ஆசிரியர் அளித்த அற்புதம்

வகுப்பறை நிசப்தமாக இருந்தது. போர்டில் சுமதி டீச்சர் வரைந்த அந்த முக்கோணம், வெறும் கணித உருவம் அல்ல; என் வாழ்க்கையின் திருப்புமுனை என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது.

பத்தாம் வகுப்பு முடிக்கும் வரை கணிதம் என்றால் எனக்குக் வேப்பங்காய். வகுப்பில் கடைசி பெஞ்ச் தான் என் உலகம். எந்த ஆசிரியரும் என்னை திரும்பிப் பார்த்ததில்லை—கணித ஆசிரியர் சுமதி டீச்சர் தவிர. அவர் மற்ற ஆசிரியர்களைப் போலக் கத்திப் பேசுவதில்லை; மாறாக, அமைதியான ஒரு புன்னகையோடுதான் பேசுவார்.

ஒரு நாள், அனைவரும் வகுப்பறையை விட்டுச் சென்றபின் என்னை அழைத்தார்.

“இந்திரா, உனக்குக் கணக்கு வரலன்னு நீ நினைக்கிறியா, இல்ல முயற்சி செய்ய பயப்படுறியா?” என்று கேட்டார்.

நான் தலைகுனிந்து, “எனக்கு இது புரியவே மாட்டேங்குது டீச்சர்… என்னால முடியாது” என்றேன் முணுமுணுப்பாக.

அவர் சிரித்துக் கொண்டே ஒரு சிறிய சதுரத்தைக் காகிதத்தில் வரைந்தார். “இந்தச் சதுரத்துக்குள்ள உன்னை அடைச்சுக்காத. கணக்குங்கிறது வெறும் எண்கள் இல்லை இந்திரா, அது வாழ்க்கையோட அற்புதம்.

ஒவ்வொன்னுக்கும் ஒரு தீர்வு நிச்சயமா இருக்கும். தேடத் தொடங்கு” என்று கூறி, ஒரு பழைய கணக்குப் புத்தகத்தை என் கையில் கொடுத்தார்.

அன்று முதல், தினமும் மாலை அரை மணி நேரம் எனக்காகச் செலவழித்தார். 

சூத்திரங்களை மனப்பாடம் செய்ய வைக்காமல், அவற்றை நிஜ வாழ்க்கையோடு அற்புதமாக பொருத்திப் புரியவைத்தார். ஒரு தாயின் பரிவோடு அவர் காட்டிய அந்த நம்பிக்கை, எனக்குள் ஒரு புதுத் தீயைப் பற்றவைத்தது.

வருடங்கள் உருண்டோடின.

பொறியியல் முடித்து, ஒரு பெரிய மென்பொருள் நிறுவனத்தில் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தேன்.

அன்று எங்கள் நிறுவனத்திற்கு ஒரு புதிய திட்டத்துக்கான வடிவமைப்பு தேவைப்பட்டது. மிகக் கடினமான, பல நாட்களாக யாரும் தீர்க்க முடியாத ஒரு தொழில்நுட்பச் சிக்கல்.

இரவு முழுக்க யோசித்து, ஒரு தீர்வை உருவாக்கினேன். மறுநாள் கூட்டத்தில் நிறுவனத்தின் இயக்குநர்கள் அனைவரும் என் தீர்வைப் பார்த்து வியந்து பாராட்டினார்கள்.

அப்போது நிறுவனத்தின் மூத்த ஆலோசகர் ஒருவர் என்னிடம் வந்து, “இந்திரா மேடம் இந்த சிக்கலான பிரச்சனைக்கு இவ்வளவு சுலபமா எப்படித் தீர்வு கண்டுபிடிச்சீங்க? உங்களோட இந்த சிந்தனை முறைக்கு யார் காரணம்?” என்று கேட்டார்.

நான் என் பையிலிருந்து ஒரு பழைய, பொன்னிறமாக மாறிய காகிதத் துண்டை எடுத்து காட்டினேன். அது எப்போதும் என் கைப்பையிலேயே இருக்கும் . அதில் சுமதி டீச்சர் அன்று தன் கையால் எழுதியிருந்த வரிகள் இருந்தன: “ஒவ்வொரு பிரச்சனைக்கும் ஒரு தீர்வு நிச்சயம் உண்டு. தேடத் தொடங்கு.”

“என் கணித ஆசிரியை சுமதி டீச்சர்” என்றேன் பெருமையுடன்.

அன்று மாலையே அவரைப் பார்க்க என் ஊருக்குச் சென்றேன்.

ஓய்வுபெற்றுவிட்ட அவர், வீட்டில் இருந்தார். என் கையில் இருந்த விருதையும், நான் அடைந்த உயரத்தையும் பற்றி அவரிடம் கூறியபோது, அவர் கண்கள் கலங்கின.

“டீச்சர், அன்னைக்கு நீங்க கொடுத்த அந்த நம்பிக்கைதான் என்னை இன்னைக்கு இந்த இடத்துல உட்கார வச்சிருக்கு” என்று அவர் காலில் விழுந்து வணங்கினேன்.

அவர் என் தோளைத் தொட்டுத் தூக்கி, அதே அமைதியான புன்னகையோடு சொன்னார், “ஒரு ஆசிரியர் கொடுக்கிற வழிகாட்டுதலை , மாணவன் கடைப்பிடித்து முன்னேறுவது தான் ஒரு ஆசிரியருக்குக் கிடைக்கிற மிகப்பெரிய வெற்றி இந்திரா.” என்றார். 

அன்று எனக்கு புரிந்தது – நல்ல ஆசிரியர்கள் வெறும் பாடங்களை மட்டும் கற்பிப்பதில்லை. நம் திறமையின் மீது நமக்கே நம்பிக்கை வரவைக்கும் மிகப்பெரிய அற்புதத்தை நிகழ்த்துகிறார்கள் என்பது.