மகாசூன்யச் சுழல்

பாகம் – 7 | பாகம் – 8 | பாகம் – 9

பாகம் 8: பாயிண்ட் நிமோவின் ரகசியம்

எகிப்தின் நிலவறையில், வித்யா மறைந்த இடத்தின் தரையில் ரத்தச் சிவப்பில் மின்னிய ‘க்லீம்’ (Kleem) என்ற எழுத்து, மெல்லத் துடிக்கத் தொடங்கியது. ஆதித்யாவின் கையில் இருந்த கறுப்பு நிற மோதிரம், அந்த எழுத்தின் அதிர்வுக்கு ஏற்ப ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பு விசையை உருவாக்கியது.

மாறன் பயத்தில் உறைந்திருந்தான். “சார்… உங்க தங்கச்சி எப்படி சார் இப்படி ஆனாங்க? இந்த ‘க்லீம்’-னா என்ன? அடுத்து நாம எங்க போகணும்?”

ஆதித்யா அந்த ரத்த எழுத்தின் மீது தன் கையை வைத்தான். அவனுக்குள் இருந்த மகாசூன்ய ஆற்றல், உலக வரைபடத்தை அவனது மனக்கண்ணில் விரித்தது. அந்த வரைபடம் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியை நோக்கி அதிவேகமாக ஜூம் ஆனது. அது எந்த நாடும் அல்ல, எந்த நகரமும் அல்ல. அது முடிவில்லாத நீல நிறப் பெருங்கடல்!

“மாறன்… க்லீம் என்றால் ‘கவர்ந்திழுப்பது’ அல்லது ‘மையப்படுத்துவது’ (Magnetic Attraction). சக்கரத்தின் அடுத்த புள்ளி நிலத்தில் இல்லை. அது கடலுக்கு அடியில்… உலகின் மிகத் தனிமையான இடத்தில் இருக்கிறது,” என்றான் ஆதித்யா.

“எந்தக் கடல் சார்?”

“பாயிண்ட் நிமோ (Point Nemo)… தெற்கு பசிபிக் பெருங்கடலின் நடுவில் உள்ள ‘Oceanic Pole of Inaccessibility’. பூமியில் எந்த

நிலப்பரப்பிலிருந்தும் மிக மிகத் தொலைவில் உள்ள இடம். அங்கே மனிதர்கள் யாரும் இல்லை. சொல்லப்போனால், அந்த இடத்திற்கு மிக அருகில் இருக்கும் மனிதர்கள், பூமிக்கு மேலே 400 கி.மீ உயரத்தில் பறக்கும் சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தின் (ISS) விண்வெளி வீரர்கள் மட்டும்தான்!”

மாறன் குழப்பத்துடன் பார்த்தான். “அங்க எதுக்கு சார் சக்கரம் இருக்கணும்?”

ஆதித்யாவின் கண்கள் தீவிரமாக மாறின. “ஏனென்றால், அது வெறும் கடல் அல்ல மாறன். அங்கே ஒரு புவியியல் மற்றும் அறிவியல் ரகசியம் உறங்குகிறது. அதன் பெயர் ‘LLVP’ (Large Low-Shear-Velocity Province) மற்றும் ‘தியா கோட்பாடு’ (Theia Hypothesis).”

ஆதித்யா விளக்கத் தொடங்கினான். “4.5 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன், ‘தியா’ என்ற செவ்வாய் கிரக அளவிலான ஒரு மர்மக் கிரகம் பூமியின் மீது மோதியது. அதன் ஒரு பகுதி நிலவாக மாறியது. ஆனால், மீதமுள்ள அந்த வேற்று கிரகத்தின் பிரம்மாண்டமான பாகம் பூமியின் மையப்பகுதிக்குச் (Mantle) சென்று அப்படியே புதைந்துவிட்டது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான வேற்றுக்கிரகப் பாறை அமைப்பின் பெயர் தான் Pacific LLVP. அது பூமியின் காந்த மற்றும் ஈர்ப்பு விசையை முடக்கும் ஒரு சூன்யப் பகுதி. பாயிண்ட் நிமோவில் கடல் உயிரினங்கள் கூட வாழ முடியாது. அது விண்வெளியில் இருந்து விழும் காலாவதியான செயற்கைக்கோள்களின் சுடுகாடு (Satellite

Graveyard). என் தந்தை அந்த வேற்றுக்கிரகப் பாறையின் ஆற்றலை உறிஞ்சத்தான் மூன்றாவது சக்கரத்தை அங்கே நிறுவியிருக்கிறார்!”

