் அல்ல, செந்நிறமும் அல்ல; சொல்லொணாத ஒரு சுத்த ஸ்படிக ஒளி!

இருளுக்குள்ளிருந்து ஒரு உருவம் மெல்ல நடந்து வந்தது. அதன் கைகளில் எந்த ஆயுதமும் இல்லை. கால்களில் சலங்கை இல்லை. அது ஒரு எளிய சிவயோகியின் உருவம். ஆனால், அந்த யோகி அடி எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு இடத்திலும், குருதியால் ஆன அந்தச் சாபத் தீயெல்லாம் காய்ந்த சருகுகளைப் போல உதிர்ந்து சாம்பலாயின.

அந்த உருவத்தின் முகத்தை ஆதித்யாவால் பார்க்க முடியவில்லை. அது பேரொளியின் பிம்பமாக மட்டுமே இருந்தது.

அந்த மர்ம யோகி தன் வலது கரத்தை உயர்த்தி, ஆதித்யாவின் சிரசின் மேல் வைத்தார்.

அடுத்த வினாடி!

ஆதித்யாவின் உடலில் எரிந்து கொண்டிருந்த சாபத் தீயெல்லாம் அணைந்தது. அவனைப் பின்னுக்குத் தள்ளிய அந்தச் சூன்யக் கரம், அந்த யோகியின் ஒரே ஒரு பார்வையால் காற்றில் கரைந்து போனது!

ஆதித்யாவுக்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான உணர்வு விழித்துக்கொண்டது. அதுவரை அவன் உடலுக்குள் அடங்கி இருந்த ‘சூன்யம்’ என்ற பயம் விலகி, அதுவே ‘பூரணம்’ (நிறைவு) என்ற உணர்வாக மாறியது.

“யார்… யார் நீங்கள்?” ஆதித்யா தடுமாற்றத்துடன் கேட்டான்.

அந்த யோகி பேசவில்லை. ஆனால், அவரது அகச் சிரிப்பு ஆதித்யாவின் மனக்குரலாக எதிரொலித்தது:

“ஆட்கொள்ளப்பட்டவனுக்கு அடைக்கலம் தேட வேண்டிய அவசியமில்லை ஆதித்யா! நீ திருவம்பலத்தைத் தேடவில்லை… திருவம்பலமே உன்னைத் தேடி வந்துவிட்டது! எழுந்து செல்… உன் பின்னணியில் நான் நிற்கிறேன்!”

திருவம்பலச் சரணாகதி

அந்த யோகியின் கரம்பட்ட மறுகணம், தலைகீழாக இருந்த அந்தப் பொன்னம்பலம் பேரொளியுடன் அதிர்ந்தது. தடுக்க வந்த அத்தனை தீய சக்திகளும், மாயா ரூபங்களும் அந்த யோகியின் ஸ்படிக ஒளியைக் கண்டதும் அலறியடித்துக்கொண்டு தலைகீழ் பிரபஞ்சத்தின் ஆழத்திற்குள் அமிழ்ந்து மறைந்தன.

ஆதித்யாவுக்கு இப்போது பாதைகள் தேவையாக இருக்கவில்லை. அவன் காற்றில் மிதந்து, நேராகத் திருவம்பலச் சக்கரத்தின் மையத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

அந்த யோகி தன் கரத்தைச் சுழற்ற, திருவம்பலச் சக்கரம் தன் கொடூரச் சுழற்சியை நிறுத்தி, ஒரு மாபெரும் தாமரை மலரைப் போல இதழ் விரித்தது!

ஆதித்யா தன் இரு கரங்களையும் கூப்பி, தன் ஒட்டுமொத்த ஆத்மாவையும், நிழலற்ற உடலையும் அந்தச் சக்கரத்தின் மையப் புள்ளியில் சமர்ப்பித்தான்!

“ஓம் நமசிவாய!”

ஆதித்யாவின் உடல் திருவம்பலச் சக்கரத்திற்குள் ஐக்கியமான அந்த நொடி, பிரபஞ்சமே உறைந்து நின்றது.

