பொன்னழகியின் காட்டு வீடு

முன்பு ஒரு காலத்தில், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில், கோயம்புத்தூருக்கு அருகே ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அந்தக் கிராமத்தில் பொன்னழகி என்ற ஒரு சுட்டிப் பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் தலைமுடி பொன்னிறமாக, சூரியக் கதிர்கள் போல் ஒளிரும். அதனால் ஊரார் அவளை “கோல்டிலாக்ஸ்” என்று அன்பாக அழைத்தார்கள். பொன்னழகிக்கு எப்போதும் ஒரு ஆசை: காட்டுக்குள் போய் புதிய உலகங்களைக் காண வேண்டும். ஆனால் அம்மா எப்போதும் சொல்வார்: “காட்டின் ஆழத்திற்குள் தனியாகப் போகாதே. அங்கே மரங்களின் மொழி, காற்றின் ரகசியம், விலங்குகளின் வீடுகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. அவற்றை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்.”

ஒரு நாள் காலையில், அம்மா பொன்னழகியிடம் ஒரு சிறு கூடையைக் கொடுத்து, “அருகிலுள்ள முட்புதர்களில் வெள்ளைப் பூக்கள் பறித்து வா. மதியத்திற்கு முன் திரும்பிவிடு” என்றார். பொன்னழகி மகிழ்ச்சியுடன் கிளம்பினாள். வழியில் ஒரு மஞ்சள் வண்ணத்துப் பூச்சி அவளை முன்னே சென்றது. அது அவளை ஒரு பழைய பாதை வழியாக அழைத்துச் சென்றது. பாதை மெல்ல மெல்ல காட்டின் உள்ளே இருளடைந்தது. பொன்னழகி அறியாமல், அம்மா சொன்ன எல்லையைத் தாண்டிவிட்டாள்.

அங்கே ஒரு தேவதை தோன்றினாள். அவள் உடல் பசுமையான இலைகளால் ஆனது; கண்கள் இரண்டும் வெள்ளை மல்லிகைப் பூக்கள். “பொன்னழகி, நீ தவறான வழியில் வந்துவிட்டாய். ஆனால் உன் மனம் ஆர்வமுள்ளது. நான் உனக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்கப் போகிறேன். அங்கே ஒரு வீடு இருக்கிறது. அதில் மூன்று கரடிகள் வாழ்கின்றன. அவை காட்டின் காவலர்கள். நீ அவர்கள் வீட்டில் நுழைந்தால், எதையும் உடைக்காதே, எதையும் களவாடாதே, எதையும் கேட்காமல் எடுக்காதே. நல்ல மனம் மட்டுமே உன்னைக் காப்பாற்றும்” என்று சொல்லி மறைந்தாள்.

பொன்னழகி தொடர்ந்து நடந்தாள். சிறிது தூரத்தில் ஒரு அழகான மர வீட்டைக் கண்டாள். கதவு திறந்திருந்தது. உள்ளே சென்றாள். அங்கு ஒரு மர மேசை மீது மூன்று பாத்திரங்கள் இருந்தன. ஒன்று பெரியது, ஒன்று நடுத்தரமானது, ஒன்று சிறியது. ஒவ்வொன்றிலும் கம்பு கூழ் இருந்தது. பொன்னழகிக்குப் பசி எடுத்தது. முதலில் பெரிய பாத்திரத்தில் ஒரு கரண்டி எடுத்தாள். “ஆ! மிகவும் சூடு!” என்றாள். பிறகு நடுத்தரப் பாத்திரத்தில் எடுத்தாள். “இது மிகவும் குளிர்ந்திருக்கிறது!” என்றாள். கடைசியாகச் சிறிய பாத்திரத்தில் எடுத்தாள். “இது அருமை! சரியான சூடு, சரியான சுவை!” என்று சொல்லி முழுவதையும் சாப்பிட்டுவிட்டாள்.

பிறகு அவள் ஒரு அறைக்குள் சென்றாள். அங்கு மூன்று நாற்காலிகள் இருந்தன. பெரிய நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள்; அது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. நடுத்தர நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள்; அது மிகவும் மென்மையாக இருந்தது. சிறிய நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள்; அது அவளுக்கு ஏற்றதாக இருந்தது. ஆனால் அது ஒடிந்துவிட்டது. பொன்னழகி பயந்தாள். “அச்சோ! நான் எதையோ உடைத்துவிட்டேனே!” என்று முணுமுணுத்தாள்.

அடுத்த அறையில் மூன்று படுக்கைகள் இருந்தன. பெரிய படுக்கை மிகவும் கடினம்; நடுத்தர படுக்கை மிகவும் மென்மை; சிறிய படுக்கை மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது. பொன்னழகி அதில் படுத்து, சிறிது நேரத்தில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் போனாள்.

அதே சமயம், மூன்று கரடிகள் காட்டிலிருந்து திரும்பின. அவை மூன்று: தாத்தா கரடி, அம்மா கரடி, குட்டி கரடி. தாத்தா கரடிக்கு முதுகு வலி; அம்மா கரடிக்கு அன்பு நிறைந்த கண்கள்; குட்டி கரடிக்கு சிறிய காதுகள். வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், தாத்தா கரடி கர்ஜித்தது: “யாரோ என் கூழைச் சாப்பிட்டிருக்கிறார்கள்!” அம்மா கரடி பார்த்தது: “யாரோ என் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள்!” குட்டி கரடி அழுதது: “யாரோ என் நாற்காலியை உடைத்துவிட்டார்கள்! என் படுக்கையில் படுத்திருக்கிறார்கள்!”