“அங்க நாம எப்படி சார் போறது? விமானம் கூட அங்கே போகாது!”

ஆதித்யா குரூரமாகப் புன்னகைத்தான். “எனக்குத்தான் இப்போது நிழல் இல்லையே மாறன்! நிழல்கள் பயணம் செய்ய தூரம் ஒரு தடையல்ல.”

ஆதித்யா மாறனின் கையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, நிலவறையின் சுவரில் இருந்த ஒரு பெரிய இருண்ட நிழலுக்குள் பாய்ந்தான். ஒரு நொடி… காலம், வெளி, ஆகாயம் அனைத்தும் சுருங்கி விரிந்தது. மூச்சு முட்டும் ஒரு இருண்ட வெற்றிடப் பயணத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் இருவரும் தடாலென ஒரு குளிர்ந்த இரும்புத் தளத்தில் விழுந்தார்கள்.

சுற்றிலும் காரிருள். கொடூரமான புயல் காற்று ஊளையிட்டது. பலத்த மழை அவர்களை நனைத்தது. அவர்கள் ஒரு பிரம்மாண்டமான கப்பலின் மேல் தளத்தில் இருந்தார்கள்! அது ஒரு துருப்பிடித்த ரஷ்ய ஆய்வுக் கப்பல்.

“சார்… இங்க பாருங்க!” மாறனின் குரல் நடுங்கியது.

ஆதித்யா திரும்பிப் பார்த்தான். அந்தக் கப்பலின் மாலுமிகள் யாரும் இறக்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் அனைவரும் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தார்கள்! உறைபனிச் சிலைகளாக… நேரம்

நிறுத்தப்பட்டதைப் போல… புவியீர்ப்பு விசை முற்றுமுழுதாக முடக்கப்பட்ட ஒரு ‘சூன்யக் குமிழிக்குள்’ (Zero-Gravity Bubble) அவர்கள் மிதந்தனர்.

“பாயிண்ட் நிமோவின் காந்த ஈர்ப்பு முடங்கிவிட்டது. சக்கரம் சுழலத் தொடங்கிவிட்டது!” ஆதித்யா எச்சரித்தான்.

அப்போது, கப்பலின் உச்சியில் இருந்த ராடார் கோபுரத்தின் மீது மின்னல் வெட்டியது. அந்த வெளிச்சத்தில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது. வித்யா!

அவளது உடலைச் சுற்றி நீல நிற மின்சாரம் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. கையில் இருந்த தங்கச் சிடாரை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தியிருந்தாள்.

“வித்யா! நிறுத்து! நீ உன்னை அறியாமல் ஒரு அழிவை நோக்கிப் போகிறாய்!” ஆதித்யா கத்தினான்.

வித்யா வானத்தைப் பார்த்து வெடித்துச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் கடல் அலைகளே அதிர்ந்தன. “அண்ணா! நீ இன்னும் உண்மையை உணராத முட்டாளாகவே இருக்கிறாய். அப்பா தியாகி அல்ல! அவர் ஒரு அசுரன்! இந்த ஐந்து சக்கரங்களையும் உருவாக்கியவரே அவர்தான். பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகப் பூமியின் அடியில் உறங்கும் அந்த வேற்றுக்கிரக ஆற்றலான LLVP-யை உறிஞ்சி, தன்னை ஒரு கடவுளாக மாற்றிக்கொள்ள அவர் தீட்டிய திட்டம்தான் இந்த மகாசூன்யச் சக்கரம்! நாம் இருவரும் அவரது ஆற்றல் வங்கிகள் (Power Banks). என் ரத்தம்

எகிப்தைத் திறந்தது. உன் நிழல் சிதம்பரத்தைத் திறந்தது. இப்போது பாயிண்ட் நிமோ… பூமியின் இதயத்தை உடைக்கப்போகிறது!”

வித்யா தன் கையில் இருந்த தங்கச் சிடாரைக் கடலை நோக்கிச் சுழற்றினாள்.

‘க்லீம்… க்லீம்… க்லீம்…’ என்ற ஒலியுடன் அந்தச் சிடாரில் இருந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான சிவப்பு நிற லேசர் கதிர் கடலின் மையத்தைத் துளைத்தது.

அடுத்த நொடி, பல ஆயிரம் அணுக்கண்டுகள் ஒன்றாக வெடித்தது போன்ற ஒரு சத்தம். பாயிண்ட் நிமோவின் கடல் இரண்டாகப் பிளந்தது!

ஆம்! தண்ணீர் சுழன்று ஒரு மாபெரும் நீர்வீழ்ச்சியைப் போல பூமியின் மையத்தை நோக்கித் தலைகீழாகப் பாய்ந்தது. ஒரு பிரம்மாண்டமான ‘நீர்ச் சுழல்’ (Whirlpool) உருவானது. அந்தச் சுழலின் ஆழத்தில், பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர்களுக்குக் கீழே, பச்சை நிறத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான வேற்றுக்கிரகக் கட்டமைப்பு (LLVP Chakra) துடித்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

“இந்தச் சக்கரத்திற்குப் பலி… காலத்தை வென்ற ஒருவனின் ரத்தம்!” என்று கத்திய வித்யா, எதிர்பாராத விதமாகத் தன் கையிலிருந்த கூர்மையான சிடாரால் தன் சொந்த நெஞ்சிலேயே குத்திக் கொண்டாள்!

“வித்யாஆஆஆஆ!” ஆதித்யா அலறிக் கொண்டே அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஆனால் வித்யாவின் உடல் கப்பலில் இருந்து அந்த மாபெரும் கடல் சுழலுக்குள் விழுந்தது.

அவளது ரத்தம் கடலில் கலந்த மறுகணம், அந்தக் கடல் பிளவிலிருந்து ஒரு மாபெரும் நிழல் கரம் வெளியே வந்தது. அது மனிதக் கரம் அல்ல… இருண்ட மேகங்களாலும், நட்சத்திரத் துகள்களாலும் ஆன ஒரு அண்டவெளி உருவத்தின் (Cosmic Entity) கரம்.

அந்தப் பிரம்மாண்டமான கரம், ஆய்வுக் கப்பலை ஒரு பொம்மையைப் போலப் பிடித்தது. கப்பல் உடையத் தொடங்கியது.

ஆதித்யாவின் கையில் இருந்த தந்தையின் மோதிரம் இப்போது வெடித்துச் சிதறியது. அதிலிருந்து ஒரு முதியவரின் முகம் காற்றில் உருவானது. அது வேறு யாருமல்ல… அவனது பாட்டனார்! அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“ஆதித்யா… உன் தந்தை விழித்துக்கொண்டான்! பூமியின் மையத்தில் அவன் கடவுளாக மாறிவிட்டான். அவனைத் தடுக்க ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது… அந்தச் சுழலுக்குள் குதி!”

மழை, புயல், உடையும் கப்பல், உறைந்த மனிதர்கள், கடலில் இருந்து நீளும் அண்டவெளிக் கரம்! ஆதித்யா தன் நிழலற்ற உடலுடன், அந்தப் பாதாளச் சுழலை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவனுக்குள் இருக்கும் மகாசூன்யம் இப்போது முழுமையாக வெடிக்கத் தயாரானது.

நமசிவாய பாகம் 8 நிறைவுற்றது.

அடுத்த பாகத்தில்: கடலின் அடியில் உறங்கும் அந்த வேற்றுக்கிரகப் பாறைக்குள் ஆதித்யா காண்பது என்ன? உண்மையிலேயே அவனது தந்தை கடவுளாக மாறிவிட்டாரா? வித்யாவின் உயிர் என்னவாகும்? மகாசூன்யத்தின் இறுதி ஆட்டம் பாதாளத்தில் தொடங்குகிறது!