விஸ்வரூபத் திருப்புமுனை

சக்கரத்தின் மையத்தில் ஆதித்யா கரைந்ததும், அந்தத் தலைகீழ் பொன்னம்பலம் மெல்லச் சுழன்று, நேராக நிமிர்ந்தது!

பிளந்த நிலவு மெல்ல மூடிக்கொள்ளத் தொடங்கியது. பாயிண்ட் நிமோவின் கடல் சுழல் அடங்கி, மேலெழும்பிய நீரெல்லாம் மீண்டும் பழையபடி சாந்தமாகப் பெருங்கடலில் விழுந்தது. பூமி தன் பழைய சுழற்சிக்குத் திரும்பியது.

ஆனால்…

திருவம்பலச் சக்கரத்தின் நடுவிலிருந்து ஒரு புதிய பேரொளி வெளிப்பட்டது. அதில் ஆதித்யா மீண்டும் உருப்பெற்றான். ஆனால், இப்போது அவன் சாதாரண மனிதன் அல்ல! அவன் உடலெங்கும் திருவம்பலச் சக்கரத்தின் பஞ்சபூதக் குறியீடுகள் தங்க வரிகளாக மிளிர்ந்தன. அவனது நிழல் இப்போது மீண்டும் தரை மேல் படிந்தது… ஆனால் அது சாதாரண நிழல் அல்ல; ஒரு பிரம்மாண்டமான திரிசூலத்தின் நிழல்!

ஆதித்யா திரும்பிப் பார்த்தான். அவனுக்கு உதவி செய்த அந்த மர்ம யோகி அங்கே இல்லை. ஆனால், அவர் நின்ற இடத்தில் ஒரு சிறிய தங்க ஓலைச்சுவடி மிதந்து கொண்டிருந்தது.

ஆதித்யா அதை எடுத்தான். அதில் ஒரே ஒரு வரி மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“ஆட்கொண்டான் எந்தை… ஆட்கொண்டான் தில்லை நகர் ஆண்டான்!”

ஆதித்யாவின் கண்கள் அகல விரிந்தன. அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது! வந்தவர் சாதாரண யோகி அல்ல… தன் குலத்தையும், தன் ஆத்மாவையும் தலைமுறை தலைமுறையாகக் காத்து, சரியான நேரத்தில் வந்து ஆட்கொண்ட ‘ஆட்கொண்டேசர்‘ (சிவபெருமானின் குரு/ஆட்கொள்ளும் வடிவம்)!

மாறன் ஓடிவந்து ஆதித்யாவின் முன்னால் மண்டியிட்டான். “சக்கரம் சாந்தமாகிவிட்டது ஆதித்யா! ஆட்கொண்டேசனின் அருளால் மகாசூன்யம் இப்போது ‘சிவமயமாக’ மாறிவிட்டது!”

வித்யா சுயநினைவு பெற்று விழித்தாள். அவளது கண்களில் இருந்த நீல நிற இருள் மறைந்து, இயல்பான பாசம் திரும்பியிருந்தது. “அண்ணா…”

எல்லாமே சுபமாக முடிந்ததாகத் தோன்றிய அந்த கணத்தில்…

ஆதித்யாவின் கையில் இருந்த அந்தத் தங்க ஓலைச்சுவடி திடீரெனக் கறுப்பாக மாறியது. அதில் ஒரு புதிய செய்தி தோன்றியது:

“பூமியின் சக்கரம் அடங்கிவிட்டது. ஆனால், இந்த ஐந்து சக்கரங்களும் எகிப்து, சிதம்பரம், பாயிண்ட் நிமோவைத் தாண்டி… சூரிய மண்டலத்தின் எல்லைக்கு வெளியே இருக்கும் ‘நவகோள்களின் சூன்யப் பாதையில்’ ஆறாவது சக்கரமாக இயங்கத் தொடங்கிவிட்டது. அங்கே… உனக்காக ஒரு புதிய ‘கால தேவன்’ காத்திருக்கிறான்!”

ஆதித்யா வானத்தைப் பார்த்தான். விண்வெளியின் ஆழத்தில், நட்சத்திரங்களுக்கு நடுவே ஒரு புதிய சிவந்த புள்ளி வேகமாக மின்னத் தொடங்கியது.

தொடரும்!