எத்தித் திருடுமந்தக் காக்கை!

(உண்மை கலந்த கதை)

ஆஸ்திரேலியாவின் அடிலெய்ட் நகர் அது. எங்கு பார்த்தாலும் பசுமையான புல்வெளிகள் இருக்கும். அமைதியான சூழல் நிறைந்த அந்த இடத்தில் ஏஞ்சல் வாழ்ந்து வந்தாள். பார்ப்பதற்கு தேவதை போல இருக்கும் அவளது முகத்தில் எப்போதும் கனிவான புன்னகை இருக்கும். ஆனால், அவளது மனதிற்குள் பணப் பேராசை என்னும் நச்சுச் செடி வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

“இந்த உலகத்துல காசுதான் எல்லாமே. ஒரு லிட்டர் பால்ல ஒரு லிட்டர் தண்ணிய கலந்து வித்து காசு பார்த்தா  அதுக்கு பேரு பிசினஸ் மேனேஜ்மென்ட்!” என்று அடிக்கடி தன் கணவனிடம் தத்துவம் பேசுவாள்.

அவளது ஆறு வயது மகன் லூகாஸ், ஒருநாள் தோட்டத்தில் விளையாடும்போது கீழே விழுந்துவிட்டான். அவனது கண்ணில் சிறிய கீறல் ஏற்பட்டது. பதறிப்போய் கண் மருத்துவரிடம் ஓடினாள்.

“டாக்டர்! என் மகனுக்கு என்னாச்சு? கண் தெரியாம போயிடுமா?” என்று பதறினாள் அவள்.

டாக்டர் அவனது கண்ணைப் பரிசோதித்துவிட்டு, “அம்மா! கொஞ்சம் சும்மா இரும்மா. இது சாதாரண கீறல்தான். ரெண்டு நாளில் சரியாகிவிடும்” என்றார்.

அவளுக்கு நிம்மதி பெருமூச்சு வந்தது. 

ஆனால், அப்போதுதான் அவளது மூளையில் அந்த யோசனை மின்னலிட்டது. ஏஞ்சலின் பேராசை மூளை இதை ஒரு பெரிய ‘பிசினஸ் வாய்ப்பாக’ மாற்ற நினைத்தது. வீட்டிற்கு வந்ததும் முகத்தில் உலக மகா சோகத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு கணவன் முன்னால் நின்றாள்.

“ஏங்க… டாக்டர் என்ன சொன்னார் தெரியுமா? நம்ம லூகாஸோட கண்ணுல புற்றுநோயாம்!” என்று அழுது நாடகமாடினாள்.

கணவன் இடி விழுந்தது போல் அதிர்ந்து நின்றான். “என்னது? கேன்சரா? ஐயோ, என் மகனுக்கு இப்படி ஆகிவிட்டதே! இப்போ என்ன பண்றது? ஹாஸ்பிடல் செலவுக்கு எங்கே போறது?” என்று தலையில் கை வைத்து புலம்பினான்.

அப்போது அங்கு வந்த லூகாஸ், “அப்பா, எனக்கு என்னாச்சு? ஏன் அழுகுறீங்க? எனக்கு பசிக்குது, சாக்லேட் வேணும்” என்று மழலை மாறாமல் கேட்டான்.

ஏஞ்சல் உடனே லூகாஸின் சாக்லேட்டை பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, “இனிமே உனக்கு சாக்லேட்டாவது, பிஸ்கட்டாவது! நீதான் நம்ம வீட்டு காமதேனு. இனிமே நீ தினமும் அழுதுகிட்டே இருக்கணும். அப்போதான் ஜனங்க ஆன்லைன்ல காசு தருவாங்க” என்றாள்.

கணவன் குழப்பத்துடன், “ஏஞ்சல், என்ன பைத்தியக்காரத்தனம் இது? பையனுக்கு உடம்பு சரியில்லைங்கிறாய், காசு தருவாங்கங்கிறாய்?” என்று கேட்டான்.

“அடப்போங்கப்பா! நீங்க  அந்த  பழங்காலத்துத் தமிழ்ப் பாரதி பாட்டைக் கூட அறியாத மனிசனாயிருக்கிறீங்க.. . ‘எத்தித் திருடும் அந்த காக்கை’ பாட்டு தெரியுமில்ல? நாம இப்போ அந்த காக்கா மாதிரிதான் ஊரை ஏமாத்தப் போறோம். 

நம்ம பையன் கண்ணை வச்சு ஒரு ஆன்லைன் நிதி உதவிப் பக்கம் (Fundraiser) ஆரம்பிக்கப் போறேன். உலகமே நமக்கு அள்ளிக் கொடுக்கும் பாருங்க!” என்று கண்கள் மின்ன கூறினாள்.

“அம்மா, எனக்கு கண்ணு வலிக்கலையே. நான் பிரண்ட்ஸ் கூட விளையாடப் போறேன்” என்றான் லூகாஸ்.

“விளையாடப் போறியா? அதெல்லாம் முடியாது. ஒழுங்கா பெட்ல படுத்துக்கோ. கேமரா முன்னாடி சோகமா மூஞ்சிய வச்சுக்கணும், ஆமா!” என்று அவனைப் பிடித்துப் படுக்க வைத்தாள் ஏஞ்சல்.

தன் தாயின் பேராசையால், தனக்கு என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாமல் அந்த ஆறு வயது சிறுவனின் நரக வாழ்க்கை அன்றே தொடங்கியது. ஊரை ஏமாற்றத் துடிக்கும் அந்த ‘காகம்’ தன் சொந்தக் குஞ்சையே வதைக்கத் தொடங்கியது.

ஒருநாள் காலை, ஏஞ்சல் கையில் ஒரு சவரக்கத்தியுடன் லூகாஸ் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவள் கையில் இருந்த கத்தியைப் பார்த்து லூகாஸ் பயந்துபோனான்.

“அம்மா, எதுக்குமா கத்தி? எனக்கு பயமா இருக்கு!” என்று நடுங்கினான் லூகாஸ்.

“பயப்படாத செல்லம். உனக்கு பெரிய ட்ரீட்மென்ட் தரப்போறாங்க. அதான் இந்த முடி எல்லாம் தேவையில்லை” என்று கூறி, அவன் அழ அழ அவனது தலையையும், அழகான அடர்த்தியான புருவங்களையும் மொத்தமாக மழித்து எறிந்தாள்.

கண்ணாடியில் தன் மொட்டைத் தலையையும், புருவமே இல்லாத முகத்தையும் பார்த்த லூகாஸ் பயந்து கதறி அழுதான். “அம்மா, நான் பார்க்கப் பேய் மாதிரி இருக்கேன்மா!” என்று அழுதான்.

“அடடா! இப்போதான் நீ அசல் கேன்சர் நோயாளி மாதிரி இருக்கே!” என்று மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டாள் ஏஞ்சல். அத்தோடு அவள் நிறுத்தவில்லை. அவனது பிஞ்சுத் தலையிலும், கைகளிலும் வெள்ளை நிறக் கட்டுகளைப் போட்டாள். காயம் இல்லாத இடத்தில் செயற்கையாக வடுக்களை உருவாக்கினாள்.

“இனிமே நீ வெளியே போகும்போது இந்த வீல்சேர்லதான் உட்காரணும். உன்னால் நடக்க முடியாது, புரிந்ததா?” என்று மிரட்டினாள். 

அந்த ஆறு வயதுக் குழந்தைக்குத் தன் தாயின் வார்த்தைகளே வேதம். தனக்கு நிஜமாகவே கேன்சர் இருப்பதாக அவனும் நம்பத் தொடங்கினான்.

அடுத்த கட்டமாக, ஏஞ்சல் சமூக வலைதளங்களில் லூகாஸின் மொட்டைத் தலை புகைப்படங்களைப் பதிவிட்டாள். “என் மகனைப் புற்றுநோயிலிருந்து காப்பாற்றுங்கள்!” என்ற உருக்கமான வரிகளுடன் ஆன்லைனில் நிதி திரட்டினாள்.

பள்ளி நண்பர்கள், ஆசிரியர்கள், ஊர் மக்கள் என அனைவரும் அந்தப் படங்களைப் பார்த்து உருகிப் போனார்கள். “ஐயோ, சின்னப் பையனுக்கு இந்த நிலைமையா?” என்று தாராளமாகப் பணத்தை அள்ளிக் கொடுத்தார்கள்.

ஆயிரக்கணக்கான டாலர்கள் ஏஞ்சலின் வங்கிக் கணக்கில் வந்து குவியத் தொடங்கின. பணம் வரவர ஏஞ்சலின் முகம் இன்னும் பளபளப்பானது. பகலில் கேமரா முன்னால் “வாடும் தாய்” வேடம் போட்டு அழுதாள். ஆனால், இரவு நேரங்களில் அந்தப் பணத்தில் ஆடம்பர ஆடைகளையும், விலையுயர்ந்த நகைகளையும் வாங்கி அணிந்தபடி உல்லாசமாக இரவு விடுதிகளில் இருந்தாள்.

பாவம் லூகாஸ்! அவனுக்கு எந்த நோயும் இல்லை. ஆனால், நோய் இருப்பதாக உலகை நம்ப வைக்க ஏஞ்சல் அவனுக்குத் தேவையில்லாத வலி நிவாரணிகளையும், சப்ளிமெண்ட்களையும் கட்டாயப்படுத்தி ஊட்டிவிட்டாள். அவற்றை விழுங்க முடியாமல் விழுங்கி, போதையிலும் வலியிலும் அந்தப் பிஞ்சு உடம்பு வாடிக்கிடந்தது. ஊரை ஏமாற்றும் காகத்தின் பேராசையால், ஒரு கூட்டுப் புழுவாக லூகாஸ் சுருண்டு கிடந்தான்.

அம்மா, எனக்கு நல்லா நடக்க முடிகிறதே, ஏன் இந்தச் சக்கர நாற்காலி?” என்று லூகாஸ் கேட்கும் போதெல்லாம் ஏஞ்சல் சும்மா இருக்கவில்லை.

“உனக்கு புற்றுநோய் லூகாஸ்! நீ நடந்தால் செத்துப் போய்விடுவாய்!” என்று அவனது பிஞ்சு மனதில் மரண பயத்தை ஆழமாக விதைத்தாள். கதிர்வீச்சு (Radiation) சிகிச்சை அளிக்கப்படுவதாக ஊரை நம்ப வைக்க, அவனை ஒரு இருட்டு அறைக்குள் பல மணிநேரம் பூட்டி வைத்தாள்.

ஒரு தாயின் இதயத்துடிப்புதான் ஒரு குழந்தையின் முதல் இசை என்பார்கள். ஆனால் லூகாஸுக்கோ, தன் தாயின் இதயத்துடிப்பு ஒரு பெரிய பொய்யின் தாளமாகவே ஒலித்தது. 

அன்பிற்குப் பெயர்போன தாய்மை, ஏஞ்சலின் கைகளில் ஒரு லாபகரமான வியாபாரப் பொருளாக மாறியிருந்தது.

ஆனால், பொய்கள் எப்போதும் நீண்ட காலம் நீடிப்பதில்லை.

ஒருநாள் லூகாஸின் பள்ளியில் ஒரு சிறு விபத்து நடந்தது. அவன் தவறி கீழே விழுந்தபோது, அவனது தலையிலும் கைகளிலும் இருந்த கட்டுகள் பிரிந்தன. அங்கிருந்த ஆசிரியர்கள் ஓடிவந்து பார்த்தனர். என்ன ஆச்சரியம்! அவனது உடலில் எந்தக் காயங்களும் இல்லை. சக்கர நாற்காலியில் மட்டுமே இருந்த லூகாஸ், பயத்தில் எழுந்து இயல்பாக ஓடுவதையும் அவர்கள் கவனித்தனர்.

ஆசிரியர்களுக்குச் சந்தேகம் வலுத்தது. உடனே காவல்துறை மற்றும் குழந்தைகள் நலத்துறைக்குத் தகவல் கொடுத்தனர். அவர்கள் அதிரடியாகத் தலையிட்டனர். லூகாஸுக்கு முழு மருத்துவப் பரிசோதனை செய்யப்பட்டது.

முடிவில், லூகாஸுக்கு எந்தப் புற்றுநோயும் இல்லை என்கிற உண்மை உறுதியானது! அந்த அதிர்ச்சித் தகவல் வெளியானபோது, ஒட்டுமொத்த தெற்கு ஆஸ்திரேலியாவே உறைந்து போனது.

“ஒரு தாய் தன் சொந்தப் பிள்ளையையே இப்படி சித்திரவதை செய்வாளா?” என்று மக்கள் கொதித்துப் போனார்கள். ஏஞ்சல் உடனடியாகக் கைது செய்யப்பட்டாள்.

நீதிமன்றத்தில் அவள் மீது 10 கடுமையான குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டன. வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி ஏஞ்சலைப் பார்த்து, “ஒரு தாயாக நீ செய்த இந்தச் செயல்கள் மிகவும் கொடுமையானவை மற்றும் தந்திரமானவை!” என்று கடுமையாகச் சாடினார்.

நீதிமன்றம் ஏஞ்சலுக்கு 4 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதித்தது. குற்றக் கூண்டில் நின்ற அவள், தன் மகனை ஏறிட்டுப் பார்க்கக் கூடத் தகுதியற்றவளாகத் தலைகுனிந்து நின்றாள். சிறைக்கதவுகள் அவளுக்குப் பின்னால் பலமாக மூடிக்கொண்டன.

ஆனால், பாவம் லூகாஸ்! அவன் இழந்த அந்தப் பொன்னான மழலைக்காலம், அவன் உடலில் வலுக்கட்டாயமாகச் செலுத்தப்பட்ட தேவையில்லாத மருந்துகள், அவன் பிஞ்சு மனதில் பதிந்த மரண பயம் ஆகியவற்றை எந்தச் சிறைத் தண்டனை சரி செய்யும்? உலகத்தில் எந்தக் குழந்தையும் தன் தாயைத்தான் முதல் கடவுளாகப் பார்க்கும். ஆனால், ஏஞ்சல் அந்தப் பிஞ்சு மனதிற்கு ஒரு சாத்தானாகவே தெரிந்தாள்.

பணத்திற்காகத் தன் சொந்த ரத்தத்தையே சிதைத்த இந்தப் பெண்ணை ‘தாய்’ என்று சொல்லவும் அந்தத் தமிழ் அகராதி மறுக்கும். பாரதி சொன்ன “எத்தித் திருடும் அந்த காக்கை அதற்கு இரக்கப் பட வேணுமடி பாப்பா ” என்பதை சாதகமாக்கி, தன் குஞ்சையே வதக்கிய இந்த ஏஞ்சல் எனும் காகத்திற்குக் காலம் சரியான பாடம் புகட்டியது. “இப்படியும் ஒரு தாயா?” என்ற கேள்வி, அடிலெய்ட் நகரின் பசுமைப் புல்வெளிகளில் இன்றும் ஒரு தீராத வலியாக எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.