எல்லையற்றது பாசம்

விமானத்தின் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த மேகக் கூட்டங்களைப் பார்த்தபடி கண் அயர்ந்திருந்தாள் லட்சுமி.  

“எச்சுமி… எச்சுமி…” என்று யாரோ அன்போடு அழைக்கும் குரல் அவள் காதில் ஒலித்தது. திடுக்கிட்டு விழித்தவள், சட்டென்று சுதாரித்தாள். ‘அடடா, நாம் இன்னும் அமெரிக்காவிலேயே இருப்பது போன்ற மனநிலையில் அல்லவா இருக்கிறோம்! இப்போது துபாய் வழியாக இந்தியா நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோமே’ என்று அவளுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.  

அவள் கண்கள் லேசாகக் கலங்கின. கடந்த சில மாதங்களாக அமெரிக்காவில் தன் மகனுடன் கழித்த அந்தப் பொன்னான நாட்கள் அவள் நினைவலைகளில் நிழலாடின.  

லட்சுமியின் மகன் அமெரிக்காவில் உயர் கல்வி படித்து வருகிறான். அவனுக்குத் திருமணமாகி ஒரு பெண் குழந்தையும் இருக்கிறது. மகனும் மருமகளும் உயர்கல்வி படித்துக்கொண்டே வேலைக்கும் செல்வதால், தன் அன்புக் கைக்குழந்தையான பேத்தியைப் பார்த்துக் கொள்வதற்காகத்தான் லட்சுமி ஆசையோடு அமெரிக்கா சென்றிருந்தாள். தன் பேத்தியைக் கவனித்துக் கொள்வதை ஒரு பெரும் பாக்கியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் கருதினாள்.  

அங்கே, அவளது மகனின் வீட்டிற்கு அருகாமையிலேயே அவனது நெருங்கிய நண்பன் ஆரிஃப் வசித்து வந்தான். லட்சுமியின் மகனும் ஆரிஃபும் ஒரே வயதுடையவர்கள்; உடன்பிறவாத சகோதரர்களைப் போல அத்தனை நெருக்கம். அந்நிய தேசத்தில் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நின்று, பசி அறிந்து உதவும் உன்னத நண்பர்கள். ஆரிஃபும் அவனது மனைவியும் கூட அங்கே படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான்.  

ஆரிஃபின் குடும்பமும் லட்சுமியைத் தன் சொந்தத் தாயாகவே பார்த்தது. ஆரிஃப் வெளியே கடைக்கோ, மார்க்கெட்டுக்கோ அல்லது வேறு பணிகளுக்கோ செல்லும் போதெல்லாம், “அம்மா, எங்க பையனை கொஞ்சம் பார்த்துக்கோங்கம்மா, நாங்க போயிட்டு வந்துடுறோம்” என்று உரிமையோடு லட்சுமியிடம் விட்டுச் செல்வான்.  

லட்சுமியும் தன் பேத்தியைப் போலவே, ஆரிஃபின் மகனையும் அள்ளி அணைத்து வளர்த்தாள். இரு குழந்தைகளையும் பராமரிப்பது அவளுக்கு சற்றாவது பாரமாகத் தோன்றவில்லை; மாறாக, அது அவளுக்குள் ஒரு பேரானந்தத்தையும் மனநிறைவையும் தந்தது.  

சில நேரங்களில், ஆரிஃப் தன் அலுவல் நிமித்தமாக மனைவியுடன் நீண்ட நாட்கள் வெளியூர் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை வரும். அப்போது, பத்து நாட்கள் அல்லது இரண்டு வாரங்கள் கூட தன் மகனை லட்சுமியிடம் முழு நம்பிக்கையுடன் ஒப்படைத்துவிட்டுச் செல்வான். லட்சுமியின் மகனும் இதற்கு முழு சம்மதம் தெரிவித்தான். அந்த இரு குடும்பங்களும் மதங்களை கடந்து, அன்பால் ஒரே குடும்பமாக வாழ்ந்து வந்தன.  

இந்தியாவிற்குத் திரும்பும் நாள் நெருங்கிய போது, ஒரு புகைப்பட ஸ்டூடியோவில் அனைவரும் ஒன்று கூடினார்கள். லட்சுமியின் குடும்பத்தினர் ஆரிஃபின் குழந்தை மீதும், ஆரிஃபின் குடும்பத்தினர் லட்சுமியின் பேத்தி மீதும் காட்டிய பாசம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் இவர்களின் பிணைப்பைக் கண்டு வியந்து போயினர்.  

பிரியும் தருணத்தில், குழந்தைகள் இருவரும் லட்சுமியைப் பார்த்து, “பாட்டி… பாட்டி…” என்று கட்டிப்பிடித்துக் கதறியபோது, அங்கிருந்தவர்களின் நெஞ்சமே உருகிவிட்டது.  

ஒருவழியாக மகனிடமும், மருமகளிடமும், ஆரிஃப் குடும்பத்தினரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு லட்சுமி விமானத்தில் ஏறினாள். விமானம் உயரே பறக்கப் பறக்க, அவளையும் அறியாமல் கண்கள் கசிந்து கொண்டே இருந்தன.  

திடுமென ஏதோ ஒரு ஒலியில் விழித்துப் பார்த்தபோதுதான் அவளுக்குத் தெரிந்தது – அவள் கண்டது ஒரு கனவு போன்ற நிஜம்! அந்த நினைவுகளும், குழந்தைகளின் “பாட்டி” என்ற பாசக் குரலும் அவளுக்குள் அத்தனை தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன.