கருப்பசாமி தர்மத்தின் சலங்கை

அத்தியாயம் 13-15 | அத்தியாயம் 16-18 | அத்தியாயம் 19-21

அத்தியாயம் 16: நேருக்கு நேர்

“அந்தப் புதுப் பயலுக்கு நான் ஒரு பாடம் புகட்டணும்,” என்று முடிவெடுத்த ரத்னவேல், தன் அடியாட்களுடன் நேரடியாகக் கருப்பசாமி கோவில் வாசலுக்கே வந்தான்.

“என்ன தம்பி, சென்னையில படிச்சுட்டு வந்து, என் ஊர்ல எனக்கே எதிரா ஆட்களைத் திரட்டுறியா?” ரத்னவேலின் குரலில் நக்கல் கலந்திருந்தது.

தமிழரசன் பயப்படாமல் ஒரு அடி முன் வந்தான். “நான் யாரையும் எதிர்த்து ஆளு திரட்டல. என் மாமாவைக் கொன்னதுக்கு நியாயம் கேக்குறேன், அவ்வளவுதான்.”

“நியாயமா? இந்த ஊர்ல நியாயம் சொல்றது நான்தான்.”

“இல்ல ரத்னவேல். நீங்க பணத்துல வாங்குன போலீஸ் இப்போ வேலைக்கு ஆகாது — இது மனித உரிமை வழக்கு, இது மாநிலம் முழுசுக்கும் பேசப்படும்.”

“என்னடா சொன்ன? எனக்கே மிரட்டலா?” ரத்னவேலின் கை முஷ்டியானது.

“மிரட்டல் இல்ல, உண்மையைச் சொல்றேன். நீங்க பண்ணின ஒவ்வொரு அநியாயத்துக்கும் ஆதாரம் என்கிட்ட இருக்கு.”

“டேய்! இந்த ஊரு முழுசும் என் வார்த்தைதான் சட்டம். உன்னையும் அந்தக் கிழவன் மாதிரி…” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், திடீரென அவர்களுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த கோவில் மணிகள் தானாக ஆடி “டங்!” என்று ஒலித்தன. காற்று இல்லாத அந்த மதிய நேரத்தில் அந்த மணிச்சத்தம் ரத்னவேலின் நெஞ்சை நடுங்க வைத்தது.

ஒரு நொடி தன் பேச்சை நிறுத்திய ரத்னவேல், தன் பயத்தை மறைக்க பலவந்தமாகச் சிரித்தான். “நல்லாடா… நல்லா பேசு. ஆனா ஞாபகம் வச்சுக்கோ — இந்த ஊர்ல நடக்குற எல்லாத்துக்கும் நான்தான் கடைசி வார்த்தை,” என்று சொல்லி காரில் ஏறிச்சென்றான். ஆனால் அவன் போகும்போது, தமிழரசனின் கண்களில் தான் இதுவரை காணாத ஒரு உறுதியைக் கண்டான் — அது அவனுள் ஒரு விதைக்கப்படாத பயத்தை விதைத்தது.

பாகம் 4 | ரத்தமும் மரணபயமும்

அத்தியாயம் 17: படுக்கையறையில் துரத்திய இருள்

ரத்னவேலின் மாளிகை. நள்ளிரவு நேரம். அடியாளின உடலிலிருந்து கருப்பசாமி விட்ட அந்த ஆக்ரோஷமான எச்சரிக்கையை, அங்கே காவலுக்குப் போயிருந்த அடியாட்கள் ஓடி வந்து ரத்னவேலிடம் சொன்னார்கள்.

“அண்ணே… அந்த சாமி கண்ணைத் திறந்துருச்சு. நமக்கு ஆபத்து வரும் போல இருக்கு…”

“பயத்துல உளறுறானுங்கடா! அந்தப் பைரவன் கட்டிய கட்டு எவ்ளோ உறுதியானதுன்னு எனக்குத் தெரியும். எல்லாம் தூக்கக் கலக்கத்துல கண்ட பிரமை. போங்கடா வெளிய!” என்று கூறிவிட்டுத் தன் படுக்கையறைக்குச் சென்றான்.

ஆனால், அன்று அவனது படுக்கையறையில் தூக்கம் வரவில்லை. திடீரென, அறையின் ஜன்னல் கதவுகள் பலத்த காற்றில் ‘பட்… பட்…’ என அடித்துக் கொண்டன. மூடிய அந்த அறைக்குள், எங்கிருந்தோ அந்தச் சுருட்டு வாசம் புகுந்தது.

ரத்னவேல் திடுக்கிட்டு எழுந்து உட்கார்ந்தான். “யாரு… யாருடா அது?” என்று கத்தினான். அப்போது… அவனது கட்டிலுக்குக் கீழே இருந்து அந்தச் சத்தம் கேட்டது. “ஜல்… ஜல்…”

“அய்யோ!” என்று அலறியபடியே கட்டிலில் இருந்து கீழே குதித்தான். மாளிகையில் காவலுக்கு நின்றிருந்த அடியாட்கள் அனைவரும், தங்களுக்குள்ளேயே அடித்துக்கொண்டு ரத்த வெள்ளத்தில் மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து அவனுக்கு மரணபயம் தொண்டையை அடைத்தது.

வியர்வை கொட்ட, செருப்பு கூட இல்லாமல் இருட்டில் அலறியடித்துக் கொண்டு, பைரவனைத் தேடி சுடுகாட்டை நோக்கி வெறிபிடித்தவன் போல் ஓடினான் ரத்னவேல்.

அத்தியாயம் 18: பைரவனின் புலம்பல்

சுடுகாட்டை அடைந்த ரத்னவேலுக்கு அங்கு காத்திருந்தது பெரும் அதிர்ச்சி. பைரவன் ஒரு பாதி எரிந்த பிணத்தின் சாம்பலுக்குப் பின்னால் நடுங்கியபடியே பதுங்கிக் கிடந்தான்.

“பைரவா! என்னடா ஆச்சு உனக்கு? அந்தச் சாமி என் உசிர எடுக்கத் துரத்துதுடா! ஏதாவது பண்ணிக் காப்பாத்துடா!” என்று பைரவனின் தோளைப் பிடித்து உலுக்கினான் ரத்னவேல்.

பைரவன் பயத்தில் கண்களை உருட்டினான். “அடப்பாவி பண்ணையாரே… நீ என்னைய பெரிய இடத்துல கை வைக்க வச்சிட்டியே! நான் கட்டுன அத்தனை மாந்திரீகக்கயிறும் ஒரே நொடியில அறுந்துபோச்சு. என் வித்தை இனிமேல் அவன்கிட்ட ஒரு பைசாவுக்குப் பலிக்காது.”

“அப்போ இப்போ என்ன பண்றது?”

“அந்தச்சாமீ சங்கிலிய அறுத்துடுச்சு… நம்ம உசிரு வேணும்னா இந்த ஊரவிட்டே ஓடுவோம்!”

“எங்க போறது? நான் எங்க போனாலும் அவன் என்னைத்தேடி வருவான்னு நீயே சொன்னயே!”

“ஒரு வழி இருக்கு. என் குருநாதர். சதுரகிரி மலைக்குப் பக்கத்துல இருட்டுக் குகையில இருக்காரு. அவரால மட்டும்தான் இதுக்கு ஏதாவது வழி காட்ட முடியும்,” என்றான் பைரவன் நடுங்கியபடி.

பணத்தால் எதையும் சாதித்து விடலாம் என்று நினைத்த ரத்னவேலின் அகங்காரம் சுடுகாட்டுச் சாம்பலோடு சாம்பலாகப் போனது.

– தொடரும்…