மூன்று கரடிகளும் படுக்கை அறைக்குள் சென்றன. அங்கே பொன்னழகி உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். குட்டி கரடி கத்தியது: “இதோ! இவள்தான்!” பொன்னழகி விழித்தெழுந்தாள். மூன்று கரடிகளைக் கண்டு பயந்து போனாள். “மன்னிக்கவும்! மன்னிக்கவும்! நான் வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை. பசி, களைப்பு, ஆர்வம் எல்லாம் சேர்ந்து என்னை இப்படிச் செய்ய வைத்துவிட்டது” என்று அழுதாள்.

தாத்தா கரடி கடுமையாகப் பார்த்தது. “சிறு பெண்ணே, நீ எங்கள் வீட்டிற்குள் அனுமதியின்றி நுழைந்தாய். எங்கள் உணவைச் சாப்பிட்டாய். எங்கள் நாற்காலியை உடைத்தாய். எங்கள் படுக்கையில் படுத்தாய். இது தவறு” என்றது. அம்மா கரடி மெதுவாகச் சொன்னது: “ஆனால் இவள் பயந்து அழுகிறாள். இவள் மனதில் தீய எண்ணம் இல்லை.” குட்டி கரடி, “அக்கா, நீ என் கூழை முழுவதும் சாப்பிட்டுவிட்டாய். எனக்கும் பசிக்கிறது” என்று சொல்லி சிரித்தது.

அப்போது அந்தத் தேவதை மீண்டும் தோன்றினாள். “பொன்னழகி, இப்போது புரிகிறதா? மற்றவர்களின் வீடு, மற்றவர்களின் உணவு, மற்றவர்களின் இடம் — இவை அனுமதியின்றி எடுத்தால், அது துன்பத்தைக் கொடுக்கும். ஆனால் நீ உண்மையாக மன்னிப்பு கேட்டாய். அதனால் உனக்கு ஒரு வாய்ப்பு” என்றாள்.

பொன்னழகி கரடிகளைப் பார்த்து, “நான் உங்கள் வீட்டைச் சுத்தம் செய்கிறேன். உடைந்த நாற்காலியைப் பழுதுபார்க்கிறேன். உங்களுக்குப் புதிய கம்பு கூழ் செய்து தருகிறேன். என்னை மன்னியுங்கள்” என்றாள். கரடிகள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தன. தாத்தா கரடி தலையசைத்தது. “சரி. ஆனால் இனி எந்த வீட்டிற்குள்ளும் அனுமதியின்றி நுழையக்கூடாது” என்றது.

பொன்னழகி அன்று மாலை முழுவதும் கரடிகளுடன் இருந்தாள். அவள் கூழ் காய்ச்சினாள்; நாற்காலியை மர ஆணிகளால் பழுதுபார்த்தாள்; படுக்கைகளைச் சரிப்படுத்தினாள். குட்டி கரடி அவளுக்குக் காட்டின் ரகசியங்களைச் சொன்னது. அம்மா கரடி அவளுக்குப் பழங்களைக் கொடுத்தது. தாத்தா கரடி, “நல்ல மனம் தவறு செய்யும்; ஆனால் திருத்திக்கொள்ளும் துணிவு வேண்டும்” என்று சொன்னது.

இரவு வானில் நட்சத்திரங்கள் மின்னின. பொன்னழகி வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில் தேவதை மீண்டும் வந்தாள். “இன்று நீ கற்றுக்கொண்டாய்: எல்லை என்பது பயம் அல்ல; அது மரியாதை. அன்பு என்பது எடுத்துக்கொள்வது அல்ல; பகிர்ந்துகொள்வது” என்றாள். பொன்னழகி தேவதைக்கு நன்றி சொன்னாள்.

வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், அம்மா கேட்டார்: “ஏன் இவ்வளவு தாமதம்?” பொன்னழகி நடந்ததைச் சொன்னாள். அம்மா புன்னகைத்து, “காட்டின் பாடம் உனக்குக் கிடைத்துவிட்டது” என்றார்.

அதிலிருந்து பொன்னழகி எந்த வீட்டிற்குள்ளும் அனுமதியின்றி நுழையவில்லை. மற்றவர்களின் பொருட்களைத் தொடுவதற்கு முன் கேட்கக் கற்றுக்கொண்டாள். காட்டிற்குச் செல்லும்போது கரடிகளுக்குப் பழங்களும், தேனும் கொண்டு போனாள். மூன்று கரடிகளும் அவளுக்கு நண்பர்களாயின. கோயம்புத்தூரின் அடிவாரத்தில், அந்தக் காட்டில் இன்றும் ஒரு பழைய மர வீடு இருக்கிறது. அங்கே மூன்று கரடிகள் வாழ்கின்றன என்று சொல்கிறார்கள். யாராவது அனுமதியின்றி உள்ளே நுழைந்தால், அவர்கள் பொன்னழகியின் கதையை நினைவுபடுத்துவார்களாம்.

நீதி:

பிறரின் இடத்தை மதிக்க வேண்டும். தவறு செய்தால் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும். அன்பும் மரியாதையும் இருந்தால், எதிரிகளும் நண்பர்களாக மாறுவார்கள்.